Poesiaanse gave

Door Weltevree gepubliceerd op Sunday 23 November 14:17

Eindelijk ben ik er aan begonnen om de oude zwart-wit fotootjes te scannen. Voor mijn werk en ik moet het zelf doen want deze taak aan mijn erfgename overlaten is spelen met vuur. Iemand anders vragen om die plaatjes veilig te stellen is ook de Goden verzoeken, zoals men dat hier op aarde zo mooi noemt. Het is als vragen om mijn moeders lingerie in het Rijksmuseum te exposeren, wat een oneervolle wraak zou mogen heten gezien de familiegeschiedenis. Dat vind ik echter onnodig wreed. Er is wel enige haast bij om die plaatjes digitaal op te slaan want mijn bestaan, zoals dat van ons allemaal, kan ieder moment worden stop gezet.

Ik voel me ietwat schuldig ook. Die foto’s had ik veel eerder moeten uitzoeken en catalogiseren, want ze liggen al jaren op een respectloze wanordelijke hoop in ma’ s oude doos. Alsof ze daar met haar begraven moesten worden omdat ik anders te vroeg zou worden verleid om de gave in te zetten. Het is een glanzend gepolijste kastanjehouten kist met een inmiddels door vocht kromgetrokken ingelegde deksel. Bovenin zit een uitneembare bak die verdeeld is in drie ongelijke vakjes. Daar ligt wat prullaria in die ik ooit wilde bewaren, maar het kan onderhand wel weg. Ma's vader was beeldhouwer en maakte voor al zijn kinderen zo’n kistje. Hij zag die traditie als een soort mijlpaal, de inzegening van hun volwassenheid. Een eigen plekje om persoonlijke spulletjes achter slot en grendel te bewaren en ik besefte enkele jaren geleden plotseling dat deze man- ik heb hem nooit gekend- ook van Poesonia moet zijn gekomen. Vanwege zijn gevoel voor decorum en besef van privacy. Dat heeft zijn jongste dochter beslist niet van hem geërfd, maar dat zijn geschenk haar nog steeds ontroerde zag ik met eigen ogen toen ze erover vertelde. Ze kon voor ons een kille commandante zijn, maar als ze over haar vader sprak werd ze week. Dat probeerde ze te verbergen, maar tegenover mij lukte dat nooit. Dat besefte ze ook. Het maakte haar onzeker, boos en extra streng tegen mij want dat ik dwars door haar heen keek voelde kennelijk als een soort aanranding. Ooit, in een gestolen moment toen ze dacht alleen te zijn, betrapte ik haar bij dat kistje. Het trof mijn ziel hoe ze met plechtige bedachtzaamheid langzaam liefkozend over de kromme deksel aaide, voordat ze haar paspoort voorzichtig terug legde. Zoveel sentiment had ik niet eerder bij haar gezien en ze toonde dat tegenover ons nooit. Ma’s kist heeft in de kelder van haar ouderlijk huis de oorlog overleefd, zij het gehavend. Duitse soldaten, zandhazen want ze hadden gele strepen op hun uniform, hebben bij hun rooftocht met geweld het slotje open gebroken. Dat is nooit gerepareerd en toen ik voorstelde om het te laten restaureren vond mijn moeder dat de wandaad van de vijand nooit en te nimmer mocht worden hersteld. Daardoor bleef het een pijnlijk oorlogslitteken, dat ze aanschouwen moest telkens als ze iets in haar persoonlijke papieren zocht. Nu heb ik die oude kiekjes wel nodig. Je hebt er niets aan, maar raakt er niet snel op uitgekeken omdat heel je leven weer aan je voorbij trekt. Het is puur amusement op de nostalgische toer en iedere lezer begrijpt dat je drie uur verder bent voor je het weet.

