De ondergang van de balletjes

Door Berna gepubliceerd op Thursday 20 November 22:28

“Wil je meteen komen Jochem, het gaat bergafwaarts met je vader.”
Die woorden komen hard binnen bij Jochem. Zijn vader was nog maar kort ziek en er was geen enkele aanleiding dat dit hem fataal zou kunnen worden.

“Hi pa, hoe is het met je?”
De man in het bed reageert nauwelijks. Een naar gerochel en een onregelmatige ademhaling zijn hoorbaar.
Honderden gedachten schieten door het hoofd van Jochem. Alle herinneringen aan zijn vader passeren de revue. Hij was altijd een zorgzame vader geweest met een heel zacht karakter. Ondanks dat, moest hij ook bekennen dat zijn vader koppig kon zijn en heel vreemde trekjes had. Sommige dingen bleven altijd mysterieus; dingen waar hij geen vat op kon krijgen. Had hij zijn vader wel echt goed gekend? Al die vragen waar hij nooit een antwoord op had gekregen. Waarom had zijn vader hem nooit in vertrouwen genomen? Hij wist dat zijn vader geheimen had, maar niemand wist er het zijne van. Vooral zijn ontwijkende antwoorden over die twee stomme balletjes… Zelfs nu, nu de man vocht voor zijn leven, klemde hij die twee balletjes in zijn hand. Hij ging nergens naar toe zonder die balletjes. In een extreem geval legde hij ze in de kluis, waar niemand de combinatie van wist.

“Jochem, ik moet het je vertellen over de balletjes…”
Jochem schrok; had hij zijn gedachten geraden?

“Ja vader, vertel het me nu eindelijk, je kunt me vertrouwen!”

“Die balletjes zoon, zijn van levensbelang. Ik geef ze nu aan jou en ik heb er vertrouwen in dat jij …”

Een laatste zucht… en toen stierf hij.

c3644ce8d6b1b3648b22df301aa89773_medium.
Daar stond ik dan, helemaal ontdaan met in iedere hand één balletje. ‘’Vader’’, mompelde ik zachtjes.

De balletjes leken wel steeds zwaarder aan te voelen. Ik kon mijn handen bijna niet stil houden. Gelukkig kwam mams binnen en al de aandacht werd aan mij onttrokken, zodat ik stilletjes de kamer kon verlaten.

Ik voelde een vreemde sensatie door mijn lichaam trekken. Het was geen gevoel van pijn, maar meer iets van jeuk in iedere vezel van mijn lichaam.

Ik liep langs een prullenbak en besloot daar de balletjes in te gooien. Terwijl ik de prullenbak met mijn voet opende drukten de balletjes zich in het vlees van mijn handpalmen. Ze lieten niet los op het moment dat ik een weggooigebaar maakte. Op dat moment wist ik dat ik er nooit meer vanaf zou komen. Het enige moment van loslaten zou het moment van mijn doodgaan zijn. Daar was ik nog te jong voor, amper veertig jaar. Zou ik nog een half leven aan de balletjes vast geankerd zijn? Ik zou op deze manier mijn handen niet meer normaal kunnen gebruiken. Gelukkig waren de balletjes niet zo groot en het gekke was dat ik de enige persoon was die de balletjes zag en voelde.

Bizar.

c3644ce8d6b1b3648b22df301aa89773_medium.

Ik besloot eerst de begrafenis samen met mams te regelen en daarna zou ik een strak plan trekken om erachter te komen wat de betekenis van deze balletjes waren. Des noods moet ik stad en land afreizen, ik zou de waarheid ontrafelen, om zodoende verder te kunnen met mijn leven.

Thuisgekomen trof ik mijn oudste zoon aan. Zal ik aan hem vertellen dat ik nu de balletjes in mijn bezit heb? Wij hadden er al eerder over gesproken tijdens lange wandelingen over zijn opa zijn ballen. Niet wetend dat ik ze zou erven zodra hij overleed. Als ik er goed over na denk, zal ik ze weer doorgeven aan mijn zoon. Ik voelde gewoon dat de balletjes van generatie op generatie over zou gaan, tot op het moment dat er geen jongetjes meer geboren zouden worden. In feite zou ik mijn zoon moeten waarschuwen om geen kinderen te nemen. Maar helaas, ik was hier te laat mee, want hij en zijn vriendin waren in blijde verwachting. Op de echo hadden ze zelfs gezien dat het een jongetje zou worden.

c3644ce8d6b1b3648b22df301aa89773_medium.

