Doortje's Schrijfopdracht; De balletjes van levensbelang.

Door Vlinnie gepubliceerd op Thursday 20 November 23:36

Vaders hand viel in die van Jochem. De vingertoppen van vader raakte de warme hand van Jochem, er ging een rilling over zijn rug toen hij het leven uit Vader voelde stromen. Vader die eindelijk het geheim van de balletjes aan hem toe wou vertrouwen stierf op het moment dat hij de balletjes aan zijn enige zoon overhandigde. Vaders laatste woorden gierden door Jochem zijn hoofd. 

“Die balletjes zoon, zijn van levensbelang. Ik geef ze nu aan jou en ik heb er vertrouwen in dat jij…”

Jochem probeerde te begrijpen wat zijn vader bedoelde met van levensbelang. Wat had Vader nog meer willen zeggen voor hij zijn laatste adem uitblies? Jochem kwam er niet uit terwijl de balletjes die tussen zijn vaders hand en de zijne in zaten, steeds meer leken te gaan branden.  Jochem sloot even zijn ogen en zuchtte eens diep en begon de balletjes te bevrijden uit Vaders doodsgrip.

Op het moment dat de balletjes uit vaders hand vielen en volledig in Jochem ’s hand belande werd alles wazig om hem heen. Jochem nam weer plaats op de stoel naast vaders bed en sloot zijn ogen. Op het moment dat Jochem zijn ogen sloot was het net alsof hij een droom binnen stapte. Hij zag zichzelf zitten naast het bed van zijn vader met de twee balletjes in zijn handen. Ineens kwam er beweging in het beeld. 1accc40efddd2d443d0c344ab8f25b2f_medium. Jochem zag hoe zijn Vader de balletjes aan hem wilde overhandigen nadat hij ze uit zijn hand had gehaald en Vader een zoen gegeven had terwijl hij achterste voren de kamer weer verliet. Na een poosje alleen maar naar zijn vader gekeken te hebben die alleen in zijn bed lag,  zag hij hoe zijn moeder achterste voren de kamer binnen kwam en vader een zoen op zijn voorhoofd gaf waarna Moeder de hand van vader pakte. Zo zaten ze een poosje pratend. Jochem kon niet verstaan wat er gezegd werd. Moeder stond op en liep achterste voren naar de verste hoek van de kamer terwijl ze haar mobiel uit haar tas haalde en naar haar oor bracht zonder eerst een nummer in te toetsen. Jochem concentreerde zich op de woorden die zijn moeder sprak.

“Redav ej tem straawfagreb taag teh, mechoJ nemok neetem ej liw.”

Ineens besefte Jochem dat wat hij zag allemaal net gebeurt  was.  Van schrik opende hij zijn ogen en gooide de balletjes van zich af. De balletjes belande op de buik van zijn levenloze vader. Eén van de balletjes kwam gelijk tot stilstand en de andere rolde van de buik van vader af en viel met een harde smak op de grond. Vanuit het niets voelde Jochem een intense pijn alsof iemand alle lucht uit zijn lijf sloeg. Jochem kromp ineen terwijl zijn adem stookte probeerde hij naar zuurstof te happen. 56d2cd6a68a5b0ca0e6b3e3f92adbaf2_medium.Langzaam maar zeker kreeg Jochem weer meer lucht en ging verbaasd op zijn stoel zitten. Na een aantal minuten in het niets gestaart te hebben en van de schrik bekomen te zijn begon Jochem zich aftevragen of wat hij zo juist gezien had met het geheim van de balletjes te maken had. Hij bekeek het ene balletje dat op Vaders buik lag. Hij leek er eenzaam en verlaten bij te liggen en veel donkerder van kleur te zijn dan eerder. Jochem nam het balletje in zijn hand. Eerder leken de balletjes te branden maar nu kwam er een enorme vries kou van af. Jochem legde het balletje weer op Vader zijn buik en besloot op zoek te gaan naar het tweede balletje.
 

Jochem stond op en liep om het bed van Vader heen. Doordat Jochem ineen kromp van de pijn heeft hij niet gezien waar het andere balletje heen gerold was. Hij had dus geen idee waar hij moest beginnen met zoeken. Jochem rolde het ziekenhuiskastje van vader aan de kant om te kijken of het balletje achter het kastje uit het zicht was verdwenen. Tot Jochem zijn teleurstelling bleek dit niet het geval te zijn. Jochem draaide in het rond om te kijken of hij er echt niet gewoon voorbij was gelopen, maar ook dit bleek niet het geval te zijn. Nadat Jochem ook het gedeelte van het lege bed naast dat van zijn Vader grondig had uit gekamd deed hij nog één poging in de hoop het balletje te vinden. Jochem ging midden in de kamer op de grond liggen en kon zo de hele vloer van de kamer overzien. Nergens zag Jochem het balletje, hij snapte er niks van. Het balletje kan toch niet zomaar verdwenen zijn. Toch gaf Jochem het op, hij had geen idee meer waar hij nog kon kijken.  Jochem stond op en liep naar het bed van zijn vader en pakte het eenzame balletje op terwijl hij naar zijn vader keek. Vader staarde Jochem met een lege blik aan. Er rolde een traan over Jochem zijn wang terwijl hij zijn rechte hand uit stak.

