Bedelaars en straatmuzikanten. Bij wie gooi ik wel/geen euro in de hoed?

Door Appelpit gepubliceerd op Friday 21 November 20:29

Nadat ik boodschappen heb gedaan bij Appie ga nog even naar de boekwinkel omdat ik printpapier nodig heb. Als ik terug loop, hoor ik muziek. Aarzelende, monotone accordeonklanken.  met mijn ogen zoek ik de muzikant. Die verwacht ik bij de ingang van Albert Heyn, want daar zit wel vaker een accordeonist of iemand met een gitaar Maar hij zit niet bij de ingang. Even later ontdek ik heb achter de lange rij boodschappenkarretjes. Een beetje weggepropt. Zo bescheiden als zijn accordeon klinkt, zit de man erbij. Ik kom langs hem als ik naar mijn fiets toe loop.

Tijdens het lopen viel het me al op dat deze man geen virtuoze muzikant is. Zijn repertoire bestaat blijkbaar maar uit een paar maten muziek die zich steeds herhalen. Toch leg ik een euro in zijn pet voor ik mijn fietsslot los maak en wegrijd.

3e62f169daeac410b5a8ff74343c4a21_medium.

In het dorp waar ik woon, kom je ze niet zo heel veel tegen: straatmuzikanten of bedelaars. Maar in grote steden kun je er beter niet aan beginen om in elke hoed, pet of gitaarkoffer een paar munten te gooien; dat gaat in de papieren lopen. Toen we kort geleden een lang weekend in Rome waren, zagen we elke dag wel een paar oude vrouwtjes die met het hoofd diep naar de grond gebogen en met één uitgestrekte hand zaten te bedelen. Het ergerde me. “Is er nou echt helemaal niets anders wat je kunt bedenken om een beetje geld te verdienen?” dacht ik. Ooit was ik in Santo Domingo en daar zag ik dit soort oude bedelvrouwen overal de pleinen vegen. In Rome zaten ze midden tussen de rommel zielig hun hand op te houden.

Oordeel ik te makkelijk? Misschien.

In elk geval besloot ik in Rome om drie keer per dag geld te geven aan iemand op straat. Ik koos altijd mensen die er iets van probeerden te maken. Een trompettist die een melancholiek lied blies, een man die z’n geschminkte hoofd uit een kinderwagen stak en grapjes maakte naar iedereen die langs kwam (vooral de kinderen maakte hij aan het schrikken en aan het lachen), een levend standbeeld…

Is het eerlijk om te kiezen voor de mensen die het toch wel redden boven de allerzieligsten die alleen nog maar in een hoekje kruipen achter een kartonnetje met de vraag om wat geld voor eten? Ik ben in elk geval niet de enige die het doet. En als ik hier in Nederland zulke bedelaars tegenkom, kan ik niet geloven dat ze die euro’s die ze zo bij elkaar bedelen echt gebruiken om een broodje te kopen.

Ach, misschien denk ik er over een paar jaar heel anders over en krioelt het dan ook in onze steden en dorpen van de oude, zielige vrouwtjes die hun hand op houden. Misschien verander ik dan mijn strategie en geef alleen nog maar aan de armste, de oudste, de eenzaamste. Tenslotte lijkt het er tegenwoordig op dat we allemaal in die positie terecht kunnen komen.

 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Als een straatmuziekant goed is, krijgt ie wel wat van mij. Bij bedelaars is het idd moeilijker. Soms zie ik bedelaars met vele blikjes bier om zich heen, als ik die geld geef weet je bijna zeker dat er bier voor gekocht wordt en daar heb ik wel moeite mee.
Goed geschreven maar wat is met al die mensen die hun huis uitgezet zijn, op straat moeten leven welk onderscheid maak je dan?

Mijn mening is dat je moet delen met de mensen die minder hebben dan jij en niet zo gelukkig zijn ik zal alleen nooit aan een straatmuzikant geven die naderhand in een dikke BMW weg rijdt..die bestaan namelijk ook
het is soms moeilijk , aan wie geef ik en wie niet!

Toen we in Barcelona wat kleingeld gaven aan een klein, 'kreupel' vrouwtje voelde ik me nog blij. Ze strompelde een klein straatje in en toevallig gingen wij ook die kant uit. Opeens zagen we haar (toen ze op het einde van dat straatje was) hoe ze haar rug rechtte en 'niet meer kreupel' verder liep ... gggrrr

De dag daarop heb ik toch een foor gegeven aan een bedelaar die op de hoek van de straat zat , een gehandicapte man zonder benen. en ik ben nog blij dat ik toen iets gegeven heb :-))
Om=omdat.
Ik vind dat er een wezenlijk verschil bestaat tussen een straatmuzikant en een bedelaar (mits de straatmuzikant het instrument beheerst natuurlijk). Vergeet niet dat Carel Kraayenhof vroeger voor het Rijksmuseum in Amsterdam speelde om zijn financiën destijds nogal mager waren.
Misschien moet je je ook realiseren dat bedelen typisch iets is voor Roma, je komt ze overal in Europa tegen, zelfs tot Oslo. Het is een georganiseerde beroepsgroep die er prima van kan leven. Google maar eens.
Voor op gesteld..., goed dat je er tenminste over nadenkt, en dat je bereid bent iets te geven.

Ik vind echter dat op het moment dat ik geld geef, dat het niet meer mijn geld is, dus wat zij er mee doen, broodje kopen of alcohol..., daar ga ik niet over. Toen ik jong was heb ik ook wel eens geld geleend om sigaretten te kopen... Ook besef ik mij de ¨luxe¨ positie, wie kies je uit om geld te geven? Te walgelijk eigenlijk, het gevoel van boven een ander verheven te zijn..., ik voel dan plaatsvervangende schaamte en zelfs om die reden kan ik dan wel eens zo op het oog heel bot voorbij lopen, gewoon omdat ik het niet kan aanzien.

Wat de beweegreden ook is van iemand die bedelt, het is in alle gevallen schrijnend en daar mogen wij onze ogen niet voor sluiten. Die ¨zielige vrouwtjes¨? Die zijn ook écht zielig, geloof me...
Indrukwekkend geschreven, ontroerd mij