Gestoord of verstoord...

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 21 November 11:12

Hulp halen en krijgen

Stel: je maakt iets schokkends mee en daarvan ben je in de war. De hele bliksemse bende staat op de kop en dat krijg je allemaal niet meer zo makkelijk op een rijtje. Dan kun je hulp zoeken bij een psycholoog. Dat is géén schande en het betekent niet meteen dat je gek bent. Ik zou eerder zeggen: ieder die tijdig hulp zoekt zit prima in elkaar en zorgt zelfs in moeilijke tijden zeer goed voor zichzelf.

Natuurlijk hangt het erg van je klachten af. Het is ook wel handig als je mondig bent en voor jezelf op kunt komen want je gaat met je billen bloot en moet samen met een ‘vreemde’ op zoek om orde in de chaos scheppen. De antwoorden kunnen ook eng zijn: Is jouw wereld tijdelijke overhoop gegooid of is er iets in je persoonlijkheid dat permanente begeleiding behoeft? Nadat je de verwarrende situatie met hem/haar hebt ontrafeld en geëvalueerd kan het zijn dat er een persoonlijkheidstoornis bij je is ontdekt, die van chronische aard is. Of je springt na verloop van tijd weer in je eigen, niet verstoorde, vorm terug en je kunt die hulp afbouwen aangezien je weer grip op je eigen leven hebt. Zo kwam ik bij die psycholoog terecht nadat ik een kind gekregen had met een overspelige man, die er na de geboorte meteen vandoor ging. 

De ouders zijn de schuld

Meestal vraagt men eerst wat dingen na over je jeugd en dat deed deze goede man ook. Na enkele zeer intensieve sessies die over eenzaamheid gingen, vroeg de psycholoog (die ik volkomen vertrouwde) of ik me als kind wel veilig had gevoeld.

“Wat doet het er toe of ik me vroeger veilig heb gevoeld? Ik zit nu hier bij jou om uit te vlooien hoe het zo fout met mijn huwelijk kon lopen en hoe het nu verder moet met ons. Wat heb ik aan zo’n slappe Jandoedel als vader voor mijn kind.”
“Nouhou… wat je nu is overkomen heeft waarschijnlijk zijn oorsprong in je jeugd.” Ik wilde opschieten, vond het tijdverspilling, maar was ook wel gewillig want hij wist er kennelijk meer van dan ik.

“Ja hoor, ik ben thuis niet bang geweest en het was vaak ook gezellig. Knus, geborgen en zo. Met Sinterklaas en Kerst bijvoorbeeld. Of in de vakantie. Mijn moeder kon het ook wel heel gezellig maken. Pa en ma waren sowieso anders dan andere ouders en ik was erg trots op hen. Zo werd mijn vader nooit kwaad op de kinderen en hij maakte een douche in ons huis. Dat had niemand in onze straat. Ze schaften op een bepaald moment alle twee een fiets met hulpmotor aan…Dat was helemaal een noviteit waar iedereen over sprak en al snel daarna kochten ze een zwaardere brommer. Alle twee dezelfde, met rolaandrijving via een pientere pook. 

530e444e7981b3ae943dcacfa975fdbf_medium.7544f5b75506e549aed5dc8f15ea1ae9_medium.Foto: oudebrommers.nl                                               Mams aan de 'Zuiderzee'

"Een vrouw op zo’n snelheidsduivel was in die tijd een unicum. We hadden meestal veel bekijks, werden soms zelfs wel nageroepen. Of nagefloten. Mijn moeder droeg ook vaak broeken. De buurt en de familie vond het maar niets dat ze zich van alle anderen in de buitenwereld weinig aantrokken.”  

Hij bekeek me lang en bedachtzaam. Het strookte immers amper met de andere info die ik hem in de gesprekken daarvoor zonder aarzelen gegeven had.

“We zaten iedere zondag bij Opoe en oom Evert in Velp. Daar kon je donder op zeggen en dat vond ik heerlijk. 

0c34db158ffc1d9592226df4bac0c5ad_medium.

Het sportprogramma op de distributie met mijnheer van Rijn met die rollende RRRR. Drrrrie-Nulll. Als het slecht weer was gingen we met de Trolley en anders op de fiets, want dat koste niets… Later natuurlijk op die brommers en daar maakten we in de vakantie ook tochtjes mee. Naar Harderwijk. 

758dd88e44aed9fb8edf6fd64a097660_medium.

