Het balletjes effect

Door Yneke gepubliceerd op Monday 17 November 13:41

Daar zat Jochem dan in grote verwarring door de plotselinge dood van zijn vader en de onafgemaakte zin over de twee balletjes, waar hij toevallig ook net aan zat te denken toen zijn vader erover begon en dit tevens zijn laatste woorden waren.
Jochem besluit er voorlopig met niemand anders over te hebben en zelf op zoek te gaan, hij denkt dat de balletjes in de kluis liggen waar vader hem altijd in terug stopte als hij wat langer van huis moest. In zijn handen had hij ze nu niet, dat was allang gecontroleerd door Jochem.

Thuis aangekomen is hij blij dat hij de code van de kluis nog kent en zo gauw hij de kluis open heeft wordt zijn verwachting beantwoord. Er liggen inderdaad twee voorwerpen die op balletjes lijken. Jochem moet toegeven dat hij de balletjes waar zijn vader het over heeft nooit in het echt heeft gezien en dus geen enkele voorstelling had van de werkelijkheid van zijn vaders schat. ’Die zijn van levensbelang’ had zijn vader gezegd en dit blijft zich herhalen in 'Jochems' hoofd. De balletjes waren mondeling overgedragen aan Jochem , dus zonder gewetenswroeging haalde hij de twee balletjes uit de kluis en stopte deze in zijn zak.

Er was iets vreemds aan de hand wat ik hier nu nog niet kan melden. Jochem had het al gelijk gezien , maar ook deze blijkt daar nog niet veel over kwijt te willen. Geschrokken is hij wel van de ontdekking die hij bij het zien van de twee balletjes al gedaan had, het was héél anders dan  hij had verwacht. ’Jammer dat vader stierf tijdens het vertellen' mompelt Jochem. Jochem had naast de twee balletjes een aantal vreemde staven zien liggen, deze leken wel van kristal en ergens voelde Jochem gelijk dat het iets te maken had met de twee balletjes, daarom heeft Jochem de kristallen staafjes ook in zijn zak gestopt.

dc1fcb4979fdbcdfc17192f5b69203e8_medium.

 

‘Wat sta je te mompelen’ hoort hij zijn moeder zeggen die net binnen stapt, ‘Niets bijzonders’ antwoord Jochem. ‘Hoe is het met je?’vraagt hij gelijk aan zijn moeder en deze zakt vermoeid en met een behuild gezicht op een keukenstoel. Jochem zet water op voor thee en zegt. ‘ik ga zo even nog even op vaders werkkamer zitten om wat muziek te zoeken voor zijn begrafenis’.  Zijn moeder knikt even en Jochem vertrekt nadat hij zijn moeder haar thee heeft gegeven.
In de werkkamer aangekomen haalt hij de voorwerpen uit zijn zak en alsof deze erop hebben zitten wachten gebeurt er ineens iets onverwachts. De kristallen staven worden als magneten aangetrokken door de twee balletjes en deze functioneren hierdoor blijkbaar als een soort vergroot glas, leken de balletjes in eerste instantie nog hetzelfde namelijk zo;


7708a771e8dfb1d24e11e0f474a3cc95_medium.

 

Nu ziet Jochem een groot verschil en op het ene balletjes ziet hij duidelijk een foto, het andere balletjes is een stuk moeilijker te plaatsen, er zitten vele gaatjes in en lijken radartjes te bezitten. Het balletje met de foto besluit Jochem als eerste wat nader te bekijken en zijn conclusie is dat er een foto van Einstein op staat, opnieuw hoort hij de woorden van zijn vader ‘het is van levensbelang’.

Wat moest zijn vader met een balletje met Einstein erop? Dat zijn vader ooit de wetenschap als studie richting had, dat herinnert Jochem zich nog wel. Maar over Einstein had zijn vader het nooit gehad. Jochem hoort een vreemd maar prachtig helder geluid, het zijn enkel kristallen die losraken van de rest en er rollen twee briefjes uit, deze vertonen een tekening van het tweede balletje. Op één van de briefjes zijn duidelijk wat extra punten omcirkelt. Jochem besluit de hele nacht wakker te blijven, om zo te ontdekken wat de bedoeling is.

485e29072823e436e57f43616d0c835d_medium.91cd7665c0db670230588c4ddade8934_medium.

