Afscheid en zo, zegt men...

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 14 November 12:35

Nadat ik van de controle uit het ziekenhuis kwam schoot me gedurende de hele dag van alles door het hoofd over hoe ik het aan ging pakken. Telkens iets anders. 
Aangekleed, want Xander heeft me nog nooit in normale kleren gezien, aan de open voordeur staan?
"Tadadada! Kom in de tent. Het is feest."
Helemaal onzichtbaar zijn, de voordeur op een kier zetten en in de kamer aan tafel zitten met een vers kopje koffie of fris plus een stuk eigengemaakt gebak? Nee, dat lukte niet meer, ik had nog te veel andere dingen te doen en hij wil meestal zo vroeg toch geen koffie, omdat iedereen het hem aanbiedt.
In mijn rode ruitpyjama met gouddraad net doen alsof hij me toch mocht behandelen? Niets van dat al? Het laten komen zoals het komt? 
0a3ac42b36c6b6b92dc1d163c83edc13_medium.

Ik heb zo mijn kleine rituelen. Tegenwoordig snijd ik die ene snee supermarktbrood niet meer in zestien stukjes. Zelfgebakken is veel mjammiejerr en daarvan neem ik er twee. Ze zijn iets kleiner dan die levenloze kleffe volkoren plakken van de Coöp, maar ik snijd die twee toch middendoor om op vier helften ander broodbeleg te kunnen gebruiken. Twee met zoet en de anderen met hartig. Van ieder stukje stevig volkoren brood neem ik dan om de beurt een muizenhapje. Je moet je leven zelf leuk maken, immers. Zo is het alsof ik mezelf in mijn eentje trakteer op een High Tea in de vroege morgen.

Ruimschoots op tijd was ik wakker. Koffie zetten, brood snijden, maar verder kwam ik niet, want hij kon er ieder moment zijn. Uiteraard, dat heb ik weer, moest ik op het cruciale moment poepen. Nadat ik de voordeur op een kier had gezet kon ik mijn ding doen en was gelukkig klaar voordat Xander verschenen was. Halverwege de gang stond ik nogal dom besluiteloos te treuzelen.

Missy kent hem al zo goed dat ze zich niet eens opwond toen ineens, toch nog onverwacht, de voordeur open zwaaide.
Pijnlijk ervan bewust een uitermate onflatteuze indruk te maken in de vale lichtblauwe badjas, overviel hij me dus toch nog onverwacht. Na al dat denken, plannen en mijmeren van gisteren stond ik aan de grond genageld met die onbeholpen berg rommelig haar, dat rechtop stond alsof ik net een worstelwedstrijd verloren had.
“Oh, hallo Xan. Hihi, eh, je kunt wel meteen door naar de kamer.” Het kwam er echt knullig uit en ik draaide me snel blozend om, ging hem voor. Toen hij vanuit de woonkamer meteen naar de badkamer door wilde lopen gebood ik plompverloren-patsboem: “NIET doen!” Het klonk alsof er straf op stond indien hij door zou lopen en hij keek verrast om met zijn witte jasje op een rolletje onder de arm.
”Trek je jas maar niet uit. Het is over uit en sluiten. Je hoeft niets te doen.”

