De ballen van Baoding

Door -Lyra- gepubliceerd op Wednesday 19 November 20:28

Jochem laat zich wegzinken in de sofa. De vermoeidheid en emoties van de afgelopen week overspoelen hem. Helemaal alleen de begrafenis van je eigen vader regelen en alles wat daarbij komt kijken gaat niet in je kouwe kleren zitten. Hij voelt zich zo eenzaam en mist zelfs de broers en zussen die hij nooit heeft gehad. Kon er niet ineens een verloren gewaand familielid in zijn leven verschijnen om zijn dagen op te vroljken.  Ineens biggelen de tranen over zijn wangen. Hij snakt naar een cognacje maar hij vindt de kracht niet om terug recht te staan. 

Op de salontafel staat een klein houten kistje met daarin twee metalen ballen. Ze kijken hem ontgoocheld aan. Hij is het lievelingsspeelgoed van zijn vader helemaal vergeten.  Hij herinnert zich diens laatste woorden  : ’Die balletjes zijn van levensbelang. Ik geef ze nu aan jou en ik vertrouw erop dat jij…’

b3cd00ee5d714802c39a9a659bccf929_medium.
Terwijl hij nadenkt over de mogelijke betekenis van deze woorden neemt hij de balletjes in zijn handpalm en laat ze heen en weer rollen. Na tien minuutjes is hij niet wijzer geworden, maar hij voelt zich wel rustiger en de knoop in zijn maag en zijn sombere bui lijken verdwenen., zelfs zonder slaapmutsje. Hij bedenkt dat hij beter vroeg kan gaan slapen want morgenvroeg komt Anna hem ophalen.

De volgende morgen is hij net uit de douche als de bel rinkelt. Hij schiet vlug een badjas aan en opent de deur. ‘Goedemorgen, Anna’, zegt hij, 'neem alvast wat koffie, ik kom zo.'
‘Hoor eens, Jochem, als je liever een keertje overslaat, begrijp ik het best.’
‘Nee hoor, het zal me deugd doen om eens buiten te zijn en als we nu niet gaan, moeten we wachten tot het volgende seizoen.’ Met deze woorden sprint Jochem terug naar boven om zijn kleren aan te trekken. In werkelijkheid was hij blij met het vrolijke gezelschap van Anna.

Als hij terugkomt in de woonkamer zegt Anna : ‘Jochem, zijn dat jouw Boadingballen?’
‘Mijn wat?’ Jochem is een beetje uit het lood geslagen, maar hij vervolgt : ‘Laten we het koffertje meenemen, dan hebben we iets om over te praten in de trein. Blijkbaar kun jij me meer vertellen over deze ondingen.’ 

Het is niet ver stappen naar het station en een kwartiertje later rijden ze al richting Brugge, waar drie keer per jaar duizenden brocanteliefhebbers toestromen als ware het een pelgrimsoord. Anna en Jochem kennen elkaar van het werk en delen dezelfde passie : verzamelen!
Jochem spaart keramiektegels en Anna keramische vaasjes. Sinds zijn scheiding vorig jaar trekken ze af en toe samen op schattenjacht. 

fea8e3f1a5472885a81b2b62a7e942d2_medium.022d75f84e8e1a3f3b386eb34bafee11_medium.

Jochem vertelt Anna het verhaal over de twee balletjes en hoe belangrijk ze waren voor zijn vader. Anna denkt dat het Chinese gezondheidsballetjes zijn die oorspronkelijk afkomstig zijn van de stad Boading. Daarom worden ze boadingballen genoemd.  Ze worden al gemaakt sinds de Mingdynastie in de veertiende eeuw. Oorspronkelijk werden de ballen gemaakt van massief ijzer maar nu gebruikt men lichtere materialen zoals staal of inox en zit er binnenin een belletje zodat de balletjes geluid maken als ze bewegen. Men noemt ze ook meridiaankogels.

882c4814a0f118ecefd971d5d99f0f98_medium.
Anna toont hoe het werkt : 'Je moet de kogels heen en weer bewegen in één hand. Dit stimuleert de acupunctuurpunten in de hand. Als je regelmatig oefent worden de spieren in je hand sterker en het helpt bijvoorbeeld tegen artritis. Het verbetert ook de doorbloeding en helpt tegen hoge bloeddruk en stress.’ Jochem onderbreekt het enthousiaste relaas van Anna : ‘Je gaat toch niet beweren dat je die kwakzalverij gelooft?’
‘Je papa had toch last van hoge bloeddruk, misschien geloofde hij dat hij zijn kwaal zo lang onder controle heeft kunnen houden dankzij de oefeningen en dacht hij dat jij er ook mee zou gebaat zijn. Per slot van rekening heb jij ook hypertensie. Daarom dacht hij wellicht dat het levensnoodzakelijk was dat jij de balletjes in handen kreeg.’
‘Ja, dat zou kunnen’, beaamt Jochem, ‘maar volgens mij zit er meer achter’. 

