Supermarktcircuit

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 14 November 10:29

384b960b9645e4a70114bb012566e1b3_medium.

Vanaf het moment dat ik met het karretje het poortje openduw begint de stopwatch te lopen. Nerveus verspringen de cijfers in een halsbrekend tempo. Een van de wieltjes ligt dwars en stuurt me pontificaal het rek met de losse sinaasappels in, waardoor er enkele even later over de grond rollen. Geen tijd voor mijn burgerplicht laveer ik het wagentje handig om het oranje fruit heen en schop terloops het weerspannige wieltje in het gareel. Wie zegt dat geweld niks oplost? Het dwarse wieltje loopt weer als een zonnetje, synchroon met de anderen. Een kwartier heb ik mezelf gegeven, daarna moet ik weer buiten staan met twee volle boodschappentassen. Vergeet de sportschool, ik doe gewoon twee keer per week het supermarktcircuit met hindernissen, neem alle hordes, schuif soepel karretjes terzijde en slalom door de aanwezigen om op tijd bij de finish van mijn work-out te komen, de kassa. Daar sta ik dan, ongeduldig joggend op de plaats, te wachten tot ik aan de beurt ben, terwijl ik me erover verwonder dat er na al die tijd nog wenkbrauwen omhoog gaan bij de aanblik van mijn joggingbroek en shirtje in combinatie met de zweetband rond mijn roodverhitte hoofd. Je zou denken dat ze het zo langzamerhand wel gewend zijn, dat ik het onaangename, boodschappen doen, met het nuttige, maar tevens weerzinwekkende fitnessen, probeer te verenigen.

Het parcours is bekend en ik ben in een uitstekende conditie, dus ik zou het circuit vandaag gemakkelijk binnen de tijd moeten redden. Bovendien is het niet zo druk in de winkel. Ik voel het; dit wordt mijn dag, ik ga een geweldige tijd neerzetten. Vol enthousiasme begin ik wat groente en fruit in het karretje te mikken, waarna ik langs de zuivel sjees. Snel yoghurt, snel melk, snel vla en door naar de versafdeling en met piepende banden door de bocht als ik opeens stokstijf stil sta. Het karretje rolt onbemand door als ik mezelf in een snelle beweging door de knieën laat zakken en als een volleerde sluipschutter het dichtstbijzijnde gangetje in duik, onderwijl mijn hart in duizend stukjes achterlatend op de onverschillige vloertegels van de Albert Heijn. Heeft hij me gezien? Vast niet, daarvoor was hij veel te druk bezig met haar. Hier was ik al bang voor. Het is al te laat om het beeld ongedaan te maken, dat in die korte tijd al kans had gezien om zich in mijn netvlies te branden. De stralende blik van obsceen geluk waarmee hij haar aankeek en zij, gekleed in een walgelijk elegante jurk, die doet vermoeden dat ze na dit bezoek aan de supermarkt linea recta richting filmpremière gaat, alwaar ze vanaf de rode loper kushandjes naar het uitzinnige publiek werpt, dat zich verdringt om een glimp van haar op te vangen. Het zacht golvend blonde haar dat in een waterval van gesponnen goud over haar schouders valt, de hooggehakte schoentjes, waarop ik nog geen stap zou kunnen zetten zonder hulpeloos met mijn armen om me heen te maaien, waarna ik alsnog roemloos ter aarde zou storten. En natuurlijk loopt Miss Perfect op die wolkenkrabbers alsof ze nooit anders gedaan heeft. Door de supermarkt wel te verstaan, bespottelijk! Wat mensen al niet aantrekken als ze naar de winkel gaan. Totaal geen gevoel voor decorum. Wat een wandelende aanfluiting! En hij vindt het allemaal prachtig, adoreert de grond onder haar voeten, de slapjanus, de overspelige, onbetrouwbare hartenbreker. Na een jaar zonder hem heb ik eindelijk weer een gevoel van ritme, waarin de dagen weer dagen zijn en de nachten weer vaag overeenkomsten vertonen met de perioden van rust, die ik vroeger zo gewoon vond, zonder de rusteloze spooktochten door het huis die steevast eindigen in het vriesvak van de koelkast. Mijn ritme heb ik na een moeizaam gevecht met mezelf weer terug en ik ben niet van plan om dat zonder slag of stoot op te geven. Er zit dus niks anders op dan het karretje met de boodschappen achter te laten en al sluipend door de gangpaden ongezien het pand te verlaten.

