Trobbels in de hut.

Door Leny gepubliceerd op Wednesday 19 November 12:55

Mamma Leen is boos. Op mij dus. Ik heb door haar planten gelopen, nee meer gerend, en nu zijn al haar kalebassen, of wat er voor door moest gaan, die zijn nu dus naar de knoppen. Dat kwam ook omdat ik een vlinder achterna zat. Die gekleurde straaljager ging snel man. Ik moest dus een huppelsprongetje maken om haar bij te houden. Want ik dacht dat ik ook kon vliegen. Nee dus. Het zijn mooie straaljagers hier in de tuin, en ik vind het leuk om er een te vangen, en die dan aan Leen te geven.

Dat was eigenlijk mijn plan. Maar later bleek dat zij dit niet zo op prijs stelde. Ik was namelijk vergeten dat er veel planten in de tuin staan, en dat ik vaak vergeet om op de tegels te blijven lopen. Ik duik dan de planten in, om ineens mijn doel te bereiken. Stom man, die bolle ziet ook alles. Dus toen al die bladeren in de tuin breuken en gaten vertoonde kreeg ik om mijn sodelatafel. Niet te weinig ook.

Ik zag mezelf al weer een week binnenzitten, maar mamma Claudy was weer mijn reddende engel. Zij knipte en rommelde wat aan de kapotte bladeren, en alles was weer goed. Maar niet bij Leen. Eindelijk had zij een eigen plant in de tuin, en nu komt die klutkat (ikke dus) de boel verknallen. Nou Leen dat was niet mijn bedoeling. Ik wilde alleen die mooie rooie vlinder voor je pakken. En dat mocht ook niet van jou. Wat mag ik nou eigenlijk wel???Ik vind haar veel te streng voor mij. Zij zeurt me vaak aan de kop.

“Maak toch niet zo een rommel als je eet.”

 Ja hallo, ik hem een kop als een schol zo plat, dus neem mij niet kwalijk als ik mijn voer naar voren schuif en dan pas in mijn mond stop. Probeer het zelf eens!!Ik zie het al helemaal voor me, Leen op haar knieeén, haar grote neus in mijn bakje, dan eens kijken of zij ook niet morst. De ouwe zeurmiet. En als ik op de bak ben geweest, moet ik toch mijn poezelige voetjes afvegen?Nou dat doe ik dus naast de bak, lekker even uitschudden die hap. En als zij dan per ongeluk op een steentje staat dan loopt ze te mopperen. En ik denk op zo’n moment:“Lekker ver geschoten.”

 Dan heb ik het nog niet eens over dat gezeur over mijn mooie haren. Leen ik krijg nou eenmaal een wintervacht, en dan verlies ik mijn zomervacht. Dus haar gemopper over al die haren op het schone kleed, nou dat slik ik dan maar voor lief. Als ik ze maar kwijt ben. Zij maakt het toch elke dag schoon. Wat maken die paar plukken haar dan uit. Ouwe zeurtitte.  Voor de rest is ze wel lief hoor. Maar ik vind het eigenlijk wel leuk om haar te plagen.

Ik win toch altijd. Dus het is een ongelijke strijd hier in de hut. Zolang Claudy en Leen maar geen bonje maken over mij, zolang blijf ik de bloel jennen. Ik vind die kleine dingen leuk, weet ik in elk geval dat er op mij gelet word. Net als gisteren. Waren twee heren geweest om een bank te bezorgen, ik nieuwsgierig meekijkend naar dat gekreun en gesjouw van die twee, en Leen als een cipier bij de voordeur.

‘’Waar is Charley?”

 Charley lag gewoon op het kleed en ging voor geen meter opzij voor die knapen. Die twee stonden hulpeloos met die zware bank in hun handen, en wachtten eigenlijk op Leen. Die knalde de voordeur dicht en hielp hen verder. Later toen ze weer met bank en al weg waren ging die buitendeur weer open en dicht, met cipier natuurlijk.

De regen kwam met bakken naar beneden. Ik had mijn koeienbel nog om, had in de gaten dat er geen wegloopje voor mij inzat, dus ging ik maar naar boven, even een dutje doen. Alles was lekker stil, totdat ik Leen mijn naam hoorde roepen. Ja dag, ik slaap. Tot vier keer aan toe liet ik haar de trap op en af lopen, zij alle kamers ingekeken, maar ik meldde mij lekker niet. Laat ze maar voelen wat het is om zonder Charley te leven. Ik zag in mijn schuilplaats haar rooie hoofd, en een benauwde blik.

‘’Nou moe, waar zit je goser.”

 Ik zweeg.

‘’Hé Charley geef eens antwoord.”

 Ja de groetjes, ik lig hier net zo lekker. Zij liep weer naar beneden, pakte haar jas en sleutels en ging via de tuin naar de brandgang en zo via de deur weer langs de huizen, op zoek naar mij. Toen ze later binnenkwam zag ze eruit als een uitgewrongen dweil, kletsnat van de regen. Toen vond ik het een beetje zielig, en wandelde rustig met bel en al de trap af. Ze hoorde en zag mij gelijk.

 ‘’Charley lieffie waar zat je nou, ik heb je lopen zoeken.”

 Ja dag mam, je hebt zelfs voor de voordeur  gewaakt en de tuindeur was op slot. Ik wou je alleen maar even laten weten dat ik de macht heb om mij onzichtbaar te maken voor je. Dus denk nu nog maar eens goed na als jij mij weer op mijn sodelatafel geeft. Ik ben zo weg.

Ik hoorde je heus wel zeggen tegen Claudy dat je boven geen spoor van mij had gevonden. Yes. Dat je maar weet dat dit mijn nieuwe schuilplaats is. Zie ik jou lekker zweten als je me zoekt, en ik meld me niet. Alleen wanneer het mij uitkomt.

Het is alleen jammer dat ik een zwak voor zachte brokjes heb. Want die bolle was mij weer voor. Als zij mij nu wil zien, gaat die dame met de zak brokjes rammelen. Ik kan niet tegen dat geluid. Mijn klieren zwellen op, het water loopt mij in de mond, en ik ren naar haar toe.

Verdikke is zij weer de winnaar.

 

See yo groetjes van Charley 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ze kunnen zich inderdaad goed onzichtbaar maken. Maak dat vaak genoeg mee, vooral met Diesel Polo.
Heb weer genoten van je verhaal, lig in een deuk.
Weer leuk verwoord met die gekke fratsen van Charley, dan kun je me wegdragen want ik lag in een deuk toen ik dit las. Dank je wel meissie
Mooi poezen stuk....jij winnaar!
hihi echt leuk dit
Jaaa... ze zijn lekker eigenwijs! :)
Heerlijk verhaal :)
Katten zijn zo ontzettend eigenwijs! Ik heb er vier, zo leuk!