Ik viel op mijn stoel, liet de badjas over de rugleuning zakken en verwachtte dat hij voor me zou blijven staan om snel daarna rechtsomkeert te kunnen maken. Ze krijgen immers maar weinig tijd toebedeeld voor hun patiënten. Tot mijn verbazing trok hij toch zijn gewatteerde jack uit, voordat hij tegenover me neerplofte.
“Ja… dat dacht ik eerlijk gezegd gisteren al wel, ” grinnikte hij.
“Ja, je mag nog wel even kijken, hoor,” bood ik aan alsof het hem troosten zou niet helemaal voor Piet Snot te zijn gekomen en ik trok naar voren buigend mijn pyjamajasje plus BH opzij.
“Ik heb vannacht ook niets meer gelekt, zie je wel?” Het klonk spijtig en trots tegelijk.
“Dat ziet er goed uit,” knikte hij en ik bekeek hem spottend, lachte als de meesmuilende  boer met kiespijn.
“Nou ja, je weet wel wat ik bedoel. Het ziet er nog net zo beroerd uit natuurlijk, maar wel fijn dat we de wond niet meer hoeven te spoelen, toch?” Schokschouderend gaf ik dat toe en vertelde, puur om iets te kunnen zeggen, dat Nikita in het ziekenhuis over die huidtherapeut was begonnen. Nu glommen er spotlichtjes in zijn olijke kijkers. Volgens mij heeft hij daar net zo weinig fiducie in als ik, dacht ik, maar vond het toch fijn dat hij was gaan zitten en ik  even de kans kreeg om rustig afscheid te nemen.  
“Maar, eh… ja, weet je… eigenlijk komt het me wel erg goed uit dat we nu niets hoeven want ik heb net vandaag een heel druk programma.”
“Kijk eens aan.... Meteen wegwezen dan, scheelt weer tijd.”
“Ja, maar… eh…vind je het goed als ik dan, eh…vrijdag langs kom?”
Ik wist niet wat me overkwam.
“Voor de afronding. Daar gaat nogal wat tijd in zitten, evalueren en zo en dan ben ik ingepland bij iemand hier in dit complex.” Natuurlijk vroeg ik nietsvermoedend bij wie:  “Zeker iemand in dat andere stuk, achter de lift? Daar ken ik bijna niemand van,” gaf ik toe en hij glimlachte met zo’n blik alsof ik best wist dat hij dat niet mocht verklappen. Natuurlijk, de wet van de privacy. Het deed me goed dat hij zich er stipt aan hield. Niet omdat niemand van mij zou mogen weten dat de thuiszorg over de vloer komt, maar dat kan voor een ander uiteraard heel anders liggen.
Ik geloof niet dat ik iedereen in het gebouw ken. Wij van Het Bonte Hondenpad, zoals we onszelf als 'jonkies' hebben omgedoopt, leven nogal afgeschermd van de rest, maar op driehoog bij ons boven op de hoek lijdt iemand aan ongeneeslijke kanker en nog niet zo lang geleden zag ik dagelijks mensen met witte jasjes bij de lift voor de vrouw naast Hans, één van de jongere vrijgezellen. Zij is al weer meer twee maanden dood.
Xan en ik spraken af dat hij me mobiel zal bellen zodra hij weet hoe laat hij in de buurt is. Hij stond op, ontrolde het witte propje op zijn schoot en trok zijn verplegersjasje vast aan voor de volgende klant Mijn snoepje van de week vertrok snel, door Missy nagekwispeld en mij uitgezwaaid. In de Kerstpyjama.
 

14-11-2014

Vandaag is het 'afscheid vrijdag'

9ffa1ad2aa650371aca55b9d4e7d8130_medium.Ik zou graag naar de markt gaan, maar blijf deze week maar thuis. De hoedenkraam waar EmjE van vindt dat ik er beslist moet kijken, kan nog wel een weekje wachten. In de vakantie heb ik in Heillo op de markt al een nieuw hoedje op de kop getikt, dat ik met plezier draag.
Gisteren heb ik een brood gebakken en ik zal iets van koffie, thee, of iets fris paraat hebben.

Oeps, mijn mobieltje gaat. Doehoeiii, tot straks.

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
snoepje van de week ... zo mooi gezegd!
Xan vergeten we niet!!
Dag snoepje van de week :-(
Hij fleurde de boel leuk op, als zijnde jouw persoonlijke loodgieter.
Maar we zullen niet te lang treuren: Het ene deurtje gaat dicht, het andere gaat open.
oeh wat jammer van die leuke jongen, ik vond hem net zo gezellig in je stukjes passen :)

je hebt toch wel z'n nummer gekregen? je weet maar nooit :)

maar fijn dat het eigenlijk niet meer hoeft... nu maar aan het smeren met van dat spul.. al helpt het niet, je hebt toch het gevoel iets goeds te doen..

lekker weekend houden nu, genieten van de sintintocht op tv.. vind ik ook nog steeds leuk..

gewoon lekker knus maken voor jezelf, beker warme chocomelk, banketletter, open haard aan.. met een dekentje op de bank en lekker genieten..

Balen dat je Xan na vandaag niet meer ziet. Al zou je natuurlijk in hinderlaag kunnen gaan liggen om te ontdekken bij wie hij wel moet zijn en hem zo weer zien. :)
Leuk die hoed! Ik ben dus niet de enige hoedendraagster hier.
En voor de rest ben ik het met Yneke eens.
Wilde het zelfde schrijven als Doortje, mooi hoe je het verwoord.
Dank je wel... Ik snap wel dat jullie niet elke keer met iets nieuws kunnen reageren...
Mooi geschreven weer!
Dank je wel... Zulke ontwikkelingen maken het weer wat 'normaler'