Eerst gaat hij nog even bij moeder kijken. ‘ Wil je wat eten?’ vraagt hij , zijn moeder is ondertussen wat aan het rommelen in de kasten en haar ogen zijn iets minder behuild. ‘Nee, ik heb geen trek’, antwoord moeder. ‘Toe je moet wat eten’ zegt Jochem ‘Ik zal voor ons een tosti maken’. Zwijgend pakt hij de tosti ijzer en maakt twee voor hem zelf en één voor zijn moeder. Hij zegt ’ma wel eten hoor, ik ga weer verder en ga je morgen weer zien, slaap lekker alvast’. ‘Dank je, jij ook’, antwoord zijn moeder en weg is Jochem.

Jochem laat de deur van de werkkamer per ongeluk open, dit geeft mij een mooie gelegenheid om ongemerkt mee te kijken en jullie op de hoogte te houden.
De kristallen hebben andere plaatsen aangenomen en Jochem heeft door dat dit niet zomaar is. Hij laat ze zo als ze zelf zijn gaan staan en ontdekt dat het duidelijke aanwijzingen zijn die doorgegeven worden aan hem. Jochem is in uiterste concentratie de tekeningen aan het bestuderen en schuift wat met het balletje zonder de foto erop, ik kan met moeite een blik werpen op het papier werk . Die ziet er in de snelle blik die ik erop kan werpen vrij ingewikkeld uit.

 

dc8729bc2e94d40d042e74e028c5365f_medium.

 

 

f1724c8f135908f272b9b1e92f98eede_medium.

 

Ik duik even weg, ‘is daar iemand hoor ik Jochem zeggen, terwijl hij schuin naar achteren kijkt en merkt dat de deur nog open staat. Hij loopt richting mijn mogelijkheid om mee te kijken en ik ben bang dat hij de deur zal gaan sluiten. Dat zou inhouden dat ik geen enkel idee meer zal hebben wat Jochem gaat ontdekken, net als Jochem zijn hand uitreikt om de deur te sluiten gebeurt er wat. Een helder licht vult de werkkamer, ‘jeetje’ hoor ik Jochem roepen en daarachter aan als in een echo hoor ik een mannen stem die zegt ‘goed zo jongen je hebt goed opgelet, wat fijn dat je vader je nog op tijd verteld heeft over de twee balletjes’. ‘Einstein?’ Hoor ik Jochem vragen. ’Ja jongen, ik had deze balletjes aan je vader gegeven, wetende dat hij na mijn dood, dit onderzoek waar ik mee bezig was af zou willen maken’. ‘ de menselijke ontwikkelingen hangen hiervan af’, hoor ik Einstein in de verte zeggen. ‘Deze balletjes heb ik ontwikkeld zodat het een poort open maakt om terug te reizen in de tijd en de plek die omcirkelt is, is de plek waar ik ben terecht gekomen na mijn dood, zo kan iemand die nog leeft mij komen bezoeken, enkel diegene die slim genoeg is om de balletjes te ontdekken en te onderzoeken heeft die mogelijkheid, jij bent de eerste Jochem’. Einstein`s  stem wordt zwakker voor mij en het heldere licht in de werkkamer is verdwenen, van de twee balletjes ligt er nog maar één, die met de foto van Einstein. Jochem en het tweede balletjes  zie ik nergens, wel hoor ik  Jochem zwakjes en deze klinkt verbaast en enthousiast, ‘ dan zit ik dus in het tweede balletje, het is dus een tijdmachine.

Ik ben tevreden, Jochem is degene aan wie ik het had moeten vertellen. Ik wist het, die zoon van mij zal zorgen dat Einstein zijn werk af kan maken.

 

-Yneke

 

afbeeldingsbronnen:https://www.google.nl

Reacties (26) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een cool verhaal! Leest zo heerlijk weg. Nu maar wachten tot Jochem zijn werk afmaakt.
Ik heb wel zin in zo'n reisje door de tijd ;)
Gelezen.
Heerlijk, hou van tijdreizen :) in het verhaal dan haha.
Yneke tegen Infom
1
;-))
Gelezen en beoordeeld!
Dank je
Een heel originele invalshoek. Leuk!
Dank je wel Nescio
Wat een leuk verhaal Yneke. Heb het zojuist met plezier gelezen. Zit goed in elkaar geweven en leest vlot.
Dank je Harm
Doordacht goed verhaal
Dank je wel Yrsa