Een vlucht

Door Getupearly gepubliceerd op Friday 21 November 15:32

Zoals Sofia daar op het picknickkleed lag. Het gaf me een vreemd gevoel. Een gevoel van vertrouwen. Ik glimlachte en zakte naar beneden. De mensen naast haar maakten muziek. Er ging iets ontspannend vanuit. Een sfeer die ik maar al te graag meer wilde proeven.

Nog nooit in mijn leven had ik mij zo gevoeld. Het was een mooie en speciale ervaring. De jongen die naast me zat grijnsde, hij boog zich voorover “where do you come from?”

Ik knikte naar hem, “from here, from Holland.” Het was even stil, de muziek was opgehouden, ze waren bezig met een nieuw nummer te verzinnen, en toen begon het weer vanzelf. Ik glimlachte naar de jongen, “where do you come from?”

Hij kwam van Canada. Ik ging schoof tegen hem aan, hij bood me bescherming met een deken. Het was kouder geworden. Sofia stond op en begon te dansen, maar ze was zo dronken dat ze weer naar achteren zakte, een andere jongen met lang haar in een staartje ving haar op en liet haar rustig zakken weer op het matje. Ik was dankbaar dat ze me had uitgenodigd. Ik nam een trekje van een joint die de ronde ging, ik inhaleerde niet echt, de opwinding leidde me af.

Ik keek naar een groepje mensen verderop, ze keken terug naar ons. Stiekem. Ze wilden niet dat het opviel. Ik glimlachte zelfingenomen. Even keek ik weer naar de jongen uit Canada, ik was vergeten wat zijn naam was.

Hij zag dat ik hem gadesloeg en sloeg zijn arm met een brede grijns om mij heen. Een gevoel van veiligheid. De zachte wind streelde mijn wangen. Nog nooit had ik me zo fijn gevoeld.

Waar was het vandaan gekomen? De rust. De hele tijd verlangen we ernaar, maar we gunnen het ons zelf zo weinig. Het is een vloek die op ons rust. Waardoor we telkens onszelf kwellen met de vaste gedachte. Wat als? Wat als? 

Terug in de tijd. 

Ik heb een aantal dagen geleden in de tram gezeten. Tegenover mij zat een oude vrouw, ze had haar grijze krullen met gel tegen haar hoofd geplakt. Ze had een hond op haar schoot, de hond schoof telkens naar voren en probeerde zijn snuit tegen mij aan te drukken, vervelende natte snuit recht tegen mijn blote knie aan. Ik schoof ongemakkelijk naar achteren en keek opzij of mijn halte al in zicht was. Verdomme, nog lang niet. De vrouw grijnsde en trok haar hond met alle macht terug.

“Waar moet je uit?” vroeg ze mij. Ze leek mijn gedachten te lezen.

“Bij de overslag baan” antwoordde ik terwijl ik haar hond geen moment uit het oog verloor.

“Bornie doet dit alleen bij mensen die hij aardig vindt” zei de vrouw.

Ik knikte en glimlachte ongemakkelijk “fijn om te weten.”

“Echt heel bijzonder” ze legde een nadruk op bijzonder terwijl ze me, naar mijn mening, te lang aanstaarde.

Mijn ongemakkelijke gevoel groeide met de minuut en daarbij was het absurd benauwd in de tram. Ik rook zweet en de onaangename lucht van de hijgende en sniffende hond. Ik vroeg me tegelijkertijd af waarom de vrouw dacht dat ze haar hond zo goed kende, het is een aparte eigenschap die veel huisdier eigenaren bezitten. Dat ze het idee hebben dat ze hun eigen huisdieren denken te kennen als goeie ouwe vrienden. Huisdieren denken simpelweg niet. Domme beesten.

De hond had zich uit de wurggreep losgerukt en was weer naar voren gesprongen. Hup, daar zat hij weer tegen me aan. Ik haalde wanhopig adem en schoof angstig, zo ver als ik kon, naar achteren. De vrouw giechelde en schudde haar hoofd “hij gaat je niet bijten hoor”.

Ik knikte. Ik moest Sofia bellen. En ik moest boodschappen doen. Daarna gingen we ons klaar maken voor onze reis met wijn en een goede pasta. De reis waar ik al zo lang naar had uitgekeken. Sofia had een landkaart gevonden op een oude vlooienmarkt, het was een obsessie voor haar geweest die ik nooit heb begrepen, maar nooit heb ontmoedigd. Ze was een rare, maar dat was ik –op mijn manier- ook. Daarom waren we ook vriendinnen. Sofia was heilig overtuigd van een bijzonder "magisch" eiland in de buurt van Kroatië. De kaart bood haar het bewijs van haar eigen overtuiging. Het maakte de gekte in haar sterker. Ze moest erheen met een bootje en ze moest het eiland vinden. Ze moest er zijn geweest. Het zou niet altijd waarneembaar zijn en zou eigenlijk alleen bestaan in wilde doorvertelverhalen die op feestjes werden verteld na teveel glazen wijn. Het zou gaan om een eiland dat zich alleen laat zien voor mensen die zich ervoor openstelden... Een speciale geest hadden. Ik moest er altijd een beetje om lachen, het idee alleen van een stuk land dat zich onder een voorwaarde openbaarde voor mensen. De wereld is vol van gekke verhalen. Mij ging het voornamelijk om de reis zelf op de Adriatische zee en om het hele idee naar Kroatië te gaan in de zomer. Het was prachtig daar dan. En ik zou Sofia uiteindelijk moeten gaan troosten, als een goede vriendin.

De tram stapte weer. De vrouw boog zich plotseling naar voren en zei tegen me “je denkt vast dat ik gek ben, maar je hebt een bijzonder aura om je heen. Mijn Bernie weet alles over mensen, dat zou je moeten weten”. Ik slikte, en ontweek haar onderzoekende blik. Haar enge blauwe ogen leken soms uit haar hoofd te poppen. Dit was genoeg. Ik stond met een ruk om en baande mijn weg naar deur van de tram.

Er stond maar een woord gegrift in mijn hoofd. Help.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een leuk geschreven verhaal