Of naar Duitsland. Altijd op de bonnefooi. Het was  ’s morgens nooit bekend waar we  ’s avonds zouden slapen, maar dat vond ik niet eng of bedreigend. Ik wist dat het altijd goed zou komen. Primus met spiritus in de volgepakte fietstassen, pakjes soep, brood en koffie. Onderweg in de berm iets te eten klaarmaken. Ik zie mijn broer nog liggen bij die spiritusbrander en het door mijn moeder zelfgemaakte windschermpje. Die brommers zongen samen als ze naast elkaar reden. Ik zat altijd bij mijn moeder achterop en mijn broer bij pa. Onze bromfiets kon veel harder dan die van pa en dan lette ik op of ik hen nog wel achter ons zag. Mijn pa en ma deden veel wat andere ouders niet deden. Dat vond ik altijd leuk. Daar genoot ik van.”

“Je was anders ook heel eenzaam, heb je eerder verteld.”
“Ja, dat ook. Ma vond mij lastig… Ze sloeg, maar toen was ik echt héél klein, kon ik nog niet lopen of praten. Ik moest me koest houden, me onzichtbaar maken als ze klanten over de vloer had. Eigenlijk mocht ik er niet zijn van haar, althans zo voelde dat en van mijn broer vond ze alles goed. Volgens ma liep ik altijd in de weg en bemoeide me overal mee. Zo ervoer ik dat zelf niet, maar enfin, ma zag nooit iets positiefs in mij. Zij wist kennelijk niet dat ik zelf al heel goed na kon denken. Toen ik drie werd, ik herinner me die verjaardag nog heel goed, wist ik al wel hoe ik me diende te gedragen om heelhuids door de dag te komen tot mijn vader thuis kwam. Slaan deed ze ook niet meer nadat hij haar dat verboden had.” Weer keek hij verwonderd en even dacht ik dat hij me niet geloofde. Dat maakte me erg kwaad en in de lange stilte die viel fokte ik me aardig op. 

“Ik lieg niet hoor… ik voelde me later niet meer bedreigd. Als jij denkt dat ik het allemaal maar verzin, zit ik hier mijn tijd te verdoen. Dan kan ik beter opstappen want mijn baby ligt bij de buren te slapen. Telkens hun hulp inroepen vind ik best belastend, want zij hebben er niet om gevraagd dat ze keer op keer voor mijn ellende op moeten draaien.” Het deerde hem weinig dat ik zo kwaad werd.

“Een kind dat nog niet loopt is te klein om iets te onthouden.”

“Ja, dat heb ik ook in diverse boeken gelezen. Men beweert dat het bewustzijn van een kind pas rond zijn derde/vierde wakker wordt. Dat ze vóór die tijd niets van wat ze meemaken kunnen verwerken. Dat het daarna altijd in het onderbewuste meespeelt bij elke beslissing, bij iedere keuze die men maakt. Nou dat is bij mij dan anders. Ik weet het allemaal nog wel en maar goed ook, want anders had ik het je nu niet kunnen vertellen.”

“Dan heb je dat waarschijnlijk, toen je ouder was, uit gesprekken opgepikt,” zei hij alsof het de normaalste zaak was en dat vond ik zo stuitend dat ik er spontaan van in de lach schoot.

“Hoor eens, de dingen die mijn moeder met me heeft uitgespookt heeft ze echt aan niemand verteld, zodat ik dat horen kon. Dan had men haar opgesloten en zeker vertelde ze niets aan mijn vader, want hij had haar de wacht aangezegd. Als je me niet gelooft ben ik weg. Ik heb wel iets beters te doen dan tegen iemand te kletsen die alles in twijfel trekt.” Hij stak zijn handen omhoog, bij wijze van overgave en vroeg wat er die week gebeurd was waarover ik spreken wilde.

“Ik snap niet waar die loser blijft. Het is nu zes weken geleden dat ie vertrok en ik hoor helemaal niets van die lul. Dat vind ik zeer onverantwoordelijk en hoe krijg ik hem nu zo ver dat hij zijn kind erkent en zijn verantwoording neemt? We hadden co-ouderschap afgesproken. Als dat zo doorgaat zie ik dat nog niet snel gebeuren. Wat een enorme slapzak. Ja, sorry hoor, maar hoe moet ik dit anders benoemen?”

Hij dacht lang na en zei toen die ene zin, die me de rest van mijn leven telkens even wakker zou komen schudden. Ik was zo op mijn pik getrapt dat ik vergat er tegenin te gaan. Het zette me die hele volgende week meteen al op heel verschillende gebieden aan het denken.

“Ja… jij hebt er altijd erg veel moeite mee als het niet gaat zoals jij hebt uitgedacht.” 

 

Reacties (41) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
... die laatste zin blijft wel hangen hoor!!!!

