Het geheim van de supermarkt

Door Yneke gepubliceerd op Saturday 08 November 23:58

Ergens in een klein oud supermarktje kom ik, net als elke  week mijn boodschappen doen. De deur is zwaar en ik krijg deze altijd moeilijk open , maar dat boeit mij niet.

Ik hou van deze supermarkt, van kleins af aan kom ik daar, ooit samen met mijn Opa Heintjes heb ik daar boodschappen gehaald. Het ijsje met een kauwgommetje onderin die ik altijd van hem kreeg verkopen zij helaas niet meer.

Zoals gewoonlijk vanuit een hoek waar het "magazijn" is komt Gijsbert de winkel binnen. Hij loopt krom. zo krom als een boomerang, vandaar dat hij ook altijd zo weer het 'magazijn " in gaat, denk ik.

Gijsbert kijkt mij altijd raar aan, ik ben het ondertussen gewend. Dit keer valt het mij op dat hij mij speciale aandacht schenkt. Een blik van "heey ik moet je spreken" werpt hij mijn richting op. Ik voel mij er vreemd bij en probeer het te negeren.

De melk , het brood en de wasmiddel die ik nodig heb, liggen ondertussen in mijn mandje. Nog even neuzelen in de kratten met kortingen, ik ben altijd benieuwd wat er deze week weer ligt. De flapdeuren van het "magazijn" gaan onverwachts open en Gijsbert komt aangestiefeld. Het schuim staat om zijn mond en ik vraag me af of hij over mij heen zou denderen. Vlak voor mij blijft hij staan,`heey meisje ik moet jou even dringend spreken`zegt hij vrij geïrriteerd en het schuim dat om zijn mond zit, spat vlak langs mij heen de schappen in. `o`, zeg ik enigzins angstig en tegelijkertijd met een walging. Ik hoop niet dat hij mij meeneemt dat "magazijn" in , maar jawel hoor, hij pakt mij bij de pols en  trekt mij mee het "magazijn" in.

""die zet ik niet voor niets om Magazijn heen, want het is een afstallig stinkend hok en mag nauwelijks magazijn genoemd worden.

Maar goed, ondertussen sta ik met trillende knieën mee het "magazijn" in , mezelf af te vragen wat Gijsbert in vredesnaam bezielt. Deze heeft ondertussen mijn polsen losgelaten en zoekt driftig in een doos naar iets. Een hoop gerammel en gescheld komt eruit die hoek. Gijsbert komt met een brede grijns, gelukkig geen schuim meer om zijn mond, op mij af met iets in zijn handen, deze houd hij achter zijn rug.`Karel, dat was toch jou Opa`, zeg hij tegen mij. `Ja, dat klopt`zeg ik. `Nou dan moet je dit weten`en hyper nerveus drukt Gijsbert een fles onder mijn neus en haalt hij een brief te voorschijn. `Deze heb ik laatst gevonden, tijdens het opruimen hier`.  Ik kijk snel even rond in het "magazijn" en moet erkennen dat het een stuk opgeruimder is.

Gijsbert let niet op mij en gaat onverstoorbaar door. Hij vouwt de brief open en begint te lezen. `Uit betrouwbare bronnen, hebben wij vernomen dat Karel Heintjes een millionair is en mede oprichter van het dorp sint Aartjes, dit dorp dus` zegt Gijsbert en slikt even en kijkt mij doordringend aan,` Karel Heintjes geboren 26 augustus 1932, dat klopt toch dat dat je opa  is`,vraagt hij opnieuw. `ja`kan ik nauwelijks uitbrengen, ik ben blijven steken bij het woord millionair. Gijsbert pakt de fles en houd hem vlak voor mijn ogen, `kijk`zegt hij en wijst op het etiket. Ik zie nauwelijks wat zo dichtbij houdt hij het voor mij. `Ik Lees wel de naam van mijn Opa en de naam van de Supermarkt waar ik  nu in sta`, stamel ik.

 

cb6713dc1b03200f0994d133958e56cf_medium.

Ook zie ik iets schitteren. `Zie je dat`zegt Gijsbert `het etiket is puur goud en de naam van jou staat erop`. Ik kijk nog iets beter en ja ik zie Maartje Heintjes staan, zo heet ik dat klopt. `Wat heeft dit te beteken?` vraag ik aan Gijsbert. `Dat zou ik dus ook weleens willen weten`antwoord hij. `Als dit klopt, is de winkel en het hele dorp waarschijnlijk jou erfenis`zegt hij. `pfff`reageer ik , terwijl ik geen woord meer uit kan brengen. ik laat mij op een krat zakken die achter mij staat en mijn mandje met boodschappen laat ik op de grond zakken. `Dit moeten wij uitzoeken` zegt Gijsbert. `Natuurlijk moeten wij dit uitzoeken`antwoord ik, `wat dacht jij dan` Het kan natuurlijk een flauwe grap zijn, bedenk ik mij.

`Nu ga ik eerst mijn boodschappen verder doen en als jij dadelijk klaar bent, neem die spullen mee en wacht achter de kassa op mij`, zeg ik tegen Gijsbert. deze knikt. Ik vertrouw erop dat ik hem dadelijk daar zou aantreffen, wanneer de supermarkt sluiten gaat. Op mijn gemak struin ik verder door de supermarkt, misschien wel MIJN supermarkt, bedenk ik mij.

Opa Heintjes lette op zijn kleintjes, ik glimlach en de caissière  glimlacht terug, en zegt `gho Jij bent in een goeie bui zo te zien Maartje`. Ik geef haar een knipoog en antwoord`je moest eens weten`. 

-Yneke-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (47) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Gelezen.
oh wat een verrassing lekker miljonair worden zo maar uit het niets.
Dank je
Lekker verhaal !
Dank je
Gelezen en beoordeeld!
Dank je
Ale gevonden appel voor de dorst...leuk voor u.
Dank je
Wat 'n geweldig verhaal! Goed gevonden ook. Wat een heerlijk gevoel om zo de winkel uit te gaan. Als dat nou eens waar was!? :)
Dank je