Voorbestemd om te mislukken

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 24 November 16:37

Als ik eerlijk terugkijk op mijn leven, mag ik het uiteindelijk wel hardop uitspreken: De chemie tussen broer en mij was vanaf mijn geboorte meteen al onzuiver. Dat twee kinderen van één en dezelfde bloedlijn zo verschillend kunnen zijn blijft voor mij schier onbegrijpelijk. Wat ik hem heb aangedaan begrijp ik niet, behalve bestaan. Sommige ontwikkelingen zijn dus niet te helen of op te vangen met onvoorwaardelijke liefde en dat het 'fout' af moet lopen lijkt onvermijdelijk. Ik ga er dan ook vanuit dat dit voorbestemd was, om diverse redenen die er nu niet meer toe doen. 

Voor de buitenwereld was het ook niet duidelijk dat het niet boterde tussen hem en mij. Lang heb ik in alle onschuld getracht met hem door één deur te kunnen. Daarvoor heb ik als jongste daadwerkelijk regelmatig mijn nek uitgestoken. Het is altijd 'ongelijk' gebleven, hoe ik ook probeerde met hem op één lijn te komen. Van mijn kant was er geen reden of behoefte om oorlog met hem te voeren en zijn strijd werd meestal in het geniep beslecht, nooit openlijk. Zodra mijn ouders hem probeerden te stimuleren of iets bij te brengen op het gebied van sociale vaardigheid, werd hij daarna ronduit vijandig tegen mij. Alsof ik hem dat had aangedaan. Het bleef ook allemaal binnenskamers (of te wel in het sousterrain). Mijn ouders hebben het meeste er niet van meegekregen want klikken was niet loyaal of netjes en de vuile was hing je niet buiten. Zo heette dat. Later, toen we volwassen waren, ben ik hem ondanks dat alles menigmaal te hulp geschoten, maar van enige dankbaarheid of waardering daarover is me niets bekend. 

Partnerkeuze

Ik hoopte dat hij door zijn huwelijk met deze leuke moedige en bijzondere vrouw op zou bloeien, beter in zijn vel zou komen zitten. Dat hij met haar hulp opnieuw, wellicht anders, zou kunnen kijken naar zijn jeugd, onze ouders en mij. Al snel bleek echter dat we  ‘ingewisseld’ waren. 

8c76da70de2238bf21164c3ae5767c0f_medium.

Wij kregen alle drie de zware Piet toegespeeld. Kennelijk had niemand van ons aan zijn eisen voldaan. Hij leek geknecht door de vermeende misdeeldheid uit de jeugd, een hardnekkige overtuiging die zich onlosmakelijk en onherstelbaar door zijn belevingswereld heen had gevreten. Dat hij daadwerkelijk was achtergesteld weerlegden de harde feiten. Eerder gold het tegendeel, maar dat aanhalen was uit den boze. Navragen of zijn negatieve insinuaties en/of conclusies wel klopten deden ze géén van beiden. Er was geen verstandig volwassen gesprek over mogelijk. Ik heb het wel geprobeerd. Meermaals. Dat wij ons afgeschreven voelden was onzin en de link met zijn onbewuste jaloezie bestond eenvoudig niet, punt uit! Wel trakteerde hij mij regelmatig op de uitwassen daarvan.

Zijn ronduit onjuiste aannames kwetsten mijn ouders en ook mij. Ze verklapten veel over zijn negatieve denkwijze. Het werd mettertijd onzinnig om te hopen dat hij zijn excuses maakte voor de onheuse beschuldigingen die hij in woede had geuit. Wellicht dat hij een onnatuurlijke, niet te bevredigen, behoefte aan erkenning had, maar ik ging ervan uit dat hij toch wel iets om zijn zusje gaf. Zoals ik van hem hield om positieve dingen en omdat hij er altijd was geweest. Ik dacht dat hij wel had gezien dat ik ondanks alles achter hem was blijven staan. 