De daad bij de gedachte voegend zak ik door mijn knieën en begeef me als een ninja naar de uitgang, een subtiele schaduw langs stoïcijnse schappen. Ondertussen houd ik alles voor en achter me in de gaten Als de kust veilig is, steek ik over bij de kruispunten. Die zijn nog het gevaarlijkst. Langs de snoepafdeling schuif ik richting de tijdschriften. Ik heb de kassa al in het vizier, als ik opeens een bekende stem naast me hoor. ‘Irma, ik dacht al dat jij het was. Waarom loop je zo vreemd door de winkel?’ Langzaam kom ik overeind en kijk recht in de blauwe ogen, die me eens met een enkele blik konden laten smelten. En direct moet ik tot mijn spijt constateren dat de smeltfactor nog steeds veel te hoog is. Ik recht mijn rug en kijk hem zo neutraal mogelijk aan. ‘Oh, hai, geld’, zeg ik, ‘ik had een muntje laten vallen, maar het is waarschijnlijk onder de stelling gerold.’ Zijn mondhoek maakt een spastische beweging en bij zijn ogen begint iets te glinsteren als opeens Barbie haar mond open doet. ‘Kostelijk!’ schettert haar stem door de winkel, ‘je zou jezelf eens moeten zien.’ Opeens ben ik me bewust van mijn sjofele outfit met de slordige paardenstaart op mijn bezwete achterhoofd dat niet in een groter contrast kon staan met haar tot in de puntjes verzorgde uiterlijk. De beauty en de beast. Geen wonder dat hij mij aan de kant heeft geschoven, flitst het door me heen. Koel glijden mijn ogen over haar onberispelijke uiterlijk. ‘Grappig! Ik wilde net hetzelfde zeggen.’ bijt ik haar vilein toe. Ze schrikt van mijn reactie, het gemaakte lachje verdwijnt van haar poppengezicht en even lijkt het of ze in huilen zal uitbarsten. Zijn bezorgde ogen houden haar scherp in de gaten, maar met een duidelijke krachtinspanning weet ze zich te herstellen en glimlacht koeltjes in mijn richting. Een zucht van opluchting ontsnapt aan zijn lippen.

Met een blik op mijn stopwatch draai ik resoluut mijn rug naar Ken en Barbie.’Sorry, jongens, ik moet nu echt gaan.’ Ik zwaai, trek een laatste sprint en wurm mijn bezwete lijf langs de verbaasde klanten bij de kassa. Dan druk ik de stopwatch in. Veertien minuten en achtenvijftig seconden. Zonder boodschappen, maar wel binnen de tijd. Een uitstekend resultaat. Ik ben tevreden voor vandaag.

 

d321143c135628cb050f6819b9b310da_medium.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (39) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Terechte winnaar, goed verhaal en erg meeslepend!
Kelly, dank je wel.
Leuk verhaal. Je had me in de eerste regels ook op het verkeerde been, net als anderen dacht ik ook aan een boodschappenrace. Leuke twist!
Dank je wel, Hans.
En een zeer terechte winnaar, gefeliciteerd!
Merci!
Gelezen en beoordeeld!
Lekker die vlotte schrijfstijl (ook ik dacht bij de eerste zinnen dat het ging om een gratis boodschappenrace). Heel verrassend!
Supersnel. Supergoed!
Superdank!
Heel goed geschreven
Berna, dank je wel.
Binnen zo'n accommodatie krijg je vanzelf een super cobditie
Nou, dat ging niet echt vanzelf.