Heel mooi verwoord en prachtig, die oude foto's!!
Graag gelezen, mooi die twee tijdsbeelden door elkaar, hoe jij als jonge vrouw een gesprek met de psycholoog aan gaat en hoe de herinneringen aan vroeger er toen voor stonden, niets anders dan nu. Ik denk ook jouw mening niet over de slapzak. Dat je je al heel jong dingen bewust was, herken ik, ben blij dat het dus wel kan, want tegen mij is precies hetzelfde ooit gezegd. Prachtige foto´s ook!
Dank je wel. Ik vind die foto's ook nog steeds leuk om te zien. Inmiddels weet men dat er meer kinderen zijn die een vroeg autobiografisch geheugen hebben als is het in verhouding nog wel steeds een uitzondering.
Mss ga ik nu te ver, maar ik denk dat het maken heeft met oude zielen..., ja zweverig, ik weet het...
Geweldig, ik was ook een keer daar, hij vond dat hij veel van mij leerde gezien mijn achtergrond en net als jij ver terug in mijn jeugd kon gaan. Hij adviseerde mij een boek te schrijven over mijn ervaringen en dat heb ik ook gedaan. Ik vond het een mooi artikel met veel herkenningspunten, mijn moeder sloeg mij ook mijn vader niet. Ook Humor vond ik terug in jouw artikel, ik moest wel af en toe lachen. Ik weet niet of dit verhaal echt is of fictief? Maar dan nog?
Dit is geen fictie. Mijn verhalen uit de doos zitten vol met dingen uit die tijd en ik vind dat er veel echte en waardevolle ervaringen zijn om over te verhalen, leuke, trieste, dolkomische of interessante, ook omdat het wellicht andere mensen aan het denken kan zetten.
mooi die verhalen uit de doos daar hou ik wel van.
Interessant geschreven over zo een gesprek bij de psycholoog en hoe je de week erop er zo op verschillende manier over nadenkt, wat heb je als kind veel te verduren gehad en je titel is mooi gekozen, denk dat het een verstoorde ontwikkeling is.
Ja, ik heb geluk gehad zo jong bewust te zijn. Dat is voor ieder kind anders, namelijk. Dat noemt men het autobiografische geheugen. Anders was ik wellicht toch, ergens onderweg, gestoord geraakt...Mijn humor en fantasie, maar ook het lezen van heeeeeeel veel boeken (wat? Ik verslond ze als kind) heeft me er altijd doorheen geholpen.
Op een zeer sterke manier verwoord en heel eigen gemaakt met de foto's erbij.
Dank je wel... bloost en gaat spuitjes opzetten
Ik ben een keer bij een psycholoog geweest, mijn baas drong er op aan. Ik ging alleen om mijn gelijk te bewijzen en dat is gelukt. Ik was niet gek alleen overspannen. Zij praatte trouwens ook niet met me mee en heeft dingen gezegd waar ik wat aan had. Punt was alleen dat het onnodig was dat ik ging. Jaren later heb ik een paar gesprekken met een psychiater gehad, en dat zette mijn wereld op zijn kop. Wat hij zei wilde ik niet horen, tot ik ging nadenken en besefte dat hij gelijk had. En daardoor is mijn leven gemakkelijker geworden. Niet alleen dat van mij trouwens.
Kijk... vaak zijn het dingen die 'steken' waar je mee aan de slag moet/kunt (om er wijzer over jezelf van te worden)
Het is ook zeer afhankelijk of het klikt met zo'n persoon, want anders neem je er sowieso niets van aan. Ik ken mensen die er alleen hun ei bij kwijt willen, hun gelijk zoeken, maar daarna niets met de andere uitspraken van zo iemand doen en alles wat ze niet willen horen aan de kant leggen.
Ja, dan heb je wel een héél erg dure praatpaal opgezocht en erg veel opschieten doet het dan natuurlijk niet. In zo'n geval zal een goede therapeut ook na een paar sessies zeggen. We stoppen, want ik kan mijn tijd beter aan iemand besteden die wel aan het werk wil, of iets dergelijks
Bij die eerste ben ik twee keer geweest en we waren het erover eens dat het niets oploste. Bij die tweede was het aanvankelijk 1 gesprek maar ik wilde uitleg over zijn diagnose. Het was vooral die informatie die ik nodig had. Er waren niet echt dingen waar ik mee aan de slag moest.
Mijn eerste reactie was: wat een botterik!
Maar daarna snapte ik het wel. Vooral omdat je er bij schrijft dat hij niet meteen zo reageerde.
Ik heb ook een keer tegenover een psycholoog gezeten die iets confronterends zei. Ik kon haar wel aanvliegen maar toen die eerste woede was gezakt, zag ik in dat ze zeker een punt had.
Aan hulpverleners die met je meepraten heb je niet zoveel, dat doen mensen in je omgeving wel genoeg.
Precies, je slaat de spijker op de kop en je zit er ook niet om gelijk te krijgen of voor een aai over je bol als je volwassen bent.
Dan zoek je zo iemand op die je helpt om aan jezelf te werken.