Zorgelijk

Door Mijler gepubliceerd op Tuesday 18 November 17:26

Zorgelijk

Onder het artikel van Yrsa “De eenzame oudere” heb ik een reactie gegeven, die kort gezegd inhield, dat hoe goed je de zorg ook regelt, er altijd zorgen zullen blijven. De afhankelijkheid van deze mensen is zo groot dat het zelfs met een één-op-één situatie niet afgedekt kan worden. Ik heb een recent voorbeeld waarmee ik deze opmerking wil verduidelijken.

Mijn vrouw en ik gingen jongsleden zondag op bezoek bij mijn zus en zwager, die vorige maand nog hun zeventigjarig huwelijk gevierd hebben. Kennelijk hadden ze daar zo intens naar toe geleefd, dat kort daarna voor beiden een terugslag kwam. Het gevolg is dat mijn zus (van 92) opgenomen is in een verzorgingstehuis en mijn zwager (van 95) erg ziek thuis op bed ligt

Ze hebben twee dochters die voorbeeldig met raad en vooral daad klaar staan. De hulp van hun buren is uniek te noemen. Zorg van wassen, aankleden, eten opdienen, medicijngebruik begeleiden en drie keer ’s nachts controle door de zorginstelling is zeldzaam. Completere zorg kan bijna niet. Maar een etmaal heeft vierentwintig uren. Nachten die door mijn zus onrustig en spookachtig verliepen eisten dat mijn zwager het nobele beroep van ziekenbroeder op zijn bord kreeg. Kortom een onhoudbare situatie

Mijn zus is dus in een verzorgingstehuis geplaatst en mijn zwager kampte met een flinke griep (wat op zijn leeftijd en weerbaarheid gelijk staat met ernstig ziek zijn)  en wisselde met in en uit bed verblijven. Een dochter bleef vier nachten bij hem in huis. De andere dochter heeft een hulpbehoevende man Kortom ook dit was niet vol te houden. Nu is het een kwestie van trachten met gebrekkige voorzieningen het beste na te streven. Ik weet dat u mogelijk wel een raad op de lippen heeft liggen, maar die zijn ook allemaal door het hoofd van de nabije familie gegaan en tot onmogelijk gekwalificeerd. Als buitenstaander ken je “inns en outs” niet en het zou te ver gaan alles te verklaren. Ergo blijft er een zorg over met hiaten.

Om half twaalf waren we in het verzorgingshuis in Ossendrecht, waar mijn zus ons blij ontving. Wij namen haar mee naar het restaurant, maar helaas konden we geen gesprek met haar voeren. “Ik ben zo doof als een kwartel” was haar rigoureuze vaststelling. Ze kent redelijk veel mede patiënten maar kan er geen babbeltje mee maken. Kon ik dit maar verzuchtte ze. Toen ze haar gehoorapparaat uitdeed, verstond ze mij redelijk. Ik gaf het apparaat aan de verzorgster die er later nieuwe batterijen in zou doen, omdat ze op dat moment met het eten bezig was. Weer zo’n ogenschijnlijk onopvallend hiaat waarmee ze in een isolement geraakte. Om half een namen we afscheid. Het was tijd voor de lunch en als bezoek ook vooral voor haar lang genoeg. Ze benadrukte nog in herhaling dat we Frans (haar man) moesten groeten met de toevoeging: “dat meen ik hoor!” Het klonk alsof ze zich schuldig voelde voor de (tijdelijke?) scheiding.

Op naar Hoogerheide naar de zieke zwager die zijn middagdutje deed en op bed lag. Ondertussen konden we een gesprekje voeren met zijn dochter, mijn nichtje dus. Na een kwartiertje werd Frans wakker, maar voordat hij ons onder ogen kwam, moest het restantje haar nog in de plooi, kunstgebit in, de bretellen vast en nog een bezoek aan de weduwe. Een gezellige keuvel met intervallen, want het hoofd is nog kraakhelder. Regelmatig werd hij toch herinnerd aan de duistere momenten van eenzaamheid en gemis van zijn vrouw. Zijn hoofd zakte dan naar beneden en met vibrerende stem zei hij dat ze het altijd zo goed hadden gehad.