Het zijn wel héél kleine prentjes. Met interessante witte kartelrandjes als om het kat en muisspel omtrent de waarheid er achter mooier voor te doen dan het in feite was. In verhouding staat er te veel lachend geluk op, terwijl de schaduwkant onderbelicht blijft. Ik ga ze vergroten om inspiratie op te doen voor de volgende roman. De goede oude tijd moet daarin herleven, maar wel met de ongrijpbare onheilpellende sfeer van een doodenge thriller. Geen familiedrama waarin de hoofdpersoon zelfmoord pleegt door van veertien hoog te pletter te springen. Dat is te voor de hand liggend afgezaagd. Het plot moet echter wel onherstelbaar in het brein van aardlingen geëtst worden. Ongeveer zo fel als hoe de aarde momenteel uit zijn voegen barst van wraakzuchtige negatieve energie. De tijd is aangebroken om mijn unieke Poesiaanse opdracht te vervullen waarvoor de gave die ik naar de aarde meekreeg goed van pas komt.

a126f3f28fd17f395265fd4379ef1067_medium.Oh kijk dan, deze is er toch nog, ik dacht altijd dat hij gegapt was. Zie hoe lief. Toen wist ik nog van niets. Het stalletje en de kerstboom met echte kaarsjes. De onvermijdelijke emmer met wit zand (om te blussen als de boom in brand vloog) stond achter het witte damasten tafelkleed dat de oorlog wel goed doorgekomen was. Ik weet nog dat ma dat jurkje van donkerbruine fluweel maakte. Ik wilde hem niet aan, vond hem veel te truttig lang. Toen het eenmaal af was, vond ze hem ook te ouwelijk, maar korter werd mijn Kerstjurk onder géén beding. Ze zocht wel in de stopmand en borduurde oranje, gele en rode bloemetjes op het bovenstukje. Natuurlijk moest ik er wel een schortje over aan. Wit met heel dunne rode gestippelde ruitjes, want de zondagse jurk moest ten alle tijden smetteloos blijven. Vrouwen wasten destijds nog alles met de hand.

81726f2e7f76b238f92c6ed20d38ca76_medium.

Hier, met die grote strik in het haar. Breien in de zomer. Dat koele katoenen zomerjurkje had zo’n mooie kleurstelling. Lila met paars op een crèmekleurige ondergrond. Hier en daar een likje citroen in de hartje van de viooltjes. Nou ja, ik was nog zo klein. Meer dan een poppendasje is het breiwerkje nooit geworden, laat staan een gebroddelde versie van mijn moeders lingerie, voor mijn pop Liesje waar broer de armen vanaf getrokken had. Breien in de zomer. Dat zou een mooie mysterieuze titel zijn voor het verhaal dat ik schrijven moet voordat mijn verblijf hier op aarde afloopt.

Oef, pa en ma op vakantie toen wij, hun nazaten, al de deur uit waren. Kijk eens hoe jong nog en deze… waar ik als peuter altijd met bewondering naar keek. Dat hippe shirt dat ma had genaaid. Indiase batik. Hij vond het maar niks…mijn broer. Ik keek toen nog tegen hem op. Mijn grote broer was zoiets als God die me beschermen zou tegen loslopende draken… Totdat bleek dat hij gemeen kneep, heulde met de vijand en niet te vertrouwen was. Het is niet verstandig om in die oude meuk te graaien. Als je één bepaalde foto zoekt ligt die natuurlijk net helemaal onderop. Nou ja, zie je wel. Allemaal verleden tijd en toch, het zou niet in me opkomen om ze weg te gooien of te verscheuren want het zijn bewijzen dat we hier op aarde geleefd hebben. Tijdsbeelden. Illustraties van hoe we met elkaar leerden hoe de wereld in elkaar steekt. Dat was voor mij best een hele klus. Mijn kosmos was in de eerste drie/vier jaar nog erg klein en ik kon maar moeilijk aan de nieuwe omgeving wennen omdat alles hier zo spijkerhard leek. Heel anders dan waar ik vandaan kwam. Toch kon ik niet wachten om meer van de wereld te verkennen. Toen eindelijk die dag was aangebroken en ik naar de fröbelschool mocht, ondervond ik voor het eerst wat een te enge aardse binding betekent. Daar had ik als vierjarige uiteraard nog niet de juiste woorden voor. Zelf vond ik die behoefte om van de kwaden los te komen niet vreemd. Het voelde als iets dat bij ‘groeien’ hoorde. Alsof mijn ziel wist dat ik me erin moest bekwamen teneinde ooit te kunnen worden wie ik nu ben. Dat met die kleuterschool was echter een ongekend intensieve beleving. Wie mij ernaar vraagt hoe diep ik in paniek was na die eerste morgen bij de nonnen, zal versteld staan. Ik kan er over vertellen alsof het gisteren is gebeurd, maar dat haal ik niet meer in mijn hoofd. Vaak is die Poesiaanse gave verkeerd beoordeeld:

”Zit jij daar nu nog mee?”

“Nee natuurlijk niet”

”Ach natuurlijk wel. Moet jij niet eens in therapie?”

“Hoezo? Je vroeg er om of ik nog wist wanneer ik me voor het eerste verloren voelde.”

“Ja maar, mens, het is of ik er bij ben en als je dit zo goed, tot in de finesses kunt navertellen, heb je dat niet verwerkt. Dat is echt niet normaal en het gaat over zoiets futiels als de eerste dag bij mama weg.”
“Daar ging mijn wanhoop toen helemaal niet om. Het was omdat ze nog steeds niet luisterde. Dat maakte me zo obstinaat en ik voelde dat ze me het huis uit wilde hebben.”

“Doe niet zo raar, geen enkele moeder vindt het fijn om haar kind los te moeten laten.”

”De mijne wel. Het kon haar niet snel genoeg gaan.”

“Nou, ik zou je maar eens na laten kijken want dat je dit nu nog weet zegt genoeg.”
Vroeger kwetste het mij als een gelijkwaardige volwassene die kleinerende toon tegen me aansloeg. Nu niet meer, maar het heeft lang geduurd tot ik het doorzag: Wat een aardling niet kent is verdacht.

Herbeleven is op Poesonia gemeengoed. Voordat ik ontdekte wat de oorzaak was dat men zo bot reageerde waren er dertig aardse jaren verstreken. Vroeger was ik ook regelmatig uit het veld geslagen van ’s mensen vergeetachtigheid. Sommige aardmensen, of misschien de meeste wel, kunnen indrukwekkende situatie niet terughalen. Men heeft er hier op aarde hypnose voor uitgevonden, maar dat werkt niet altijd want bij het gros van de mensen gaat het geheugen zijn eigen selectieve gang. Dat is maar goed ook voor wie cruciale zaken vergeten moet. Een schrijver heeft die gave echter wel broodnodig en ik ben dankbaar dat Poesio, onze vorige leider, mij die eigenschap heeft meegegeven.

e734ecf048c1f6dbd260c67dc82aa9d4_medium.

Oh en deze, schattig toch? Geen enkele angst voor grote zwarte vogels. Waarom ook? Ik kreeg met hem één van mijn voorvaderen op bezoek, die me op Hondira Vollumira ook begeleidde, de planeet waarop ik voor Poesonia leefde. Ik hoor ma weer de achterkamer uit stampen. Ze gilt dat het dier gevaarlijk is en ze verwijt pa, die de foto maakt, dat hij mij niet verbiedt om die vieze vogel aan te raken. Zo klein als ik was wist ik het al: deze twee begeleiders zitten niet op één lijn, hebben aan elkaar heel wat te leren en niet op de vriendelijke begripvolle wijze.