“Het spijt me vader. Ik ben één van de balletjes uit het oog verloren nog voor ik er achter gekomen ben waarom ze van levens belang zijn. Sorry.”  Sprak Jochem hardop terwijl hij vader zijn ogen sloot.

Jochem veegde met één beweging de traan uit zijn gezicht en liep met het ene balletje naar het raam en nam plaats in de stoel. Jochem keek naar het balletje in zijn hand waar het licht van de maan op scheen. Het balletje leek langzaam weer lichter van kleur te worden. 7f43dd7f6ea5212302db997e946152b3_medium.Jochem draaide zijn hoofd, om naar de volle maan te kijken die buiten aan de hemel stond.  Zijn oog viel op het ander balletje wat voor het raam in het licht van de maan leek te gloeien. Jochem schudde zijn hoofd om er zeker van te zijn dat het balletje er echt lag. Jochem legde het ene balletje naast het andere balletje in het maanlicht. Het balletje wat eerder er eenzaam en verlaten uitzag kreeg gelijk zijn oorspronkelijke kleur terug en samen leken ze steeds feller te gaan schijnen in de stralen van de maan.

Nadat Jochem geruime tijd gedachten loos naar de balletjes had gekeken besloot hij ze weer op te pakken. Wanneer zijn vingers beide balletjes aanraakte begon alles om Jochem heen te veranderen en zag hij hoe hij achteruit terug liep naar het bed van zijn vader waar hij de ogen van Vader weer opende. Jochem bleef kijken naar de film die zich afspeelde in zijn hoofd en zag hoe zijn vader avonturen met de balletjes beleefde. Op een gegeven moment zag Jochem zijn vader aan het bed zitten van Jochem zijn opa. Hij zag precies het zelfde afspelen als hij eerder zag toen hij zelf aan het ziekenhuis bed zat. Maar dit keer met zijn vader in de hoofd rol, die zo erg schrok en beide balletjes hard weg gooide dat hij ze beide moest gaan zoeken. Vanaf dat moment begreep Jochem dat hij naar het leven van de balletjes keek in omgekeerde volgorde. Jochem opende één van zijn handen en liet een balletje op zijn schoot vallen. De beelden verdwenen op het moment dat hij nog maar één balletje in zijn handen had. Jochem legde het andere balletje ook in zijn schoot en slikte even waarna hij voor zichzelf een glaasje water inschonk uit de kan die naast hem op het tafeltje stond.

Nadat Jochem een slok genomen had en het glaasje weer op de tafel had gezet sloot hij opnieuw zijn ogen en nam de balletjes vanuit zijn schoot weer in zijn handen. Dit maal begon het filmpje waar het gebleven was en zag Jochem hoe zijn opa ineen kroop en naar één van de balletjes zocht. 0910ede2d2e02b0aff3a75ea2531003d_medium. Jochem zat een tijd op de stoel bij het raam met zijn vingers om de balletjes heen gevouwen. Het maanlicht scheen in zijn gezicht terwijl hij naar het levens verhaal van de balletjes keek, die van zoon op zaan gaan.  Jochem weet niet precies hoeveel voorouders hem zijn voor gegaan maar aan de kleding te zien die zijn voor ouder draagt, weet hij dat het er heel wat zijn geweest.  Ondanks dat alles en iedereen zich achterstevoren beweegt en praat begrijpt Jochem inmiddels elk woord van wat er gezegd word. Ineens begint het beeld helderder te worden.

Eén van Jochem zijn voor ouders staat midden in het bos en draagt niets anders dan een dierenhuid die als een rokje om zijn middel zit. Hij is omringt door fakkels die de open vlakte in het bos verlichten.  In het midden van de fakkelcirkel staat een omgehakte boom met de wortels nog in de grond.332b8f2f3f61cee7c50bcfe334c554dc_medium. Op het vlakke stuk van de restanten van wat ooit een grote mooie dikke boom geweest moet zijn, stonden kaarsen die een grote schelp verlichte. Om de lege schelp stonde vier kleinere schelpjes. Eén ervan was leeg, de andere was gevuld met water, weer een andere met aarde en in de laatste brandde een klein vuurtje. Tegen over de grootvader van Jochem stond een mysterieuze man. Hij had meer kleding aan dan Jochem zijn grootvader en droeg een soort kroon gemaakt van klimop boven op zijn hoofd. In zijn linker hand hield de oude man een lange stevige stok beet waar hij op leunde. Met zijn rechterhand pakte hij de grote lege schelp waar Jochem zijn grootvader de twee balletjes in legde. De mysterieuze man ging met de grootte schelp over de andere vier schelpen heen en begon te spreken.

