RAYMOND PAT THOMAS EN IK

Door Johan Wijngaarden gepubliceerd op Sunday 09 November 22:43

Mijn bluesreis (2014) is overzichtelijk en voorspelbaar. Vier dagen in Memphis, Tennessee  en veertien in en rond Clarksdale, Mississippi, in het centrum van de Delta. Overdag museums bezoeken en andere blues gerelateerde items (over het ontstaan, de ontwikkeling, verleden en heden) en ’s avonds live muziek.

Een goed contact met de bluesmensen zelf valt niet te bepalen, maar dat zal dan ongetwijfeld een onverwachte bonus zijn.

RAYMOND “PAT” THOMAS EN IK

5c792b61b16fa814e436252b564dda06_medium.

James “Son” Thomas

4bdb8309a09a2d69a02241d8c63f314e_medium.

Raymond “Pat” Thomas

Op 23 september parkeer ik mijn auto nagenoeg vóór het “Highway 61 Museum” in Leland, Mississippi. Ik weet, dat een lokale blueszanger/gitarist min of meer aan dit museum is verbonden, maar dat we er samen (hij met gitaar!) naar binnen gaan, is een tref. De beheerder stelt zich voor als James en vraagt $ 3.00 entree. En als ik - naar waarheid, ik vind het echt!- tegen de gitarist zeg: “You must be “Pat” Thomas, “Son” Thomas’ son, because you sure look like him!” is hij oprecht blij verrast.  “Mijn naam is Raymond. Mijn moeder wilde dat ik een korte bijnaam had, net zo als mijn vader! Daarom noemde ze mij “Pat”. Als ik dan ook nog eens een biljet van $ 5 door de gleuf van zijn tipglas (Het is leeg) duw, speelt hij voor mij “Highway 61” en “Every day I have the blues” met een lichte, vloeiende gitaaraanslag en met een markant  high pitched (zoals zijn vader, maar dan hoger) stemgeluid. En: “I will play for you  when you look around in the museum!” Ik ben de enige bezoeker.

3f307f907cbf99141d189f26345d05f0_medium.

Als ik daar, na  ruim vijftien minuten, ben uitgekeken, ga ik -hij speelt “Sweet home Chicago”- naast hem op de trap zitten. Ik vertel hem mijn herkomst en bluesreis en hij vertelt over zijn vader, die niet alleen bluesman was, maar ook kunstenaar. “Dat”, zegt hij trots,” ben ik ook!” Hij geeft mij een kunstwerkje in de vorm van een dominosteen: “Dit is een talisman! Die wil ik je graag geven.” Ik bedank hem en hij vervolgt -terwijl ik mijn camera tevoorschijn haal voor onvermijdelijke foto’s- met “I believe I’ll make a change”. Als dat uit is, zegt hij: “Waarom neem je geen foto van mij  voor de blues marker van mijn vader? Dan zet ik even mijn hoed op!”

d34ad8bfd9def3867b6ae9f4ec0b42ac_medium.

Gezamenlijk gaan we, na het maken van de (hierboven afgebeelde) foto, weer naar binnen en hij zegt: “Nu ga ik een paar nummers van mijn vader voor je spelen!” Ik luister met aandacht op mijn plaatsje naast hem op de trap, mijn linker voet ritmisch meebewegend op de maat van zijn muziek. Dit zijn de onverwachte “highlights”, waarvoor ik mijn bluesreis maak! Live en nu! Bijna twee uur aan een!

d1e8c44c8bfc8940d9d9aa69698a0102_medium.

Daar komt toch ook weer een eind aan en als ik afscheid neem van James en Pat Thomas (warme handdruk en een “pat” op de schouder)  hoor ik hem, wanneer de buitendeur nog net niet definitief achter mij dicht valt, tegen James zeggen: “What a nice guy was thàt!?”

Dan hoort u het ook eens van een ander! 

 

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dank je wel voor de motiverende reactie(s). Er volgen nog meer waar gebeurde verhalen.
Wat heerlijk dit te lezen, mooi zo een ervaring te mogen hebben en prachtig geschreven, de foto`s zijn ook erg mooi, een momentje even mee op reis geweest dank je voor het delen hier!
Geweldige ervaring, prachtig dat ik mee kon kijken hier!