Tot de dood ons scheidt. Dat is echte liefde.

Door Ruud-de-Vries gepubliceerd op Thursday 27 November 21:08

Alle voorbereidingen zijn getroffen voor het aanstaande feest. De volgende maand is het echtpaar De Bruin zeventig jaar getrouwd. Zeventig jaar hebben ze lief een leed samen gedeeld. Niets dat tussen hun liefde kon komen. Nog steeds zijn de heer en mevrouw De Bruin onafscheidelijk van elkaar.

De kinderen zijn er druk mee. Alles moet tot in de puntjes worden geregeld. Dit feest zal een feest worden om niet te vergeten. Er moet heel veel geregeld worden. Het echtpaar De Bruin is al de negentig gepasseerd. Daar moet wel rekening mee worden gehouden.

Mevrouw De Bruin kan niet zoveel meer. Ze heeft een zwak hart waardoor ze het rustig aan moet doen. Heel vaak ligt ze op bed. Het komende feest is haar grote wens. Samen met de liefde van haar leven wil ze terug denken aan de mooiste dag van haar leven. Haar trouwdag zeventig jaar geleden.

Meneer de Bruin heeft zijn leven lang in de haven gewerkt. Als veertien jarig jochie is hij daar begonnen. Tot zijn zestigste verjaardag heeft hij daar gewerkt. Toen werd hij ziek. Totaal versleten door het zware werk kon hij niet meer. Meneer De Bruin werd afgekeurd. Hij kijkt er naar uit om samen met zijn prachtige bruid zijn zeventigjarige huwelijk te vieren.

Gelukkig woont het echtpaar De Bruin in Nederland. Ze krijgen vanwege hun ziekte en ouderdom een goede verzorging. De thuiszorg komt regelmatig bij het echtpaar over de vloer. Prima geregeld allemaal.

De laatste tijd gaat het minder met het echtpaar De Bruin. De thuiszorg komt minder vaak. Ook de vaste hulp komt niet meer. Steeds staat er weer een ander op de stoep. Dit maakt het echtpaar De Bruin erg onzeker. Oude en zieke mensen hebben rust en regelmaat nodig.

Helaas woont het echtpaar De Bruin in Nederland. In Nederland is een regering aan de macht die zijn handen van de zorg afhaalt. Een regering die streeft naar een kleine overheid. Liberaal noemen ze dat. De regering streeft naar een participatie samenleving. Van de burgers wordt verwacht dat ze elkaar helpen. Natuurlijk willen de burgers elkaar helpen, maar kunnen dat niet altijd zo goed als een professionele thuiszorg. De dochter van het echtpaar De Bruin doet haar best. Maar dat is niet genoeg. De dochter is met haar vijfenzeventig jaar niet in staat om alle hulp te geven die nodig is. Bovendien heeft ze een man thuis die ziek is.

Meneer de Bruin doet wat hij kan met zijn versleten lichaam. De stokoude man kookt nog dagelijks voor zijn grote liefde. Dagelijks neemt hij veel zorgtaken op zich ondanks dat hij dit eigenlijk niet kan. Hij doet het uit liefde, zonder te klagen. Dat hoort zo vind meneer De Bruin.

Op een maandagochtend wordt het te veel voor meneer De Bruin. Zijn lichaam wil niet meer. Meneer De Bruin wordt opgenomen in het ziekenhuis. Mevrouw De Bruin blijft alleen achter in het het huis waar ze al meer dan vijftig jaar wonen. Nog nooit is het echtpaar De Bruin van elkaar gescheiden. Mevrouw De Bruin mist har man heel erg, maar is niet in staat om hem te bezoeken in het ziekenhuis.

Drie dagen later overlijd meneer de Bruin. Hij is bezweken aan totale uitputting. De zorg voor zijn grote liefde is hem fataal geworden.

De thuiszorg wordt na het overlijden van meneer De Bruin geïntensiveerd. Mevrouw de Bruin heeft vanwege haar hartprobleem veel zorg nodig. De dochter van mevrouw De Bruin kan het niet meer aan. Ze is ook al op leeftijd. De thuiszorg kan niet nog meer zorg geven. Na een week wordt daarom besloten om mevrouw De Bruin op te nemen in een verpleegtehuis. Twee weken later is mevrouw De Bruin overleden.

Het grote feest is er nooit geweest. Het echtpaar De Bruin heeft het net niet gehaald. De dochter van het echtpaar De Bruin heeft nu haar handen vrij om voor haar zieke echtgenoot te zorgen. De thuiszorg is teruggedraaid. Dat heet participatie. Helaas een bekend geluid voor de dochter van het echtpaar De Bruin.

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Goed beschreven. Zo is het inderdaad. Verregaande marktwerking en bezuinigingen = niet beschaving.
Dat is de realiteit van onze leuke regering. Verschrikkelijk gewoon.
Ja, en straks als we weer mogen stemmen hebben de meeste mensen niets geleerd.
Nee dat is nog veel tragischer. Ik stem links daar kun je van op aan.
Ik ook ;-)
Wat een trieste waarheid.
Helaas de realiteit van vandaag.
De realiteit. Teleurstellend, tragisch...
Liefdevol geschreven Ruud!
Helaas de realiteit. Ik ben bang dat het na januari 2015 nog erger gaat worden in sommige gemeenten
Ja, ja, het rijke Nederland...dat moet proberen van de staatsschulden af te komen om het beste jongetje van de klas te blijven...
Dan tellen gevoelens niet of nauwelijks... Iedereen moet aan het werk bij banen die er niet ( meer) zijn. Participeren en privatiseren zodat de staat van alle zorg af is.
En dat allemaal tot we er letterlijk bij neervallen.
erg
Ik vrees dat het na januari 2015 nog erger gaat worden.
Soms is het leven zo oneerlijk en toch bestaan er nog zoveel warme zielen waaronder de dochter van familie De Bruin! mooi geschreven
Dank je.