Is het fatalisme of gewoon gewenning?

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 11 November 12:24

Alles went, zegt men.

Zelfs dat, waarvan je zeker weet dat je er beslist altijd moeite mee zult hebben. Zodra je er aan went ebt die onverklaarbare, opstandige onvrede, erover weg. Het meest onuitstaanbare schijnt na verloop van tijd toch minder vervelend en het legt je adrenalinehuishouding lam zodra die ontstane leegte door berusting is gevuld. Is dat fatalisme vroeg ik me ineens af. Een raar fenomeen en plotseling bedacht ik me tevens dat wennen misschien een verkapte vorm is van onverschilligheid. Voor een opgewonden standje zoals ik lijkt het leven daardoor wel eens wat saaitjes. Wie thuiszorg nodig heeft ligt al ongeveer met anderhalve tiet in het graf, vond ik voorheen. Gelukkig blijkt dat in de praktijk iets genuanceerder te liggen en er het beste van maken is prettiger dan er met jezelf over in de clinch te blijven liggen. Het is immers maar tijdelijk, hoop ik.

Kanker

Ik denk er amper aan. Weg met het foute vlees, vond ik. Geen man over boord en plat als een jongen doorleven leek me geen onoverkomelijke zaak, misschien zelfs wel makkelijk ook, zonder dat gezwabber aan mijn lijf.

Dat is anders uitgepakt... Waar ooit een pronte dame aan mijn borstkas de wereld in keek is zeven weken later nog helemaal niets plat. Hoewel het er in het begin perfect uitzag met een goed ontworpen flupje (wat de ‘inkijk’ redelijk normaal maakte) lijk ik inmiddels meer op een verkeerd uitgevallen design. Een proefmodel zoals wij die op de academie moesten maken, waar we de fouten voor het definitieve ontwerp nog uit moesten halen. Lukraak lijken er draperieën in mijn vlees geregen en er is geen enkele coupnaad bij gebruikt. In de vergrotende make-upspiegel lijkt het een slagveld. Ik moet het helaas wel steeds bekijken om gaasjes tussen het geplisseerde vel te proppen opdat het daar niet zal smetten. Een warrige puinzooi. Onder de warme onderhuidse holten van bij elkaar getrokken huid nestelen zich maar al te graag bacteriën. De ontstekingen ontstaan telkens in dat inventieve flupje, waarvan de chirurg zei dat ze het niet expres zo heeft aangelegd. Dat is dus kennelijk een ongelukje? Even Apeldoorn bellen of moet ik eraan wennen dat dit de definitieve creatie wordt? Beslist géén Karl Lagerfeld of Dolce & Gabbana en hoewel onze Nederlandse jongens bekend staan om hun niet alledaagse kunstzinnige aanpak en spraakmakende ontwerpen, mijn lijf wordt nooit het visitekaartje van Huppeldepupje en Rolf.

De verpleging

Inmiddels ken ik het hele thuiszorgteam. Henk, de coördinator waarmee ik in Xannie’s vakantieweekje kennis maakte, de vlotte jonge Desiré plus Hermina. Zij is, net als Henk, wat ouder en leek erger met mijn lot begaan dan ikzelf. De eerste keer kwam ze hard aanstuiven, parkeerde in één zelfverzekerde zwaai een fel rood autootje onder het raam en ik liep vast naar voren om haar  binnen te laten. Missy, uiteraard weer in de ADHD stand van paraatheid, kwispelde achter de voordeur driftig tegen mijn kuiten, maar wie er kwam, geen verpleegster. Na tien minuten stond ik weer in mijn badjas in de kamer voor het raam en dacht dat ze voor iemand anders in het complex gekomen was. Tot er werd aangebeld.

“Goede morgen mevrouw. Ik zie dat u al op bent. Goed zo, prima.”

“Ja, ik dacht al. Waar blijft u nu.”
“Ik heb in de auto gewacht, wilde niet te vroeg voor uw neus te staan, want er zijn oudere dames die het niet echt op prijs stellen als we hen overvallen.”

“Och, hoe eerder hoe liever en de anderen komen soms al vóór acht uur."

“Niet eerder dan half negen, staat nadrukkelijk in mijn telefoon bij uw gegevens.”

“Komt u maar zo vroeg mogelijk, dan ben ik er ook weer snel vanaf,” zei ik en zette alles klaar waarna ik mijn bovenlijf ontblootte. Ze bekeek mij geschokt, met een zeker medelijden ook. Ben ik echt zo afschrikwekkend, dacht ik nog en daar schrok ik goed wakker van. Volgens mij verwachtte ze dat ik over de abominabele aanblik zou gaan jammeren maar ik stelde me onverschillig op. Niet om iets te bagatelliseren, maar het is zoals het is. “Jaha, ik weet het, heel lelijk. Inmiddels ben ik er aan gewend.” Aan haar gezicht te zien geloofde ze daar weinig van. Bij de tweede keer kaartte ik aan dat de chirurg zich volgens mij had versproken toen ze toegaf dat het extra flupje niet expres was aangebracht, “volgens mij is deze ellende dáárdoor begonnen want de ontstekingen ontstaan steeds dáár. Men zegt dat ik geduld moet hebben, maar volgens mij komt dit niet meer goed.”

