Superwoman

Door LadyDi gepubliceerd op Monday 24 November 21:01

Ik ben de eerste die ’s morgens het kantoor binnenloopt. Ik houd ervan om de dag rustig te beginnen en mij voor te bereiden op de hectiek die de dag zal brengen. De dossiers die ik vandaag moet behandelen leg ik op mijn bureau en ik haal uit het archief wat relevante afgewerkte dossiers op, zodat ik het verloop kan controleren. Ik houd ervan om accuraat te werken en ik laat niets aan het toeval over.

De eerste collega’s komen binnen en ik hoor hun luid gelach ongeïnteresseerd aan. Zij halen eerst koffie, om vervolgens bij het koffieapparaat, gedurende een kwartier, bij te kletsen over wat hen allemaal is overkomen in het weekend. Als zij uiteindelijk op hun stoel belanden, bekijken ze als eerste de ‘fun’ e-mail die zij onderling verspreiden. Heel af en toe ontvang ik per ongeluk ook zo’n e-mail en dan vraag ik me af waar ze in hemelsnaam mee bezig zijn. Niet met werk in ieder geval.

48b487d6db73087949edc25abc6d0bcb_medium.Ja, ze noemen mij Juffrouw Janny, en in de wandelgangen vang ik de term ‘tutje’ op, maar ik laat het zo. Mijn kleding wordt achter mijn rug om afgekraakt.
“Heb je die ketting al gezien? Die heeft mijn oma ook, haha. Volgens mij draagt ze de lingerie van mijn moeder, dat zijn van die fuiken, dat wil je niet weten!” 
Erg leuk allemaal dus.  


Ik heb een fotografisch geheugen met getallen en ik werk hier om dat geheugen sterk te houden en zonodig nog verder te ontwikkelen. Het is meer dan eens voorgekomen dat ik het bedrijf behoed heb voor financiële blunders, veroorzaakt door die gezellige collega’s, die blijkbaar alleen maar willen dollen. Natuurlijk zien ze wel wat ik hier doe maar dat is het juist: ik ben veel te netjes, veel te rustig, veel te serieus…
Ik hoor er niet bij en eigenlijk zou ik dat ook niet willen.

Als ik onaangekondigd in de kopieerruimte kom, betrap ik Henk met Sandra, die elkaar op een niet zakelijke manier aan het aftasten zijn. Ik excuseer mijzelf als ik de geschrokken gezichten zie en ik sluit de deur achter mij.
Met de boekhouder heb ik ook een soortgelijke ontmoeting gehad, maar dit keer meer in de sfeer van fraude; een overboeking naar zijn eigen rekening. Heel handig als je bankrekeningnummers uit je hoofd weet, dan valt zoiets op. Hij zou het niet meer doen zei hij maar ik heb reeds ontdekt dat hij zijn methode slechts veranderd heeft.

Soms krijg ik opmerkingen waar een soort van dreigement in schuilt. Nee, ik zou echt niet naar de directeur stappen, mede omdat ik van hem weet dat hij de belasting een pootje licht. BTW nummers zijn mij niet onbekend, mede als statistieknummers. Ik kijk dwars door hem heen.

Laat ze er allemaal maar een potje van maken, mij interesseert het niet eens. Ik ben hier om mijn hersens strak te houden en nergens anders voor. Voor het geld hoef ik het al helemaal niet te doen, daar heb ik via dit bedrijf niet eens behoefte aan.

Het enige wat mij deert is de toon…
‘Juffrouw Jannie’, terwijl ik Angelique heet. Ik ben Angelique en ik doe mijn werk goed!

Er wordt weer gepraat over een gezamenlijk uitje en iedereen is enthousiast. De één weet het nog mooier te vertellen dan de ander en een datum is gepland. Vragen ze mij mee? Nee… met die Juffrouw Jannie valt geen lol te beleven.
Toch blok ik die datum in mijn agenda.

Deze week heb ik weer veel geld verdiend voor het bedrijf waardoor mijn collega’s een bonus mogen verwachten. Bovenop het belachelijk hoge salaris van hen is dat een leuk maandinkomen.
Ik ben nooit bij de directeur geweest voor een salarisverhoging dus ik sta nog op het bedrag waarvoor ik vier jaar geleden ben binnen gekomen. De onzichtbare Juffrouw Jannie geeft het toch nergens aan uit dus waarom zou hij de moeite doen om het uit zichzelf aan te bieden?

Zaterdagavond, 12 december.
Vanavond zullen mijn collega’s lekker uit hun dak gaan. Ze vinden dat ze het verdiend hebben dus ze verschijnen in vol ornaat in het casino. De dames dragen zoveel juwelen, dat het risico van een hernia wegens overbelasting, aanwezig is. Hun parfum is overweldigend en een ware aanslag om mijn luchtwegen. Jawel, mijn luchtwegen; ik ben er ook. De heren zijn gekleed in Armani jasjes en dragen dure horloges. Hun haar verraadt een overdosis aan gel.

