x

Inloggen

Je bent nog niet ingelogd. Aanmelden of een nieuw account Registreren

Mijn gave is, om een echt kind te kunnen/mogen zijn

Door Berna gepubliceerd op Saturday 22 November 19:08

Achter gesloten deuren ben ik klein gemaakt als een kind, groeiend in een lichaam van een puber tot volwassene toe. Een kind ben ik gebleven, met al mijn angst voor afwijzing en constant gevaar op mijn weg.

Ik wil bewijzen dat de mogelijkheid tot kind zijn, mij veel verder gebracht zou hebben, dan op het moment, dat ik nu stil sta, met diepe pijn in mijn hart.

Niet terug kijken,  roepen de mensen om mij heen. Je leeft NU en wees nu gelukkig. Ik weet het wel, dat ik dit zou moeten doen, maar het is die vreselijke pijn die mij regelmatig in haar greep houdt. Het is mijn volwassene, die mijn kind in mij, niet genoeg kan troosten. De volwassene geeft mij zelfs op mijn kop als ik wederom de weekopdracht niet heb gewonnen. Het maakt mij verdrietig, maar vooral de onmacht maakt mij boos, met de vraag, waarom mocht ik geen kind zijn, met mijn gaven, met mijn zijn?

Waarom werd ik zo kansloos en monddood gemaakt?

Daarom heb ik besloten om op DIT moment in Doortjes opdracht te laten zien dat ik echt een kind kan zijn. Van de allereerste seconde dat ik hier op aarde kwam. Ik wil laten zien dat ik de moeite waard ben, dat ik een hoge opleiding aan kan i.p.v. de BLO, bij gedragsgestoorde kinderen, waar ik vreselijk gepest werd.

Ik ga nu terug naar 31 augustus 1954, de dag waarop ik geboren ben. Vanaf het eerste moment kon ik mijn ouders ontroeren met mijn aankondiging, hun zevende kind. Ik heb de gave om het hart van mijn ouders te winnen en ze zijn zo trots op dit lieve meisje. Ik word bedolven met kusjes en ik mag extra lang aan de borst blijven liggen, terwijl mijn moeder mij liefdevol streelt. Ik voel dat ik de moeite waard ben om te leven en daardoor kan ik mij volledig geven. Geen schroom, geen pijn, geen angst, ik ben er gewoon. Hun zevende kind.

7f0b55aae46de96d85719d8a62f22539_medium.

Het hart van mijn vader heb ik vanaf de eerste seconde gestolen. Hij gaat zelfs voor mij door het vuur. Een dochter moet je immers beschermen? Hij doet dit in alle overgave en enthousiasme. Hij blijkt mijn levensmaatje te worden en leert mij allerlei dingen. Het kat en muis spel dat we spelen, vind ik het allerleukste om met hem te doen. Wij hebben hier samen een speciale versie van gemaakt en wij zijn de enigen op aarde die dit spel op onze unieke wijze tot uitdrukking brengen. Het is een speciale manier van het kiekeboe spelletje, alleen ik verzon er meer spanning bij en mijn vader schaterde van de lach. Soms riep hij, ‘’jij hebt echt de gave om mij weer even kind te laten zijn, lieverd’’, en ik kreeg dan een kus op mijn voorhoofd.

Mijn moeders hart heb ik ook gestolen van het allereerste moment. Zij gaat altijd fluitend door het huis, terwijl ( haar) mijn moeders lingerie aan de draaimolen wapperde. Het kon haar niets schelen dat de buren dit zouden zien. Zij heeft immers niets te verbergen? Ik maak haar blij en gelukkig.

Mijn gevoel van geborgenheid en veiligheid brengt mij op ongekende hoogten. Ik kan de hele wereld aan, omdat ik voel dat ik gewaardeerd word. De scholen doorloop ik gemakkelijk, ik kan goed leren en het kost mij weinig moeite, zodat ik nog genoeg energie over hou om mijn sociale contacten te onderhouden. Tijdens mijn kindertijd, heb ik heel wat afgespeeld met klas-buurt genootjes en ik leerde om van mij af te bijten en ik genoot van het leven.

Toen ik een puber was,  was ik al heel erg sociaal. Eén meisje in de klas maakte veel indruk op mij, omdat zij zo ongelukkig overkwam. Soms liet ze er iets over los en fluisterde tegen mij dat ze geestelijk en emotioneel mishandeld werd. Ik kon mij dit niet voorstellen dat er zoiets bestaat en ik praatte uren met haar, om haar bij te staan.

Ik heb het leren luisteren in die tijd, mij zelf aangeleerd. Ik kon zelfs voorkomen dat het meisje van een flat die veertien verdiepingen hoog was,  af te springen. Op dat moment wist ik dat ik maar één ding wilde worden en dat is een psychologe.

Mijn schooltijd was een feest. Ik had bergen vrienden. Ik trok de mensen als het ware aan, als vliegen op een berg met stroop.

Met mijn gave van het goed kunnen leren, van het assertief kunnen zijn, een held in het sporten en mijn hobby schrijven tot ongekende hoogte,  sta ik bekend als een begaafd mens.

Ik heb hier mijn hele leven heel veel profijt van gehad.

Het is zo heerlijk om nooit angstig te hoeven zijn. Om niet in het gevoel van controle te hoeven zitten, van doe of ben ik wel goed?

Ik ben super blij, vooral met mijn gaven, maar eigenlijk nog meer om de mogelijkheden en kansen die ik gekregen heb van mijn ouders, om mij te ontplooien als de persoon, die ik nu geworden ben.

De bewijzen liggen aan mij voeten. Ik win regelmatig de weekopdrachten van Doortje.  Mijn twee geschreven boeken zijn zo subliem en goed,  zodat ik wereldberoemd ben geworden.

Dank jullie wel lieve pappa en mamma, dat ik voor 100% een kind mocht zijn.

Nu tijd voor een kopje thee en voor de liefhebbers een schijfje citroen erbij.

4121d93f4006a05881534a8fb9b35657_medium.

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
Wat mooi, indringend en vurig geschreven. Een wens die voor ieder kind als vanzelfsprekend zou moeten zijn. Helaas is de werkelijkheid vaak anders.
Dank je wel Dipper
Een 'wat als' verhaal. Mooi gedaan, en was het maar echt zo gegaan.
Ja, helaas....
Tja altijd kind kunnen blijven belangrijk. Ik had een tante die pas op haar tachtigste beweerde volwassen te zijn geworden. Die is dus maar negen jaar volwassen geweest :)
U bent niet ingelogd. Wilt u nu inloggen of een account aanmaken?
prachtig! ik wens ieder kind zulke ouders toe.
Wat een prachtig verhaal. De emotionele diepgang die het heeft is ontroerend.