“Ik denk inderdaad dat hier straks een plastisch chirurg mee aan de slag moet,” zei Hermine nadat ze de hele spuit had leeg gespoten. Desiré opperde de volgende dag dat ik foto’s op moest vragen van andere amputaties die men in Rijnstate heeft uitgevoerd.

Alles went, zegt men, maar een onwillig flupje?

De tweede keer heeft Hermina een illustere primeur. Ze moet me uit bed bellen. Mij maakt het geen bal uit. De hoop warrig haar op het frisse ochtendhoofd zie ik zelf toch niet, maar zij vindt het wel errug vervelend voor mij. “sorry sorry hoor,”

“Niet doen. Niks aan de hand. Vroeger ging om half acht mijn mobieltje af vanwege die antibioticapil, die ik om de acht uur slikken moest. 

0d0e7860d951a0c24bd257bbffb3ad4b_medium.

Dat is troep, maar wat moet dat moet... De tweede kuur is afgerond en ik heb het alarm daarvoor uit de agenda gewist,” klets ik in het wilde weg terwijl zij handschoenen uit de nieuwe doos plukt, die Henk mee heeft gebracht. Ze zet de spuit, katheter en nierbekkentjes klaar en Hermina is tevreden. Het absorberende gaas heeft bijna schoon de nacht overleefd en ook krijgt ze de katheter er niet zo ver meer in als de eerste keer.

“Nu maar hopen dat de boel zonder antibiotica niet opnieuw ontsteekt. Ik heb er schoon genoeg van, ” speel ik boos. Hermien kan het zich wel voorstellen...

“Het gaat wel een stuk beter dan de vorige keer, ” sust ze bemoedigend terwijl  ze de zorgmap bijwerkt. "er komt enkel nog schone rose vloeistof uit de wond."

Ik wil onderhand met EmjE naar Hodes om een officiële prothese te kopen! Onder de douche met een platte borstkas waarbij ik niet met links die plooien open hoef te trekken om er met rechts de warme stralen uit de douchekop op te zetten, zoals men van de mama-care heeft aangeraden. 

Reacties (46) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat een gluiperig flupje, denk je eerst dat het een soort kadootje is, blijkt het de boosdoener te zijn!

Het lijkt me niet meer dan logisch dat je het nu wel een beetje gehad hebt met dit alles, het is wonderbaarlijk hoe sterk je er zelfs nu nog steeds onder bent. Maar hoe sterk je ook bent, die klotemomenten cq situaties zijn ook belangrijk om te lezen voor de lotgenoten, ze mogen best weten dat ook jij er wel eens doorheen kan zitten. Het leven gaat niet over rozen, een amputatie al helemaal niet, zeker niet als de communicatie niet goed loopt, gelukkig ben jij blijkbaar de ¨wijste¨ durf en kun je de communicatie aan te gaan. Een voorbeeld voor mensen die dat niet kunnen en durven, dus goed dat je het aankaart in je blog en gooi alles er uit, álles. Nogmaals, ik denk dat je een waardevolle steun en voorbeeld bent voor mensen in een soortgelijke situatie.

Ik kan me ook voorstellen dat het er voor jouw gevoel vreselijk uit ziet, maar dat kan tzt aan gewerkt worden, jouw binnenkant is nu even belangrijker, die staat in de overleefmodus, een belangrijk iets om straks weer mooi te kunnen stralen wat je nu eigenlijk al doet..., ik heb het zelf gezien een paar weken geleden. xxxx
Ik wens dat je snel van die ontstekingen en de thuiszorg af bent!
Gewenning??? neen, ik denk niet dat zoiets went!

Ik moet je bewonderen maar ik begrijp nu toch dat je geduld ERG op de proef gesteld wordt hoor!
Héél veel sterkte!
Dank je wel... ik blijf maar gewoon doorgaan, oogkleppen voor en doordouwen, of zo
Wat een toestanden......sterkte hoor!
Een zwaluw in de lucht gaat niet allemaal over het goud dat er blinkt op de weg naar Rome als je het in Haarlem hoort donderen, of zo...iets met de klepel en meer wegen of zo...
Eerst de ontsteking onder de knie, flupje nog even laten rusten.....denk ik. Sterkte xxx
Ja, ja... kweet ut, dat flupje kan er nog niet af..
Er valt nog weinig aan de voorgaande reacties toe te voegen, behalve: heel veel sterkte, krachtmens!
Dank is groot... het relativeringsvermogen ligt een beetje onder vuur, merk ik zo af en toe
Heel veel sterkte sterke vrouw. :-) Knuffff
Dank je wel...
Respect lieverd, voor deze filosofische benadering ditmaal.. Bagetaliseren? Fatalisme? Onverschilligheid?
Of jouw ontembare LEVENSkracht..?

Hopen dat flupje snel rustig wordt en je in ieder geval als eerste stap van de thuiszorg verlost bent..

Ga je die foto's krijgen?? Lijkt me dat jij als patient het recht hebt om in deze ook visueel geinformeerd te worden...

xxx
Ik heb het maandag nog niet aangekaart, want ja, dan is eerst Xander terug, joepie