Mijn vader wist instinctief dat ik klaar was toen ik geboren werd. Hij wilde ons zonder angst veilig in warmte en liefde, met plezier en vrijheid laten groeien. Pa is in mijn Poesiaanse periode ook al familie geweest en ons respect bijbrengen voor de natuur van een andere beschaving vond hij een eerste vereiste. Ma kwam echter van Oedemia waar zij door omstandigheden niet de hele levenscyclus kon afmaken. Daarom dacht ze ons via geweld en angst onder de knoet te moeten hebben zodat wij, zoals zij dat noemde, 'niet ontspoorden'. Dat ze dat ook op mijn vader betrok zal hem wel eens gestoken hebben, maar hij accepteerde de consequenties van zijn verliefde keuze en ik hoorde hem nooit over zijn vrouw klagen. Angst en respect gaan hier op aarde vaak hand in hand alsof die twee hetzelfde zijn en het één niet zonder het ander kan. Op Poesonia zijn het regelrechte opponenten. Daar hebben die twee begrippen enkel met elkaar gemeen dat min niet zonder plus kan.

Mij verwonderde het nooit dat ik onbelemmerd naar binnen kon kijken en gebeurtenissen herbeleven was voor mij pure noodzaak opdat ik de schokkende reacties en onbetamelijke commentaren kon plaatsen waarmee aardlingen hun kinderen behandelen. Ik weet dat de hardheid en het onvermogen om nakomelingen in hun waarde te laten een restverschijnsel is van de botsing met Verdomia die heeft plaats gehad. Niemand hier schijnt daar iets over te weten en maar enkelen herkennen het vermogen om door de energie van mensen heen te kijken. Als je er iets over vertelt word je door het merendeel voor gek verklaard. Oh ja, men heeft al wel New Age ontdekt en sommigen geloven ook wel in het Aquarius tijdperk. Nieuwe tijdskinderen komen steeds vaker naar de aarde, maar daar worden veroordelende kaartjes aangehangen die een raar stempel krijgen met een moeilijke naam. De meeste wereldburgers vinden spiritualiteit nog steeds onzinnig. Dat de aarde door hebzucht en machtswellust wordt leeggezogen, dat armoede over onze planeet enkel erger wordt, schijnt niet op te wegen tegen de absurde hang naar geldelijke rijkdom van enkele individuen over de rug van de rest der medemensen…

Nu is het mijn beurt om mijn Poesiaanse gave in te zetten met die roman. Dat boek zal de wereld zodanig schokken, dat er in ieder geval enig voortschrijdend inzicht kan ontstaan waarop de positieve mensen voort kunnen borduren.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (37) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
stevig verhaal :)
Dank je stevig...
Nostalgisch uitstapje.
Als altijd prachtig geschreven.
Heel Poesiaans ook.
Dank je wel... ik zat te grasduinen in de oude foto's en bedacht me ineens dat die 'gave' erg vaak verkeerd begrepen is, om zeer uiteenlopende redenen, trouwens.
De vloek van de mensen met een gave, vaak onbegrepen.
klopt...
Herinneringen, bij mij vertekenen die altijd, het goede blijft, het slechte wordt vergeten. Jij kunt je alles nog te herinneren en weet dat ook nog eens bijzonder knap onder woorden te brengen.
Heerlijk nostalgisch die zwart/wit-foto's vooral omdat ik daar duizenden van heb ontwikkeld en afgedrukt.

Top gedaan Dora.

Dank je wel Marinus, dat klinkt goed uit de mond een vorige prijswinnaar, hihihi.
Ik ben jaloers op jouw gave.
Neerpenner zegt eigenlijk wat ik ook wil zeggen, alleen hij kan het beter verwoorden. Ik wil er aan toevoegen dat je door je vlijmscherpe geheugen, ook het geweten wordt van de ander. Ik moet nu uitkijken dat ik mezelf niet projecteer, dus laat ik het hierbij. Prachtig kind was je om te zien ook!
Ja, dat klopt als een zwerende vinger. Het geweten van de ander zijn geeft je meteen een heel vervelende rol wanneer zij niet echt zuiver op de graat zijn... Dan komt de waard vertrouwt ge gasten zoals zichzelf wel duidelijk naar voren, ook al probeert men de eigen intenties mooier voor te doen.
Bingo!
Nee, DAT was het vorige verhaal, hahaha hahaha.