Alyn 2014 - Israël # 4

Door Judy voor Alyn gepubliceerd op Friday 14 November 14:59


Fietsdag 4

12-11-2014

We beginnen bij de kiboets en rijden op weg 90. Een weg die van Eilat naar Jeruzalem loopt . Het is een tweebaans weg . Maar wordt aan een kant voor ons afgesloten. Wij rijden op de rechter weghelft en de politie zorgt ervoor dat het verkeer aan de linkerkant om en om kan doorrijden. Wat een geregel en logistiek.

ddb46847462542b872422fc3c33619c2_medium.9bf16a356d3e20cd8f6eb1c0bcd4a7fd_medium.

Je fietst door de Arava vallei. Het gedeelte tussen Jordanië en Israël. Je kan Jordanië zien liggen. De twee landen hebben een overeenkomst met elkaar voor het landbouw gebied in het midden. Er worden daar zomergroente voor de winter gekweekt en er zijn veel dadel plantages. Ondertussen moeten we wel doorfietsen. Er is veel vals plat, wat inhoudt dat je denkt dat je op een rechte weg fietst , maar ondertussen moet je wel klimmen. Gaat dus niet zo makkelijk als je hoopt. Verder staat er zo nu en dan best wel een windje, maar er staat geen boom om een beetje een indicatie te geven hoe hard je tegen de natuurkrachten op moet boksen. Bij menigeen zie je dat men last heeft van zadelpijn. Beurse billen en schrale plekken. Je moet dan even van je zadel af om even de boel wat lucht te geven.

9f127057581473884074abdb1635bb90_medium.

Het is ook het gebied waar in de lente en herfst veel vogels of naar  Europa of  naar Azië vliegen, de vogeltrek.  Bij  Moshaw  Ein Yahav ( coöperatieve landbouwnederzetting) hebben we lunch. Een bewoner legt ons uit hoe het Moshaw gebeuren werkt. We fietsen weer opgeladen richting de peace road. Jaron, Mike, Vera, Manja, Marja en ik fietsen gezamenlijk in een redelijk hoog tempo zo'n 30 km naar de stopplaats van vandaag, langs kassen en dadelbomen. Leuk om zo met een groep mee te kunnen fietsen, want ondanks dat ik meestal in het midden van de totale groep zit , fiets ik vele kilometers alleen door het indrukwekkende landschap.

07a9a2ae64d8f9ee4992829d9e60e4b2_medium.

Heel bijzonder dat duizenden jaren geleden dit gedeelte van Israël bevolkt was en er een drukke handelsroute was. Aangekomen bij een uitzicht punt bij de Arava , met 102 km op de teller. We worden met bussen naar een mooi resort aan de Dode zee gebracht. Hier komen alle fietsers bij elkaar en worden er bij het diner mensen in het zonnetje gezet en bedankt. De politie krijgt een staande ovatie , voor de hulp die zij hebben geboden om alles zo goed te regelen dat we altijd door hebben kunnen fietsen. Verder krijgt een grote groep Nederlanders een geel Alyn jasje.

59f00059f189dc2f851bfa6fe6d80b7d_medium.

Wat je ontvangt als je 5x hebt meegefietst. Enig om te zien hoe die groep zich steeds verder uitbreid. Maar de kick die je krijgt om op deze manier levens van kinderen zo positief te kunnen beïnvloeden , is inderdaad bijna verslavend. De resultaten die bij Alyn bereikt worden zijn zo bijzonder. Er worden dan ook wereldwijd therapieën en procedures overgenomen. Het slotfeest wordt net zoals vorig jaar weer flink door de Nederlanders ingezet. Het wordt niet laat , want de wekker staat om 6.00 uur. Voor de laatste etappe naar Alyn.


Fietsdag 5

13-11-2014

5ebca5f44e85218ea258f612498868d9_medium.

We worden met bussen naar het noordelijkste gedeelte van de Dode zee met bussen gebracht. De logistiek is om door een ringetje te halen. Fietsen staan klaar. Fietsenmakers staan er om de laatste ongemakken te verhelpen. Er is ook een grote , zware politie macht op de been. Men wil geen enkel risico nemen , daar we een gedeelte langs de westbank gaan. De centrale weg naar Jerusalem wordt voor ons afgesloten . De politie officier vertelt dat in zijn 10 jarige carrière dit nog nooit is voorgekomen. Het geeft mij een beetje het gevoel wat er heerste toen Obama naar Nederland kwam. En dat allemaal voor zo'n 350 fietsers die de on road tour fietsen , die ieder stuk voor stuk zijn / haar best heeft gedaan om geld op te halen om de kinderen van Alyn een beter, mobieler , praktischer leven te kunnen geven. We starten op  400 meter beneden zeeniveau  en moeten uiteindelijk naar 800 meter boven zeeniveau. Dat kinkt als een hele klim . En dat is het ook. Je weet af en toe niet waar je kijken moet, om de moed niet te verliezen. Zoveel moet je omhoog. Al snel gutst het zweet ( kan je geen transpiratie meer noemen) langs mijn hoofddoekje in mijn ogen. Wat een vreselijke onderneming. Stop een keer om wat te drinken, want dat durf ik niet klimmend om dan je bidon uit je houder pakken. Neem ook even de tijd om op adem te komen. Maar door moet je.  Met hernieuwde energie / hoop  fiets ik verder . Zolang ik niet omval om dat het te langzaam gaat fiets ik door. Maak nog een keer een stop om een gelletje te nemen. Weet niet of het echt helpt , maar de psychologie helpt in ieder geval. Hergroeperen nog een keer om het verkeer door te kunnen laten rijden. Eeen aangename pauze voor iedereen.

a4ce2b78141d31ecc138fdc5978c04f6_medium.

