Een verdoofd leven in verval (9)

Door Gildor Inglorious gepubliceerd op Friday 28 November 18:14

En we gaan weer verder met de volgende episode. Een ochtend in Utrecht, wachtend op gezelschap. Heden en verleden overlappen.

 

Beginnen bij het begin? Hier is deel één.
Vorige deel gemist? Hier is deel acht.

 

Negende deel

You don't want to hurt me, 
But see how deep the bullet lies. 
Unaware, I'm tearing you asunder. 
Ooh, there is thunder in our hearts. 

Is there so much hate for the ones who love?
Tell me we both matter don't we?
(Kate Bush - Running up that Hill

Ik moet bekennen dat ik er onderhand een meester in ben. Gevoelens compartimentaliseren, ze in veilige hokjes opbergen en ze een volgnummertje laten trekken. "Wacht u netjes en geduldig op uw beurt, onze medewerkers zullen u zo spoedig mogelijk voelen en ondergaan." Met in mijn achterhoofd de stille hoop dat een aantal, de minder welkome, het geduld niet kan opbrengen en vanzelf weggaat. Het is een tweede natuur geworden. Het werkt. Ik voel me redelijk ontspannen en ben bezig met mijn tweede cappuccino. De krant naast me heb ik even gescand, maar ik vond niks boeiends. 

Ze hebben het blijkbaar verbouwd, dat Polman's Huis. Karin wilde hier afspreken. Ik heb er nooit wat aan gevonden, die zogenaamde Utrechtse Grand Café's. Veel blabla, veel te veel aandacht voor "ambiance". Ik weet niet meer welk zogenaamd "Grand Café" het was, maar als je promotiemenu bestaat uit een gebonden tomatensoep, een pepersteak en een dame blanche na, dan ben je niet stijlvol, maar gewoon dertien, nee veertien in een dozijn. En dan dat geaffecteerd publiek dat lekker een potje stijlvol zat te wezen. Totdat het onvermijdelijke gebeurde: studentjes begonnen niet alleen de bediening, maar ook het dagelijks publiek te bevolken. Dan werd het allemaal toch wat minder stijf. De akoestiek van het oude Polman's Huis was een drama. Als er achter de bar de melk voor de cappuccino werd opgeschuimd, moest je echt je stem verheffen. We hebben er een heerlijke tijd gehad, Gert en ik. Ik lach binnensmonds, terwijl ik mijn laatste restje cappuccino opdrink.

b3a25f63b37f5e742fcc9466d6c90edb_medium.

Ik was een beetje gereserveerd, maar uiterst correct als ober. Alles volgens de regels en hoe het hoort. Hij niet. Hij was zoals altijd de charmante flierefluiter, die flirtte, grapjes maakte en naast correct werken vooral zijn gasten wilde laten lachen. Samen waren we onverslaanbaar als er grote groepen kwamen. We vulden elkaar perfect aan en ik werd automatisch iets losser. Maar die ene opmerking, ik zou het nooit hebben gedurfd. Gert had net een bestelling opgenomen. Twee dames dronken liever water. De heren wilden weten wat onze huiswijn was. Gert had uiteraard een uiterst commercieel verhaal afgestoken, waarin hij het bouquet en de afdronk ophemelde, met tips welke gerechten hiermee een perfect smaakvol huwelijk konden sluiten. Een van de dames tikte zijn hand aan.
   "Ach ober, kunt u mijn water nog veranderen in wijn?"
   "Maar mevrouw! Ik ben Jezus Christus niet!"

   "Heb je dat écht gezegd?" Karin's mond hangt open van verbazing als we het haar die avond vertellen. 
   "Ja", zegt Gert. "Ik had wel meteen zo'n gevoel dat ik misschien te ver was gegaan. Snap ik trouwens niet. Het was toch gewoon grappig bedoeld? Ligt dat zo gevoelig dan?" Karin zucht even diep. Haar blik draait naar boven, alsof ze in herinneringen graaft.
   "Weet je, dat kan je zo niet een-twee-drie zeggen. Kijk, ik kom uit een milieu waar je nog gewoon U tegen je ouders zegt. Kwestie van respect. En wat dacht je dan hoe wij onze Hemelse Vader benaderen? En Zijn Zoon? Als we iemand met respect moeten behandelen, dan toch zeker Hem!" Gert is een paar seconden stil. Ik haak er op in.
   "Dus als jij aan dat tafeltje zat, was het verkeerd gevallen?"
   "Ach kom nou toch! Jullie kennen me zo onderhand toch wel? Ik ben daar redelijk losjes in, mijn ouders beslist niet, tenminste, zeker een minuut lang. Daarna gaan ze zacht grinniken; ik geloof dat de Vader van alle humor er zelf ook de lol van inziet." Vervolgens barst ze in gierend schaterlachen uit.
   "Ik vind het wel verrekte ad rem hoor, zeker van zo'n ongelovige aap als jij! Briljant gewoon! Maar hoe reageerden ze dan?" De opluchting op Gerts gezicht zegt me veel.
   "Euforie en jolijt alom!", zegt hij beslist. Hij mag dan wel doen alsof niets hem raakt en alsof hij dikke schijt heeft aan wat anderen van hem vinden, maar voor Karin geldt dat niet. Ik vraag me af hoe diep zijn gevoelens voor haar eigenlijk zijn. Bij mezelf voel ik plotseling een zeurderig fluisterstemmetje van jaloezie, nog voordat er ook maar één reden hiervoor te benoemen is. Alsof ik recht heb me zo te voelen.

