Wie ben ik?

Door Natuursmurf gepubliceerd op Thursday 06 November 18:14

Licht. Licht. Onsterfelijk licht.

Met een ruk kom ik overeind in bed. Het duurt zeker vijf minuten voordat ik me bewust word van mijn omgeving. Mijn hoofd is leeg. Wazig kijk ik om me heen.
Het duurt even voor de eerste gedachte opkomt. Waar ben ik? De tweede volgt al snel. Wie ben ik?
Ik trek de dekens van me af en doe de gordijnen open. Ik zie een straat, rijtjeshuizen, een tuin met een schommel, maar het zegt me allemaal niets. Op mijn blote voeten schuifel ik de kamer uit en zoek de badkamer op. Nieuwsgierig kijk ik in de spiegel. Het beeld brengt echter geen herkenning. Ik zie een jongen van een jaar of tien met helderblauwe ogen. Ze kijken onbevangen terug.
‘Robby!’
Ik schrik zo van de plotselinge stem dat ik mijn evenwicht verlies. Een pijnlijke val kan ik voorkomen door bliksemsnel het douchgordijn te grijpen.
Aarzelend steek ik mijn hoofd om de deur en zie een vrouw onder aan een trap.
‘Oh, je bent al op. Kom je zo ontbijten?’
Ik knik gelaten terwijl mijn hart langzaam de schok te boven komt. In mijn kamer vind ik wat kleren over een stoel die ik gedachteloos aantrek.
Zonder wat te zeggen schuif ik aan de keukentafel. Op mijn bord liggen twee boterhammen met roerei. Ik laat ze onaangeroerd terwijl ik peinzend voor me uit staar.
‘Wat ben je stil?’ hoor ik opeens.
Ik kijk op. Wat moet ik zeggen? Ik tast de verwarde kamers van mijn hoofd af maar ik kan de woorden niet vinden. Ik voel dat er zich een traan opdringt in mijn ooghoek. Ik zou het liefst opstaan en wegrennen…

Een zwart-witfoto aan de muur trekt mijn aandacht. Ik zie een man naast een oud vliegtuig. Het is niet alleen de uitdrukking op zijn gezicht, maar zijn hele houding die hem iets bekends geven.


53f89afebac49077875501e3d34d05e1_medium.


Ik wijs naar de foto. ‘Wie is dat?’
‘Dat is je opa Robert. Hij vloog in de Eerste Wereldoorlog. Maar dat heb ik je al zo vaak verteld, weet je dat niet meer?’
Ik schud mijn hoofd. ‘Vertel alsjeblieft meer.’
‘Je grootouders leerden elkaar kennen tijdens de oorlog. Robert was gevechtspiloot. Toen hij op een dag gewond raakte, ontmoette hij Anne, mijn moeder. Ze was verpleegster. Het was liefde op het eerste gezicht. Ze raakte zwanger van mij en ze zouden gaan trouwen…’
In de stilte die valt, voel ik opnieuw de tranen prikken. ‘Wat gebeurde er?’ vraag ik hees.
‘Hij werd neergeschoten tijdens een verkenningsvlucht. Zijn vliegtuig stortte neer in zee. Ze heeft hem nooit meer teruggezien.’
Ik voel mijn hart overslaan. Opeens weet ik het allemaal weer.
 

Ik zie Anne, de knappe verpleegster. Haar prachtige donkere krullen dansen om haar gezicht. Haar sprekende ogen schitteren van levendigheid. Ze is het mooiste wezentje dat ik ooit heb gezien. Als we samen zijn verdwijnt de tijd naar de achtergrond. Dan zijn we één met onze tomeloze energie, ons uitgestrekt verlangen dat ver buiten alle grenzen reikt. Sinds we elkaar ontmoet hebben is ons leven een ononderbroken ketting van geluk.
Ze wrijft met haar hand door mijn haren en drukt een kus op mijn voorhoofd.
‘Wees je voorzichtig,’ fluistert ze in mijn oor.
‘Altijd. Dat weet je toch,’ vertrouw ik haar toe.

Ik vlieg solo vandaag. De weersvoorspellingen zijn gunstig.
In mijn Sopwith Camel voel ik mij de koning te rijk. Als een adelaar zweef ik op de wind. 
Ik geniet van mijn verkenningsvlucht. Ik had liever de zon in mijn rug gehad, maar de dageraad maakt alles goed. De wolken wijken uiteen en de zon kleurt de horizon in een fel oranje mantel. Ik geniet zo van het machtige schouwspel dat ik er veel te laat achter kom dat een Duitse jager achter mij zit. Ik probeer nog te wenden maar de Fokker heeft me al op de korrel. Tientallen kogels snerpen om mij heen. Een wanhopige duikvlucht verlengt de strijd met slechts enkele seconden. Als ik de vlammen uit de motor zie slaan, weet ik dat het gebeurd is.

‘Anne, mijn liefste,’ prevel ik. ‘Anne, ik hou van je.’ Mijn laatste herinnering…

… wordt mijn eerste.

‘Anne.’ Mijn stem breekt.
‘Robby, voel je je wel goed?’
Ik sta te wankelen op mijn benen. Langzaam zak ik weg terwijl de sterren voor mijn ogen dansen.

Licht. Licht. Oneindig licht.

 

Reacties (17) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Triest, maar heel mooi geschreven. Ben eigenlijk benieuwd hoe het verder gaat.
Gelezen.
Mooi hoe de cirkel rond wordt gemaakt met licht in het begin en aan het einde.
Arme Robby,

Je had me hoor! Mooi!
Oneindig licht..dus geen weg terug om dit verhaal af te maken? jammer. prachtig en spannend geschreven
Gelezen en beoordeeld!
Gelezen.