Hoor later dat het een stijging van gemiddeld 6% over 7 km was. We stoppen na 10 km om de weg vrij te geven maar vooral om bij te drinken. We moeten weer verder .

43a06e590e937b773f80aebaf7b84efe_medium.Vrijwilligers die ons aan blijven moedigen.

Het lijkt erop dat we alleen maar verder moeten klimmen en pas bij 28 km is de lunch. Bij de afslag voor de pauze roept een vrijwilligster opgetogen : " you're almost there" . Gelukkig , als de volgende vrijwilligster een tijde later roept :" just one more climb" , kan ik haar bijna wat aan doen. Bij de lunch blijkt dat we ook twee bergen met een stijging van 12% hebben beklommen. Ben te moe om trots op mezelf te zijn, dat ik dat ondanks alles toch maar " even " geflikt heb. Maar we zijn er nog niet. Gaan ivm de beveiliging nog een stuk met de bus. De laatste 14 km gaan door Jerusalem.

83f351df8e91d1ca879d3f8c7d520ff7_medium.

Waanzinnig hoe ook de lokale politie ervoor zorgt dat we allemaal veilig aankomen. De Nederlandse groep formeert zich bovenaan de laagste berg , kan gelukkig aansluiten en gezamenlijk fietsen we naar Alyn. Worden onthaalt door een drumband, klappende toeschouwers , maar ook door familie en vrienden. Wat een ontlading en wat een emoties.

2d7e052862038ec6f5329e9b2626866c_medium.

Kan me niet voorstellen dat iemand het droog heeft gehouden. Daarna fietsen inleveren en naar de kinderen die medailles uitreiken.

dae4916262288f6b4876fa2131f7c5ef_medium.

Stralende gezichten aan beide kanten ! Naar de sluitingsceremonie , waar de kinderen van Alyn die de laatste dag van de alynride een stuk hebben meegefietst de eer krijgen die zij verdienen , om te laten zien wat zij bereikt hebben met het Alyn fietsproject. Er wordt door een soldate die in Alyn is gerevalideerd na een been amputatie prachtig gezongen. Na een filmpje met tromgeroffel van heel veel medewerkers wordt het bedrag wat er tot nu toe is ontvangen bekend gemaakt . Bijna 2,4 miljoen dollar ! 

a09a65a88d2f13648ac744c43bb0093f_medium.
Het volkslied wordt gezongen en iedereen gaat moe maar zeer voldaan naar " huis" . 
Het was weer een zeer indrukwekkende , enerverende , zware, emotionele, bijzondere , geslaagde happening! 
Dank nogmaals aan alle sponsors, die het mogelijk hebben gemaakt om zoveel kinderen weer voor het volgende jaar te kunnen begeleiden !
En alle medefietsers die mij het afgelopen jaar, gestimuleerd ,gesteund en gemotiveerd hebben ! 
Mijn volgers op het blog.Maar vooral mijn dochters, die heel wat met ons hebben moeten doorstaan.  
Dank jullie wel allemaal !! Dat jullie dit  jaar het  weer mogelijk hebben gemaakt , het was in alle opzichten  FANTASTISCH !

Hopelijk tot volgend jaar ;) ! 

Judy 

Reacties (5) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Judy en Jaron, wat geweldig! Jullie zijn kanjers!
En wat een mooi verslag....
Dank je wel lieve Nalilie, vond het super en emotioneel dat jij bij de finish stond . Heeft me heel erg goed gedaan!
Dikke kus en omhelzing !
Lieve Jud,
Wat een geweldige verslagen, je hebt echt schrijverstalent! (Had ik je al eens geschreven maar meen het nu weer!)
Lees nu wat een afzien het fietsen was - hoe je jezelf steeds moet oppeppen om de volgende berg te overwinnen. Je appjes aan het eind van elke fietsdag klonken zo tevreden. Ik dacht dat je gewoon lekker had gefietst, nu begrijp ik dat het zo positief klonk omdat je geslaagd was om je eigen grenzen te verleggen. Het waren positieve appjes omdat je zo veel voldoening had! Wat een heerlijk gevoel moet dat zijn en dan nog voor zo een goed doel!
Jullie hebben het allemaal geweldig gedaan - ben trots op het hele Nederlandse team en op alle andere teams van WOTW! Wens jullie dat jullie weer een heel jaar in goede gezondheid, samen gezellig kunnen oefenen en hoop volgend jaar dan weer bij de finish te staan.
Kusje van je zusje