Haar handen zijn ijskoud als ze mijn wangen beetpakt en me een flinke smakkerd op de mond geeft. Ze bestelt een warme chocolade met slagroom. Ze lacht me half verleidelijk toe als ze vraagt of ze "dat wel kan hebben." Gespeeld geërgerd draai ik mijn ogen weg.
   "Nou geef toe, ik ben lang zo slank niet meer als vroeger. Gewoon ouder geworden of ietsje te veel van dat ontzettende Yankenvoer naar binnen geblaft!" Ze is even stil, schudt haar hoofd en streelt mijn hand. 
   "Moet je mij nou horen. Zo praat ik nooit. Maar nu ik tegenover jou zit...gek toch, hoe makkelijk je weer vervalt in oude gewoontes." Ik beaam het, een beetje weifelend. Ze kijkt me lang aan en knijpt in mijn hand. Een beetje haperend begint ze.
   "Weet je, Henk, ik maak me zorgen om jou." Een alarmtoeter gaat af in mijn hoofd en de misselijkmakende koppijn overvalt me opnieuw. Onmiddellijk smijt ik het achter een kerkerdeur. Het werkt, als ik nu de aandacht af kan leiden.
   "Hoezo? Omdat ik ook wat extra kilootjes meedraag?" Ze wuift het geïrriteerd weg.
   "Hè, doe niet zo flauw, eikel!" Ze zucht en ik zie haar slikken. "Vroeger, Henk, ik kon je zo goed lezen. Ik kon zo naadloos aanvoelen hoe bij jou de vlag ervoor hing. Maar nu, het is alsof er een waas, een dichte sluier over je gezicht hangt." De koppijn ontsnapt aan mijn kerker. Ik kijk haar aan, waarschijnlijk wezenloos. Ik voel even totaal niets, behalve mijn bonkende hoofd. Een paar tranen ontsnappen aan haar ooghoeken.
   "Heb jij enig idee hoe belangrijk jullie voor mij waren? Vooral jij?" Ik bijt op mijn lip. Zij ook.
   "Hoe vaak heb ik jou niet geholpen? Hoe vaak heb je MIJ niet uit de penarie gehaald? Henk, ik heb jou dingen verteld die ik nog nooit aan iemand heb toevertrouwd. Ook niet aan hem." Nu voel ik mijn tranen ook opwellen. Ik zucht heel diep, met horten en stoten.
   "Jij stond inderdaad altijd voor me klaar", fluister ik.
   "En jij voor mij!", zegt ze net iets te hard. "Zelfs als ik me ontzettend aanstelde. En allemachtig, wat kon ik dat goed!" Ze ziet blijkbaar aan me dat ik even moeite heb om de precieze details te herinneren. 
   "Je weet dat toch nog wel?" Ze wendt haar hoofd even af. Dan zie ik haar "schaamteblik", maar ook haar ondeugende oogjes. "Weet je het niet meer? Die ene avond? Ik heb het nooit aan iemand verteld." Ik kijk haar niet-begrijpend aan. Ze slaat haar ogen even neer, haar bovenlip krult op en ze fluistert: "Ik ben niet meer bang voor scheermesjes!"

Het scheelt niks of mijn cappuccino had ik over de hele tafel uitgeproest. 
   "Och ja, die avond! Jeetje...heb ik inderdaad nooit doorverteld."
   "Wist ik toch! Zelfs niet aan Lisa?"
  "Nee, zelfs niet aan haar." Karin kijkt me diep in de ogen en proest het uit.
 

Vervolg? Hier is deel tien.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
een beetje laat maar toch nog gevonden. Heel mooi dit
Thank you! Ik ben nu aan het worstelen met deel 10. Daar moet ik écht de juiste toon te pakken krijgen.
Inderdaad, dat is een heel duidelijke
Maar nu, het is alsof er een waas, een dichte sluier over je gezicht hangt.
Ja, ze is een echte vrouw, ze heeft hem goed door. :-)
Weet je wat ik nou zo jammer vindt?
Er worden opmerkingen gemaakt, die eigenlijk niet door de beugel kunnen. Want zeg nou zelf...: als je van cappuccino houdt, slik je dat toch gewoon in?
En ik maar denken dat je het over een andere opmerking had (waar gebeurd overigens, door een kennis van mij ;-) ).
Ik lig in een deuk om jouw gevoel voor humor!
Dat was ook precies de bedoeling...
HiHaHo :-)
Mooi vervolg, heel veel bekende elementen. Een mooie discussie over het geloof en ook het laatste gesprek is boeiend.
Een element als 'warme chocolade'? :P
Ik vermoed dat er nog meer mooie discussies gaan volgen. Ook heftige.

Nu kom ik op een moeilijk terrein, omdat ik nu echt de onderlinge verhoudingen goed moet gaan uitwerken.
Ja, daar gaat best wat tijd in zitten, lijkt me
Vertel hoe zit dat met die scheermesjes?
Komt in deel 10. :-)
Weer van genoten en geniet ook elke keer van de stukjes songtekst die je gebruikt.
Thank you! Ik vind de songtekst er niet zo goed bij passen, het verhaal ging ineens toch een andere kant op. Maar weerstand bieden aan zo'n mooie vrouw als Kate, dat lukt me niet.
Mee eens, Het nummer is formidabel en Kate is een absolute pracht zangeres. Tekst past er dan wat minder bij ... maar was voor mij aanleiding om het nummer weer even te beluisteren.
Lekker dan, dus zo voelt dat , te moeten wachten op het vervolg :-))
:-) I know! I'm bad! ;-)