Op eieren lopen

Ook na hun huwelijk golden voor hem andere wetten dan die welke zij ons voorschreven. Spontaan bij hen op de stoep staan? Geen denken aan. We moesten daar geruime tijd van te voren een afspraak voor maken als gold het een audiëntie. Mij onverwacht met zijn hoogwaardige bezoek overvallen vond hij daarentegen de normaalste zaak. 

542155d05b23a8010f22d72e4256c712_medium.

Hoe aardig, meelevend of geïnteresseerd ik ook in hem en zijn gezin was, het leek als eierstruif langs hen af te glijden terwijl tegelijkertijd van hun kant de passieve agressie soms als een blok beton tussen ons in stond. De idee dat hij nooit over zijn opgelopen vooringenomenheid heen zou groeien was schokkend en er over praten zat van huis uit ook niet in zijn systeem. Ook daarin leek hij op ma.

Natuurlijk viel het mij na de dood van mijn ouders op dat zijn bliksembezoekjes- zijn vrouw kwam toen ook al zelden mee- verplichte nummers bleven. Ze getuigden nimmer van welgemeende interesse in mij of de minder rooskleurige situatie met mijn kind. Het werd jaar na jaar duidelijker: hij had geen fijne band met mij en kwam enkel als er iets te halen was.

Het begon tot me door te dringen: Ingekankerde overtuigingen over jezelf of de ander zijn na je vijftigste kennelijk niet meer te ontzenuwen of om te buigen. Het werd er niet gezelliger op. Jaren geleden werd ik uitgenodigd om bij hen te komen eten. Terwijl zij me fijntjes glimlachend ontving als de zus van haar man en heerlijk voor ons had gekookt, wenste zij niet meer met mij aan één tafel te zitten. Ik had afgedaan? Bij een neutrale geïnteresseerde vraag reageerden zij beledigd alsof ze werden aangevallen en de negatieve overtuiging die hun denken vergiftigde sprong dan vanzelf als een duveltje uit een doosje.

Vermoeiend, altijd op eieren lopen. Volgens mij zit je gevangen als je niet meer open kunt staan voor elkaar. Op een totaal onverwacht moment, het ging helemaal nergens over, verklaarde mijn broer hooghartig, alsof ik als kleintje nog erg veel te leren had, dat aanval nou eenmaal de beste verdediging was. Wat er te verdedigen viel was mij een raadsel. Hoewel ik meestal niet op zulke provocaties inging vond ik het bijna zielig hoe weinig er van hem overgebleven was. Had zij hem met huid en haar verslonden? Enige waardering voor zijn niet aflatende zorg kreeg hij daarentegen niet van haar. Dat moet voor hem een chronische gemis zijn geweest. Was hij het zich bewust

  • Dat het de herhaling was van hoe dat in onze jeugd was gegaan?
  • dat hij tegen mij per definitie uit de slof schoot als zijn vrouw iets te mekkeren had gehad? Bij gebrek aan lef om het tegen zijn ega op te nemen, kreeg ik dan geheid de wind van voren. Ik was kennelijk nog steeds wel handig als kop van Jut?

Ik heb me wel eens afgevraagd of hij zich in dat huwelijk bekocht heeft gevoeld. Er was niets meer terug te vinden van de creatieve jongeling, de uitmuntende veelbelovende fotograaf, die ik als zijn zus thuis had meegemaakt. Het huwelijk, waarmee hij mijn ouders met de kont voor het blok heeft gezet, had hem niet alleen van hen, maar gaandeweg ook van mij vervreemd.

Vaak heb ik op mijn tong gebeten als hij zich versprak en dat zelf te laat in de gaten had. Langzaam maar zeker raakte mijn onvoorwaardelijke geduldige emmer vol en het werd duidelijk: Broer gaat zijn zus lozen, maar ik wenste daar zelf niet aan mee te werken. Toen de methode zich begon af te tekenen liet ik hem rustig begaan.