De ogen van de dames gaan richting mij. Een duidelijke blik van afgunst verraadt hun jaloezie. De heren weten een onbeheerst kwijlen nauwelijks te verbloemen.ac76594dc077c5b082f7ac3df2caace9_medium.

Ja, nu zien ze mij wel.

 

Eerder op de dag heb ik mij voorbereid.

Dit is niet de eerste keer maar ik wil er niet te vaak gebruik van maken. Iets in mij zegt dat dit niet goed is maar de overtuiging dat het gerechtvaardigd is met dit soort mensen, sterkt mij in mijn rechtvaardigheidsgevoel.

In mijn flatje heb ik heel ontspannen aan mijn metamorfose gewerkt. In deze rustige toestand gaat het allemaal bijna vanzelf. Ik toupeer mijn haar, en nog eens, en nog eens…  ik doe de ‘ster-haarband’ in. Op dat moment voel ik de krachten door mijn aderen stromen.
Met dank denk ik terug aan een archeologisch vriendje van mij, die de afkomst van deze haarband niet kon achterhalen. Ik heb me er toen nét een beetje meer in verdiept dan hij en daar ben ik nog altijd bij om. Hij had nooit kunnen achterhalen dat deze band afkomstig is van Xyloptus; een plaats die mij wel bekend is. Toen ik de band omdeed, wist ik meteen wat ik ermee zou kunnen bereiken; en ik zou me deze gave graag toe eigenen.  Ach… wat voor nut had het voor hem om hierover te vertellen? Wat niet weet, wat niet deert, en ik nam de band luchtig in ontvangst toen hij me deze als cadeautje aanbood.

Mijn spieren voel ik strakker trekken en ik bekijk mijn naakte lichaam in de spiegel.
Meedogenloos mooi! Het pakje dat ik gemaakt heb is voor Angelique veel te sexy maar bij háár benadrukt het enkel de verpletterende schoonheid. Ik kleed mij verder aan in de perfecte outfit en ik weet dat ik vanavond zal schitteren zoals nooit tevoren. Er is niets wat mij, of ieder ander, herinnert aan Angelique.

Ja, thuis ben ik Angelique; op kantoor ‘Juffrouw Jannie’; en hier…

Ladies and Yentleman, may I present to you:
Mrs Didi Dolorez!

b1cf36b39c45213de82d3259edb4d931_medium.

 

De dames kwijnen weg en de heren kwijlen weg; precies zoals ik het wil.

Geërgerd kijken de dames naar hun metgezellen maar deze ontgaan die blik, want die is op mij gericht, en enkel op mij! Ik neem de microfoon en hanteer deze sensueel als ik mijn eerste zwoele lied vertolk, in een waas van mistige dampen. De verlichting is op mijn bewegingen afgestemd en ik eis de volledige aandacht op.

Dames en heren, het casino is geopend!
Wreed worden de heren uit hun natte droom gewekt en de gefrustreerde dames sommeren hen naar de roulette tafel. Voorzichtig worden de eerste fiches ingezet en het rad draait.

Ik loop rond en zing het ene na het andere zwoele nummer. Af en toe strijk ik met mijn lange nagels langs een Armani-revert en deel een knipoog uit, tot grote ergernis van de smerig, opgedirkte dames. Ik geniet!
Het kat en muisspel is begonnen.

De eerste ronde roulette geeft een leuke winst voor de spelers.
Collega Henk en Sandra raken elkaar stiekem intiem aan, terwijl zij genieten van hun winst. De vrouw van Henk ontgaat dit niet maar ze geeft het de voordeel van de twijfel. De boekhouder grijnst als hij ziet dat zijn fiches verdubbeld terug geschoven worden door de croupier. De directeur had al meer ingezet dan de anderen; hij moet immers extra uitblinken ten opzichte van het personeel. Ook hij mag zich een leuke winst toe eigenen.

De champagne vloeit overdadig en de stemming zit er goed in. Men zet in voor de volgende ronde en dit keer is de inzet hoger dan de ronde ervoor. Mijn hese zangklanken gaan gelijk op met de roes waarin de spelers verkeren. Het is een avond waarin niets stuk kan; een euforische overwinning ligt op het pad der spelers.

Dit is hún avond…
maar meer nog de mijne!

De roulettetafel is inmiddels vol gelegd met fiches en de croupier geeft aan dat de inzet gesloten is. Het rad laat hij hard draaien en de ogen der spelers volgen gespannen hun nummer van inzet. Zou het rad stil staan op hun nummer? Of alleen op zwart? Dat zou ook al mooi zijn.