Na al het geregel en de crematie braken er rustige tijden aan. Ik piekerde mij suf over de betekenis van de balletjes. Ik was er ondertussen aan gewent dat mijn handen iedere seconde vast zaten aan deze balletjes. Ik had het hele internet afgestruind, de bieb een paar keer bezocht, maar ik had niets over dit fenomeen kunnen vinden. Eén ding was duidelijk, het hoorde bij de familie van vaders kant.

Niemand was er ooit achter gekomen wat de betekenis hiervan was. Als ik niet verder zocht zou ik er ook niet achter komen. Het antwoord zou namelijk niet naar mij toe komen lopen. Toen…. na zeven nachten, wist ik wat ik moest doen. Ik zou naar een hypnotherapeut gaan.

Twee dagen later zat ik bij de therapeut en ik vertelde hem wat er aan de hand was. Hij maakte aantekeningen en keek mij peizend aan.

‘’Dus Jochem, jij wil dat ik jou onder hypnose breng, om zodoende achter de waarheid te komen?’’ Ik knikte alleen maar wat, want ik wilde niet dat de hypnotherapeut mijn angst zou voelen terwijl ik sprak.

We spraken af voor de volgende dag en ik werd met mijn balletjes en al onder hypnose gebracht. Ik zag dat mijn opa de balletjes aan mijn vader gaf op zijn sterfbed en ik hoorde hem fluisteren. ‘’ Waak over deze balletjes zoon, laat ze geen moment los. Zodoende ben je beschermd tegen naderend onheil”. Zijn vader gilde, ‘’welk onheil vader, vertel het mij’’, maar zijn opa blies zijn laatste adem uit, net als zijn eigen vader dat had gedaan, amper twee weken geleden.

Jochem schoot als een komeet omhoog, terwijl hij met de hypnotherapeut vanaf tien terug had geteld naar de nul.

‘’Nu weet ik het nog niet'' gilde ik, en de therapeut legde zijn vinger op zijn lippen.

Na enkele minuten begon hij te spreken.

‘’Jochem, ik heb de gave om meer te zien dan de cliënt die onder hypnose is.''  Ik kijk hem zo fel aan omdat ik hem de woorden uit zijn mond wil trekken. Ik voelde de balletjes branden in mijn handen. Ze hebben het door dat ik heel dicht bij het antwoord van het raadsel balletjes beland ben.

c3644ce8d6b1b3648b22df301aa89773_medium.

Ze branden bijna een gat in mijn handen. Zou dit de enige manier zijn om zich van hen te ontdoen?

De hypnotherapeut hield mij ondertussen onder schot, met een pistool. ‘’Jochem, ik zal de aarde moeten verlossen van jou met je balletjes. Je mag en kunt niet verder leven, want iedere keer zullen zij feller branden. En als ze bij hun kern zijn, zullen ze de aarde vernietigen.''

Voordat ik iets terug kon zeggen voelde ik mijn hoofd uit elkaar spatten. Ik werd in stukken gezaagd en mijn handen werden met balletjes en al, in een dikke betonnen buis gegooid en dit werd in de diepte van de zee gedumpt.

De hypnotherapeut had voorkomen dat de wereld zou vergaan. Hij was nu nog de enige die het geheim van de balletjes mee zou nemen in zijn graf als hij zou sterven.

De aarde bleef bestaan. Helaas wel met honger, verderf en de dood.

Er waren maar twee dingen die de aarde weg had kunnen vagen. Maar die lagen nu op de bodem van de zee.

Ze mistten de warme handen en sliepen langzaam in.

 

 

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een mooi verhaal! Maar wel een somber vooruitzicht.

"De aarde bleef bestaan. Helaas wel met honger, verderf en de dood."
Gelezen.
sterk verhaal :)
Ja, best wel :)
En eens duiken ze weer op om een nieuw slachtoffer te vinden.
Wie weet:)
Gelezen
leuk geschreven :)


hahahahah grappig in mijn verhaal draaien de balletje ook om de wereld maar dan om de wereld te redden.
Ik ga jouw verhaal lezen:)
De balletjes delven het onderspit.
Ik krijg zowaar medelijden.

Mooi verhaal.