Een conflict werd er met de haren bijgesleept. Volgens mij was er geen misverstand of strijd, toch zetten zij de hakken in het zand. Ik vond het de sop in de kool niet waard om te bakkeleien en tegen die tijd konden zij mij onderhand ook wel gestolen worden. Ik geloof niet dat zij er ooit simpelweg van uitgingen dat ik niet boven hen wilde staan. Het werd een kwestie van tijd totdat het definitief zou stuk lopen. Al heb ik er driekwart van mijn leven erg veel voor over gehad om het tij te keren, want ik vond familie altijd wel belangrijk, zoveel ingebeeld onzinnig wantrouwen en aangeleerd gedrag was ik liever kwijt dan rijk.

Na dat laatste schrijnende akkefietje tijdens de begrafenis van een wederzijdse vriendin heb ik mijn broer al jaren niet meer gezien en ik kan niet eens zeggen dat ik hem mis. Oh ik denk wel eens aan hem. Op de wc. Dan zie ik hem voor me als puber of als Tom Manders met schoolcarnaval (Hij was het evenbeeld van Dorus) Natuurlijk had iedereen geholpen om hem zo perfect aangekleed te krijgen. Dan besef ik weer hoeveel mijn ouders ervoor over hadden om hem te plezieren. Hij werd in de watten gelegd tot en met. Opdat hij zelfverzekerder zou worden, maar het heeft duidelijk averechts gewerkt. Ook denk ik wel eens terug aan hoe leuk en gezellig het vroeger bij ons kon zijn en dat hij daar dan bijzat met zo’n intense ontevreden blik. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik herken er wel dingen in Weltevree je hoopt altijd op beter maar het is ook een tijd waarin familie, broers en zussen van elkaar vervreemden ik ben zo´n gevoelsmens en heb er lang mee gezeten maar het is hun gemis zeg ik altijd
Helemaal mee eens. Toch blijven sommige dingen wel zonde, vind ik.
Dat is zo lieverd vind ik ook maar dat doet zo´n hartzeer vaak dat anderen banden smeden of in stand houden niet zo belangrijk vinden als jij zelf
Klopt, meis... niet alles gaat zoals we willen en dat doet soms zeer.
Diep de indruk van dit schrijven en hoe triest het is als je alles doet om er iets van te maken......en het uiteindelijk op totaal 0.0 uitdraait.....gewoon niets, terwijl je hoopte op beter.......en er best wel veel voor over had om het contact met je broer in rustiger vaarwater te krijgen. Petje af!
Dank je wel. Momenteel is het rustig in mijn Kankerblog en ik haal wat oude verhalen van stal. Om eens openbaar bij stil te staan, over na te denken en inderdaad. Een trieste zaak, maar ik denk dat ik er ook wel klaar mee was, na al die tijd. Sjonge, hoelang kan iemand onvoorwaardelijk volhouden als er totaal geen respons op je initiatieven komt, toch?
Onvoorwaardelijk volhouden bestaat volgens mij niet als je enig zelfrespect voor jezelf weet op te brengen. Maar ik geef toe: ik kan het lang volhouden en heb hiermee enkele kleine overwinningen weten te behalen, nadat ik het voor even had losgelaten:-)
'Dan besef ik weer hoeveel mijn ouders ervoor over hadden om hem te plezieren. Hij werd in de watten gelegd tot en met. Opdat hij zelfverzekerder zou worden, maar het heeft duidelijk averechts gewerkt.'

o zo herkenbaar....
Ja meis, ik dacht hierbij ook zeker aan jouw situatie en die van je ouders
Blijft 'maf...' dat tot op zekere hoogte de kruisjes van de huisjes zo overeenkomen..
xxxxx
Alsof het zo bedoeld is, denk ik wel eens
twee zielen, één gedachte
Ik ga je hier even een PB over sturen.
Heb um gelezen en beantwoord
Erg leuk is jouw familie ( op je vader na dan) ook niet zeg. En wat ben ik geen gelukkig mens met mijn eigen maffe broer ( ook al spoort die ook niet natuurlijk)