“Njiz dlerew ed nav rekaweb edneglov ed jih laz ne nebbeh tluz ej eid nooz egine ed naa negardrevo sejtellab ed ej laz debfrets ej po. Nemrehcseb teom nevel ej tem ez ej ne njiz gnalebsnevel nav sejtellab ezed tad sud tpjirgeb ej. Nedder et dlerew ed oz mo nemen netal et tsiuj negnissilseb ekjirgnaleb ej taal teh. Tkaameg nebbe heem fo nekam eem sejtellab ed taw tiez ne tloev ne sejtellab ed tem néé tneb jij. Taag redno net tein dlerew ed tad negroz et ne neduoheb et moob ed nav thcark ed mo nevjilb oz toem tad. Teew fa nav reih eid egine ed tneb jij. Neduoh et dnats ni dlerew ed mo enerokrevtiu ed tneb jij. Neduoheb nennuk et dlrerew ed mo nevel teh ni thcizni ne thcark ej neveg ez. Naatstno sjetellab njiz moob eduo ezed nav tuoh teh tiunav.”

Jochem opende zijn ogen, en keek naar de balletjes in zijn open handen. Het maanlicht viel op de balletjes en liet ze gloeien. Jochem wist niet hoe hij het wist maar dat de balletjes zich aan het op laden waren en daardoor gingen gloeien dat wist hij gewoon. Jochem stond op en legde de balletjes voor het raam en bleef even naar de volle maan kijken. 1002597a8a14d9f24da6860d08b2cd3a_medium.Jochem draaide zich om en liep naar de wastafel. Hij draaide de kraan open en liet het koude water in het kommetje van zijn handen vallen. Toen het water over zijn vingers in de wasbak drupte gooide hij de plens water in zijn gezicht en draaide de kraan uit. Hij pakte één van de papieren handdoekjes en droogde zijn gezicht af. Hij gooide het natte papierenpropje in de vuilnis emmer en bekeek zich zelf in de spiegel terwijl hij de woorden van de oude wijze man opnieuw in zijn gedachten hoorde.

“Vanuit het hout van deze oude boom zijn balletjes ontstaan. Ze geven je kracht en inzicht in het leven om de wereld te kunnen behouden. Jij bent de uitverkorene om de wereld in stand te houden. Jij bent de enige die hier van af weet. Dat moet zo blijven om de kracht van de boom te behouden en te zorgen dat de wereld niet ten onder gaat. Jij bent één met de balletjes en voelt en ziet wat de balletjes mee maken of mee hebben gemaakt. Het laat je belangrijke beslissingen juist te laten nemen om zo de wereld te redden. Je begrijpt dus dat deze balletjes van levensbelang zijn en je ze met je leven moet beschermen. Op je sterfbed zal je de balletjes overdragen aan de enige zoon die je zult hebben en zal hij de volgende bewaker van de wereld zijn. “

© Vlinnie

 

 

 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wow! wat een sterk geschreven verhaal! Phoe en achterstevoren geschreven.....wat 'n werk.

Heel mooi!!!
dankje
Gelezen.
De omgekeerde wereld :) mooi hoor
Dankjewel
Knap geschreven en inderdaad het tegenovergestelde van mijn verhaal:)
Ik heb bewust de hele week geen verhalen gelezen. Wilde eerst die van mezelf af hebben. Wel grappig dat we tegelijk wilde poste ook (ik heb een uur gewacht om online te zetten) en dat de balletjes tegen overgestelde betekenis hebben.
Ik lees inderdaad ook nooit de verhalen van anderen voordat ik mijn verhaal schrijf.
Dit keer een andere tactiek. Meestal ben ik een van de eersten, nu wilde ik het zo laat mogelijk doen, zodat het vers bij de jury ligt:)

S avonds zit ik zo goed als nooit achter de computer, maar er was niets op de tv. dus toen het verhaal geschreven. Ik had ook geen idee wat eruit zou rollen, dat gaat vanzelf:)

Lief dat je gewacht hebt om mijn verhaal niet verloren te laten gaan.

En nu afwachten of we bij de eerste drie zitten. Ik hoop het zo:)
Aan de zon zal het niet liggen, die schijnt hier uitbundig.
Ik wilde eigenlijk niet mee doen dit keer maar het verhaal bleef in me hoofd spoken. als ik mee doe lees ik nooit de verhalen van anderen voor ik me eigen verhaal heb afgerond.

Als vanzelf sprekend xD

Ow mij maakt dat eigenlijk niet uit. Ik doe mee om te kunnen groeien en (opbouwende) kritiek te krijgen waardoor ik meer groei als schrijfster :) Het is leuk als je genoemt word en je als één van de favorieten van de jury leden eruit rolt maar geen must voor mij :)
Gelezen.
Dank u
Origineel met de tekst achterstevoren.
Dankje wel
Heel origineel!
Inderdaad van levensbelang.
Graag gelezen!
Dankje
Graag geschreven