Zo gingen we weer huiswaarts en hadden we meer dan driehonderd km gereden voor 2 uurtjes bezoek Ik weet dat het voor hen veel betekent, hoewel ik toch het gevoel heb weinig gedaan te hebben. Het is zoals Yrsa zegt, neem even tijd voor een bezoekje/praatje en besef dat eenzaamheid een onontkoombaar probleem is van oud worden. maar dat het enige verlichting geeft. Dit extra is geen probleem van de overheid of zorginstelling maar van ons allemaal.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (8) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik weet precies wat je bedoeld. Een vergelijkbare situatie heb ik meegemaakt. Na en jaren lange zorg voor een bejaard en ziek echtpaar is de vrouw overleden. De man bleef alleen achter. Zo vaak als het maar mogelijk was hebben we hem bezocht. De eenzaamheid en het gemis van zijn vrouw zijn hem fataal geworden. Geestelijk was hij op een gegeven moment helemaal in de war. Vier maanden na de dood van zijn vrouw is hij ook overleden.
vreselijk..
Ik ken dit soort situaties. Recent nog een soort gelijke zeer trieste situatie bij de hand gehad. Dat echtpaar. meer dan 40 jaar bij elkaar, maar wel beide al een keer eerder getrouwd geweset (weduwe + weduwenaar geworden). Hij kinderen / zij kinderen. (volwassen kinderen). Zij wordt opgenomen met hartproblemen. Hij heeft alzheimer en kan absoluut niet alleen zijn. Hij krijgt een week 24uurs hulp. Dan wordt hij opgenomen in zijn oude woonplaats in een verpleegtehuis, omdat zij niet belast mag worden met de zorg (ivm herstel).
twee verschillende woonplaatsen. 2 opeens verschillende gezinnen, gemis aan twee kanten, maar hulp van 1 kant met aan weerzijde kinderen die 40 uur per week werken. dat even snel langs gaan lukt alleen als er naast werk geen tot weinig verplichtingen zijn.

Dat praatje, dat begrip en juist dat praten over 'kinderen' doet heel veel goed, maar als die hulp niet geboden wordt ga je dingen creeeren die je niet wilt creeeren, naast de problemen die er al zijn.

Het enige wat ik eigenlijk wilde zeggen is dat deze mensen eerder via ziekenhuis of huisarts of CIZ of gemeente hulp aangeboden kregen. Even die 'outsider' die toch al snel eigen wordt en waartegen ze lekker kunnen babbelen. die de tijd nemt om even iets 'noodzakelijks' te doen, zoals dat gehoorapparaatje, of de huisarts belt, omdat het gehoor van de persoon al zo slecht is dat ze de assistente niet kunnen verstaan.

Ik ga niet zeggen dat dit bij het rijk ligt, maar het ligt ook niet allemaal bij ons, omdat wij in een tijd leven dat man en vrouw 40 uur per week werken. Doorsnee twee kinderen hebben en soms ver moeten rijden/gaan, terwijl iemand in loondienst ingeroosterd wordt via een (vaak) kloppende planning. Dit is beroepsmatig en een handvat naar welke instelling of persoon dan ook is sneller gelegd, dan wanneer een mantelzorger/vrijwilliger aan de bel trekt.
Ik sluit me bij Candice aan.
Geen mens is in staat om in zijn eentje de eenzaamheid te lijf te gaan.

Bijzonder mooi geschreven!
Je hebt gelijk dat je niet alles bij de overheid kan leggen. Maar het mag ook niet zo zijn dat alles op de schouders van dierbaren en vrijwilligers terecht kan komen. Het is en blijft een moeilijk probleem.
Klopt! Het is moeilijk om alles ondanks de juiste bedoelingen goed te krijgen.
Hier wordt je gewoon ff stil van.