En zo is het begonnen

Door Pennetje gepubliceerd op Friday 07 November 11:49

a40f583d99883226f33e1ca87b39e92d_medium.

Toen ik vanochtend wakker werd, lag ik spiernaakt in het gras. Mijn lange blonde haren waren als een dekentje om me heen gewikkeld, maar het was niet echt nodig. Ik had het niet koud en het gras was heerlijk zacht en comfortabel. Lui keek ik om me heen. Wat was het hier prachtig! Zo ver ik kon kijken glooiden groene heuvels onder een blauwe lucht, die zinderde van puurheid, het soort blauw, dat maar weinig schilders met hun penseel weten te treffen. Aan de voet van de heuvel waar ik had liggen slapen, lag een helder meertje te glinsteren in het ochtendlicht. Vanuit de steile helling aan de overkant kronkelde een zilveren lint naar beneden, dat uitliep op een waterval, die hartstochtelijk en met veel geraas in het meertje stortte. Ik sprong overeind. Daar wilde ik heen. Wild keek ik om me heen waar ik mijn kleren had gelaten. In de verste verten geen kleren te bekennen. Wat raar! Dan zit er niks anders op. Nog een beetje onwennig krabbel ik overeind en wandel in mijn meest natuurlijke staat om het meertje heen. Aan de zijkant van de klaterende waterval blijf ik staan, ga op mijn knieën in het zachte gras zitten en laat het heldere water in mijn handen stromen, dat ik vervolgens in mijn gezicht plens en over mijn lichaam. Natuurlijk ben ik aan het dromen, dat kan niet anders, maar waarom kan zelfs dit frisse water me niet doen ontwaken?

Ergens in mijn achterhoofd speel ik met het dubbele bewustzijn van mijn werkelijke leven, een bestaan, waar kleren wel een rol spelen en waar ik soms wakker wordt gemaakt door mijn jongste zusje, die nietsontziend op mijn bed springt, terwijl Angela, mijn andere zusje in de badkamer onder de douche al haar eerste concert van de dag ten beste geeft. De rust is ver te zoeken ’s ochtends in huize Van der Voort. Toch lijkt dat leven op dit moment een verre droom.

Terwijl ik zo loop te poedelen, voel ik me opeens bekeken. Schichtig kijk ik om me heen als ik plotseling een zet in mijn rug voel en met en plons in het meertje beland. Proestend kom ik boven, waar een prachtige man me uitdagend staat uit te lachen. Mijn ogen glijden genietend langs zijn lange benen over de goudbruine huid, die met gemak zijn indrukwekkende borstspieren in bedwang houden naar de vrolijke ogen, die me zo onbeschaamd toelachen. Van alle mannen die ik ooit gezien heb, is dit toch wel het schoonste exemplaar, man van alle mannen. Als hij eindelijk is uitgelachen, strekt hij behulpzaam een hand naar me uit om me uit het water te trekken. Snel pak ik zijn hand en duw me tegelijkertijd af tegen de rand en trek hem met een ruk het water in. Nou ben ik degene die onbedaarlijk moet lachen. Als eenmaal de verrassing van zijn gezicht is verdwenen, kijken we elkaar aan en schateren samen van het lachen.

Even later liggen we naast elkaar te drogen in het hoge gras, allebei volledig naakt, wat ik kennelijk de gewoonste zaak van de wereld vind en hij lijkt er ook bepaald geen problemen mee te hebben. De zon koestert onze lichamen en terwijl hij zich op zijn zij draait kijkt hij me plotseling ernstig aan met zijn prachtig donker omrande ogen.
- Weet je, vader is gister nog even langs geweest, maar toen lag jij al te slapen.

Vader? Is deze prachtige man mijn broer? Een gevoel van teleurstelling maakt zich van mij meester en ik kan hem alleen maar schaapachtig aankijken, terwijl ik mijn ontgoocheling snel wegslik.
- Ja, ik was moe en bovendien wist ik natuurlijk niet dat hij zou langskomen. Had hij nou even gebeld, dan was ik wel voor hem opgebleven.
Hij kijkt me niet begrijpend aan en ik wuif luchtig met mijn hand ‘laat maar’. Hij kucht nerveus.
- Vader heeft het gevoel dat je hem niet helemaal serieus neemt, dus hij heeft me nogmaals op het hart gedrukt dat we mogen doen wat we willen, behalve aan de vruchten van de boom bovenop de hoogste helling komen.
In gedachten zie ik de boom voor me met zijn wijde takken, de groene bladeren en de vruchten, die zo perfect van vorm zijn, dat je er zonder nadenken je tanden in zou willen zetten. Ik proef de zoete smaak van de sappige vrucht en sluit genietend mijn ogen. Verboden dus, vader is streng.
- Verder mogen we alles, hè? Zullen we dan verstoppertje spelen? Jij bent hem.
En ik ren weg. Hij haalt zijn schouders op en begint te tellen.
- Tot duizend, hè, roep ik over mijn schouder.
Als vanzelf ren ik naar de hoogste helling, waar vele bomen schuilplaatsen bieden, een perfecte locatie om je goed te verbergen. Ik twijfel in welke boom ik zal klimmen en besluit tenslotte in de hoogste boom te klimmen. Van klimmen heeft vader immers niks gezegd en bovendien ben ik ervan overtuigd dat mijn broer me hier niet zal zoeken. Vanuit mijn schuilplaats op een van de breedste takken kijk ik langs de dikke stam waar hij blijft, maar kennelijk is hij nog aan het tellen. Dan schrik ik opeens als een dikke slang vanuit het gebladerte naar me toe komt glijden. De groene ogen glinsteren gevaarlijk en ik zit als versteend op de tak te kijken hoe het gevaarte gezwind nadert. Het liefst was ik naar beneden gesprongen, maar daarvoor zit ik veel te hoog in de boom. Als het dier vlakbij is, stopt het. Ik heb mijn ogen inmiddels stijf dicht en wacht op wat er komen gaat, maar er gebeurt niks. Wel dringt een typische, leerachtige urinegeur mijn neus binnen. Nog steeds wacht ik op wat komen gaat, verwacht elk moment een sissende aanval op mijn lichaam of een wurgende omsingeling van mijn nek, die de laatste levensadem uit me perst, maar de slang lijkt op me te wachten. Als ik voorzichtig één oog open, kijk ik recht met dat ene oog in de groene ogen van de slang. Van de schrik slaat ook mijn andere oog open als opeens de slang de bek opent. Ik deins achteruit.

- Eva, dove kwartel. Waarom reageer je nou niet?
Angela staat voor me met haar handen in de zij. Met een klap valt de bijbel uit mijn handen en kom ik weer met mijn beide blote voetjes op aarde terecht.

 

Reacties (25) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal. Een luchtige versie van Adam en Eva tot de slang je bijna te pakken had. Leuk geschreven. :-)
Dank. Je wel.
Gelezen en beoordeeld!
Mooie versie van het eeuwenoude verhaal! Goed beschreven!
Dank je wel, INfiction.
Gelezen.
leuk geschreven :)
Bedankt
Leuk verhaal.
Dank je wel
haha wat een geweldig verhaal! Ging ze bijna de fout weer in :)

Prachtig geschreven.. pakkende zinnen
bijvoorbeeld: 'het soort blauw, dat maar weinig schilders met hun penseel weten te treffen'
mooiiii !
Wat een aardige reactie.
Alleen hiervoor al zou je een verhaal schrijven.
en wat een aardige reactie op die van mij :)

We zijn erg blij je erbij te hebben in de zilla
mooi geschreven verhalen zijn meer dan welkom
Dank je wel