De trein houdt al halt in het vernieuwde Brugse station. Ze zijn nog maar net de stationsbuurt uit of daar duiken de eerste kraampjes met snuisterijen al op. De mooiste spulletjes worden al voor zonsopgang opgekocht door professionals, maar dat kan de pret niet drukken. 
Anna ziet het kraampje van haar vriendin Maya al. Het barst van de Afrikaanse spulletjes. Anna bekijkt de houten maskers, beschilderde trommels en schilderijtjes met oker en zwart. Maya komt haar gedag zeggen.  Jochem laat haar de balletjes zien. Ze fluit en fluistert:  ‘Als het authentieke meridiaankogels zijn uit de Mingperiode zijn ze best wat waard. Wil je ze verkopen? Ik wil je een mooie prijs geven.’
Jochem is ineens op zijn hoede en antwoordt : ‘Excuseer, ik ben er emotioneel aan gehecht.’ 

536ecda7d9d2029fa53de32ccd551a25_medium.
Ze wandelen verder richting Vismarkt. Dit is het ambachtelijke gedeelte van de markt. Er zijn kantklossers en hoedenmakers. Ze zoeken Gilberte tussen de ambachtslieden. Zij is goudsmid van beroep maar in haar vrije tijd herstelt ze antieken poppen die ze hier verkoopt. Na de begroeting vraagt Anna : ‘Gilberte, wij zouden willen weten van welk materiaal deze ballen hier gemaakt zijn. Kan je ons helpen?'
Ze haalt haar vergrootglas boven en draait de ballen langs alle kanten. ‘Het is geen goud of zilver, volgens mij is het gewoon ijzer. Sorry hoor.' Ze is gewend dat mensen ontgoocheld zijn als ze vernemen dat hun juwelen niet van goud zijn, maar nu was het omgekeerd. Jochem wist niet wat hij hoorde, deze ballen waren vermoedelijk meer dan vijfhonderd jaar oud. Hoe zijn vader daaraan kwam, was een raadsel dat hij dringend wilde oplossen.
Jochem was zo in de ban van de balletjes dat geen enkele tegel hem kon verleiden. Hij wilde zelfs zo snel mogelijk naar huis, want in zijn hoofd groeide een Plan.

Thuisgekomen wimpelt hij Anna af, haalt de sleutel van het huis van zijn vader uit de lade en wandelt naar zijn ouderlijke thuis een paar straten verderop. Hij wil eens een kijkje nemen op de zolderkamer want dat was het favoriete plekje van zijn vader die daar geen pottenkijkers duldde. Het is pas sinds de dood van moeder dat de deur niet meer op slot gaat. In het geheime kamertje hangt een oude kaart van China die doorprikt is met speldjes. Ernaast hangt een foto van een jonge man hand in hand met een Chinees meisje.  In zijn andere hand heeft hij een vlagje met het woord ‘Barco’. Zijn vader heeft zijn hele leven bij Barco gewerkt, maar hij heeft nooit verteld dat hij nog uitgezonden werd naar het buitenland. Wat ziet hij er jong uit. 
Naast de foto hangt een beduimeld kaartje met gebrekkige Engelse letters. Jochem vertaalt  de tekst : 'Ik vond je ook al dapper voordat je die balletjes voor me stal.'  Het krantenknipsel ernaast is verhelderend : 'Uit het nationaal museum in Beijing zijn twee baoding balls gestolen die eigendom waren van keizer Hongwu, de eerste keizer van de Mingdynastie. Van de dader(s) geen spoor.'

617f7c4d1380e115dfa746a080389e50_medium.

Beduusd laat Jochem zich op een stoel vallen. Eindelijk heeft hij het raadsel ontrafeld. Zijn vader heeft als jonge man waardevolle voorwerpen gestolen om een meisje te imponeren. Gelukkig voor hem werden musea toen nog niet zo streng bewaakt en beveiligd. Nu zou dat niet meer lukken. 

c6ef736a5e620180ab91df0d1d6f393f_medium.
In elk geval horen deze ballen thuis in het museum in Beijing. Hij zal morgen een plan bedenken hoe hij dat kan bedisselen. Hij is te moe om de foto naast het krantenknipsel op te merken : een foto van een Chinees kind met haar mama. 
Het kind heeft de typische ogen en steile haar van een Aziaat, maar onmiskenbaar ook de lange wimpers en de iets lichtere kleur van ogen, haar en  huid van een Europeaan...  

-Lyra-

(Afbeeldingen komen van Google Afbeeldingen, behalve de foto van de keizer heb ik gevonden op WIkipedia)

 

Reacties (19) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Een heel mooi en boeiend verhaal met vele mogelijkheden voor een boeiend vervolg.
Dank je wel, Dipper.
Gelezen.
OP naar het vervolg.....
Geen vervolg hoor, vrees ik
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.
Goed geschreven leuk verhaal,
Dank je wel, marinus
Heel mooi en herinner mij ineens zulke ballen gehad te hebben :) Vroeg mij al af wat ik er mee moest doen...
Ik heb er ook. :-)