Dank je wel buurvrouw.....

Door Henie gepubliceerd op Wednesday 19 November 05:05

Namens mijn collega’s wil ik je hartelijk bedanken voor het “er zijn”.
Voor ons werkers in de zorg maakt het een wereld van verschil als we iemand “alleen”, achterlaten of dat er iemand is.

7910abc12b7f4c12d5d176bc47d2fa01_medium.

Iemand alleen achterlaten is lastig, maar in de terminale fase is het eigenlijk niet te doen.

Ik doe wat ik kan, ik streel een hand, ik haal een lok voor de ogen weg, ik bevochtig de lippen en ondertussen praat ik.
Zal ik het kussen nog even draaien, dan voelt het wat koeler voor uw hoofd en uw benen zal ik die ook nog wat verleggen.
Ik doe nog een lampje aan en zo tut ik door.
Soms is er een hand die mij niet los wil laten
En eigenlijk wil ik ook niet weg, dus ik blijf zo lang mogelijk.
Maar de klok tikt onverbiddelijk en ik weet dat ik verder moet.
De onmacht die ik voel als ik de deur achter me dicht trek is enorm.

Waarom is iemand in deze fase van zijn of haar leven alleen? Soms weet je dat het een bewuste keuze is, maar heel vaak heb je geen idee van de reden.

Het maakt dat ik mijn route aanpas om maar zo vaak als mogelijk is even een bezoekje te brengen.
Dat is niet eenvoudig, werkend in een uitgestrekt gebied kost het rijden van cliënt naar cliënt veel tijd. Collega’s uit een andere route nemen cliënten van mij over.
Zo zorgen we als team voor onze terminale cliënten die alleen zijn.

Namens mijn collega’s wil ik je hartelijk bedanken voor het “er zijn”.
Voor ons werkers in de zorg maakt het een wereld van verschil als we iemand “alleen”, achterlaten of dat er iemand is.

Vijf nachten zit een oud buurvrouw bij een doodzieke dame. Ik werk die vijf nachten en kom een paar keer per nacht langs.
We praten wat en zo hoor ik hoor dat de kinderen geen tijd hebben. Het komt wel heel slecht uit dat moeder net nu het aardse leven wil verlaten…..
Maar zeg ik, hoe ga je dit volhouden. Haar antwoord is, dat weet ik nog niet, maar ik kan haar nu niet alleen laten.....

Gelukkig besluit de zoon toch te komen, een paar uur voor het overlijden.

Zal hij ooit begrijpen dat een stervensproces tijd kost.....
Zal hij ooit beseffen dat hij veel gemist heeft.....
Tijd, kostbare tijd waarin iemand nog bij ons is.....
Tijd, waar je iemand nog kan aanraken.....
Tijd, die je nooit meer over kan doen.....
Maar ook tijd  die maakt dat je met verwerken kunt beginnen.....
Een stervensproces kan zo helend voor de toekomst zijn.....

Namens mijn collega’s wil ik je hartelijk bedanken voor het “er zijn”.
Voor ons werkers in de zorg maakt het een wereld van verschil als we iemand “alleen”, achterlaten of dat er iemand is.

Dank je wel buurvrouw!

Zuster in de nacht, verhalen uit de Ambulante Nacht Zorg. 

8e05896c4078d9c57cc942f733126ef2_medium.

@ Henie 2014.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
hoe erg dat zoiets gebeurt. Ik val in herhaling als ik zeg dat ENORM veel respect heb voor jullie werk. Jullie betekenen zoveel voor die mensen en jammer genoeg kunnen ze meer op jullie rekenen dan op hun eigen kinderen en/of familie.

Ik ben voor één iets heel blij dat mijn ouders én schoonouders nooit alleen waren toen ze stervende waren. We waren er elke keer bij !!
Ik hoop dat door alle bezuinigingen de mensen ook nog lang op ons kunnen rekenen....dank je voor je reactie!
Pff.. een zwaar, maar mooi beroep heb je.
Alle respect!

Mooi geschreven!
Dat kinderen geen tijd hebben kan verschillende redenen hebben. Er zijn ook legitieme redenen te bedenken om niet bij je stervende ouder te kunnen zijn. Een ernstig ziek kind bijvoorbeeld. Oordeel niet te snel.
Mijn vader stierf alleen terwijl ik, zojuist gewaarschuwd dat het slecht met hem ging, op het punt stond mijn koffer te pakken, naar hem toe te reizen en naast hem te gaan zitten. Nee, dat moment kan ik nooit meer inhalen en dat spijt me, maar ik had het niet anders kunnen doen.
Ik oordeel in dit verhaal niet over de reden, ik vertel alleen dat het sterven niet uit kwam.... Maar ieder verhaal heeft twee kanten en ik onderschat de andere kant van een verhaal nooit.

Als je zoals jij vertelt niet op tijd kunt komen is het zo het is, daar kun je niets aan veranderen. Daar hoef je ook geen schuldgevoel over te hebben, ja natuurlijk voelt het rot, maar als je weet dat jullie verhouding goed was dan komt het echt niet op dat moment aan.....

In mijn verhaal was er al vijf dagen sprake van een aankomend sterven moment, dat is een heel andere situatie.
Wat een triestigheid maak jij mee in je beroep. De zusters in de nacht vullen duidelijk een behoefte, fijn dat jullie er zijn.
Het is in- en intriest dat kinderen er niet voor hun ouders willen zijn, op het moment dat het einde nabij is. Die ouders hebben hun kinderen wel jarenlang liefdevol verzorgd, enz.
Dat kinderen er op zo'n moment nog niet zijn is werkelijk te schrijnend voor woorden , maar het staat (te) veel mensen te wachten
Ja zeker weten. Het gebeurt nu ook al regelmatig, soms wordt er een vrijwilliger geregeld, maar zelfs dat lukt niet altijd......
'dat de kinderen geen tijd hebben' krijg je toch de rillingen van.