Mijmeringen in de Super

Door Mijler gepubliceerd op Thursday 13 November 23:34

Wat is een leven zonder de broodnodige variatie. Met die gedachten in het achterhoofd heb ik me met volle overgave en fantasie gestort op het gedicht. U weet wel de manier van schrijven om te pogen met weinig woorden veel te zeggen. Dat is nu juist een klein probleem bij dezen zilla, omdat er een norm is geformuleerd om dat minimaal met 700 woorden te doen. Vandaar dat ik nu dwars tegen het principe van het gedicht in met een stortvloed aan woorden tracht aan deze eis te voldoen. Een dilemma daarbij is dat ik geen enkele toelichting geef over de inhoud van het gedicht. Dit uit respect voor zowel het gedicht zelf als de lezer. Het gedicht moet voor zich spreken in relatie tot de interpretatie die de lezer er aan geeft. Dit betekent dat verschillende lezers ook een van elkaar afwijkend verhaal kunnen lezen. Wat ik wel kan zeggen over het gedicht is, dat het verhaal zich afspeelt in een tijd, die niet iedereen kent. Juist daardoor kan het voorkomen dat voorstellingen van elkaar afwijken. De wat ouderen onder ons kunnen zich misschien wat duidelijke verplaatsen in het verleden en hebben mogelijk een soortgelijke voorstelling.

Inmiddels kom ik tot de conclusie dat het te storend is om met een nog langer verhaal te komen en berust er in om niet aan het vereiste woorden tal te voldoen.

c81d146f5ff4db9cef202d5ff9235378_medium.

Mijmeringen in de super

 

zo half vorige eeuw

herrees de nationale leeuw

honger werd gestild

het leven herstelde mild

 

voedsel en huiselijk gerei

kwam na distributie vrij

aan groente, vis en brood

bestond geen grote nood

 

bij de kleine kruidenier

was de keuze wel summier

als jong timide broekie

naar ’t winkeltje om ’t hoekie

 

op m’n tenen bij de klink

de schel aan deur gaf een rink

vrouw Netje mij bekend

vroeg: “Wat mag ’t zijn vent?

 

een duim en vuist hoog

reikte net boven de toog

om het kattenbelletje te geven

wat mijn moeder had geschreven

 

hardop las Netje moeders noten

wensen gekromd met hanenpoten

ze griste naar het spul verpakt

grut werd gewogen en gezakt

 

met potlood in het grote boek

na ‘t weekloon ging moeder op bezoek

een snoepje uit pot met smalle hals

zo bleef het zuinig en niet vals

 

Toen plots:

“Mijnheer, hebt uw een klantenkaart?

Nog zegels voor korting gespaard?

wilt u pinnen of contant betalen?”

Super, dat ik even terug kon dwalen

 

klaar om met beladen kar te gaan

via deuren die zo maar openslaan

op naar mijn heilige koe

mijn hemel wat was ik moe!

 

 

 

 

 

 

Reacties (20) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen!
Er is veel veranderd!
Gelezen.
Gelezen.
Mooie, originele invulling van de schrijfopdracht.
En waarom niet?
Mooie sfeertekening, Mijler.
is rijkte niet met kleine ei?
Bedankt voor het aanreiken!
tegen Mijler
1
graag gedaan.