Ik aanschouw de begerige meute en een gevoel van afgrijzen kan ik nauwelijks onderdrukken. Doch, ik blijf in mijn rol en ik flirt al het geld dat ze hebben uit hun zakken.
22 Zwart!
Een luid gejuich overheerst en het is duidelijk dat de dames en heren college het weer niet verkeerd gedaan hebben. Omhelzingen hier, en een stiekeme tongzoen daar; jawel, het wordt gevierd.

Weer eis ik de aandacht op door de spotlights die op mij gericht staan en wederom laat ik klanken horen waar de dames van gruwelen en de heren laat kronkelen. Het is dat de dames aan de winnende hand zijn, anders hadden ze nu de tent verlaten.

Overmoedig worden de inzetten op de roulettetafel gelegd.
Grote stapels fiches van minstens 14 hoog, passen nog net in het gekozen nummer. De croupier is reeds licht bezweet en kijkt naar de hoek, waar de directeur van het casino hem nauwlettend in de gaten houdt.
Iedereen heeft ingezet en de croupier geeft aan dat hij gaat draaien.

Zijn sterke arm geeft het rad een zwengel…
Ogen die hebzuchtig volgen… de muziek speelt zacht… het balletje springt voor de laatste keren over…

Ik knip met mijn vingers.
Alles staat stil.

Een fles champagne, die zojuist onhandig met de elleboog van Sandra omver werd gegooid, hangt halverwege de tafel. De, reeds uitvloeiende champagne, raakt net de vloer niet. De dame van de postkamer wilde net haar neus snuiten en haar mond staat wagenwijd open. De directeur zie ik aan zijn beurs voelen en zijn gezichtsuitdrukking verraadt dat hij deze ronde weer moet winnen, anders hoeft hij niet thuis te komen bij zijn vrouw, die hij steevast thuis laat.

Alle deelnemers in het casino loop ik af om ze heel even aan te raken. Als ik klaar ben, en weer met mijn vingers knip, zal mijn aanwezigheid aan de roulettetafel geen verrassing zijn voor hen.

Dat is fijn, ze hebben een plaatsje voor mij overgelaten.
Even kijken hoor, waarop ingezet is. Gokt men op rood? Ah, dan moet het zwart worden dus. Niemand gokt op nummer 34? Mooi, dan zal dat mijn nummer zijn. Ik ga de handen en de zakken na van mijn collega-medespelers en ik verhoog hun inzet.

Nog even… ik leg het balletje op 34 zwart…
Ik ben er klaar voor!

Knip!

AAhhh! Grote teleurstelling bij de spelers. De eerdere euforie is veranderd in een begrafenisstemming. Ogen schieten naar de fiches, die blijkbaar hoger waren ingezet dan ze dachten.

Een grote stapel fiches wordt mijn kant opgeschoven. De omzet van deze tafel is gelijk gebleven aan nul en de opgeluchte directeur van het casino geeft aan de croupier te kennen dat de tafel sluit.

“Willen jullie nog iets drinken”, hoor ik de boekhouder vertwijfeld vragen, maar de meute kiest ervoor om maar naar huis te gaan. Verslagen druipen ze af met gezichten die zuurder staan dan de geelste citroen ooit.

Maandagochtend, 14 december.
Ik ben als eerste op de zaak en ik rangschik mijn dossiers. Vandaag zal ik het wederom druk hebben en bereid mij voor op de afspraken die ik heb.
Een aantal collega’s komen binnen.
Dit keer geen gelach en geen gedol. Henk en Sandra hebben zich ziek gemeld. De directeur schreeuwt dat er vergadering is om 11 uur, om te tegenvallende winstpercentages en persoonlijke inzetten te bespreken binnen het bedrijf.

Had ik wel verwacht; ik zal erbij zijn.

 

Tekeningen: David Despau  

 

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel leuk verhaal! Wil ik ook, wil ik ook! :)
De eerste 'wil ik ook' staat voor die gave? hmm.. krijg je niet!

De tweede 'wil ik ook' staat voor een verhaal schrijven?
Jawel, dat kan. Ik heb van Doortje gehoord dat de volgende opdracht toegankelijk is voor iedereen, dus ook beginnende schrijvers kunnen hier iets mee :))
*hint*
tsja, hier kan ik dus niets tegenin brengen...
ik bedoel maar :)
Met veel plezier gelezen. Toffe gave. Ik wil die heel graag van je overnemen. ;)
Sorry, ik ben erg egoïstisch met deze gave :)
Dank je wel Dipper.
Jahoor! Wist ik het niet!? Typisch Royalty, die willen nooit iets delen. Nou, hou 'm dan lekker zelf!........Egoïstje! ;)
hmm... één avondje dan? :)
pffff.....Daar zou ik al aardig mee geholpen zijn. Dankje. :)
Gelezen.
Droom van elke vrouw, leest heerlijk :)
Dank je wel Infomaatje
Dat zou ik ook wel willen.
Een heerlijk verhaal.
Dank je wel Nonnie.
Met een big smile gelezen, geweldig geschreven!
Dank je wel MoZ@rt! :)