Doortje's Schrijfopdracht; Onbekend Bekent.

Door Vlinnie gepubliceerd op Thursday 06 November 15:53

Het Duister.
Ik open mijn ogen en zie niets anders dan duisternis om me heen. “Waar ben ik?” Vraag ik hard op. Mijn stem klinkt ijzig en koud. Er is niemand die me antwoord geeft, het blijft angstig stil. Langzaam beginnen mijn ogen aan het donker te wennen en komen er langzaam contouren van iets wat op een boom lijkt. Ik sta op en pak de rugtas die naast me licht en zwiep hem op mijn rug. Twijfelend begin ik te lopen, terwijl gedachten door mijn hoofd heen gaan. ‘Waar ben ik? Hoe kom ik hier?’ Voetje voor voetje loop ik langzaam op het smalle paadje, rond kijkend of ik iets kan herkennen in de donkere nacht. 394118b6f5ccdf624f8fb7d720151630_medium.Naast de boom, wat struiken en een bankje kan ik niks onderscheiden van het donker en heb ik geen idee waar ik ben. Verder lopen heeft niet zo veel zin en ik besluit op het bankje plaats te gaan nemen en te wachten tot het licht word. Ik doe de snijdende banden van de rugtas af. En leg hem naast me neer. Na een poosje in het niets te hebben gestaard doe ik de rugtas open en hoop iets te herkennen. In het weinige maanlicht zie ik een schriftje, een flesje water, een blikje, een appel, een haarborstel en iets wat op een dekentje lijkt. Ik besluit om het er uit te pakken en doe de rugtas weer dicht. Het blijkt inderdaad een fleece dekentje te zijn en ik sla hem om me heen. Ik besluit om op het bankje te gaan liggen en de rugtas te gebruiken als kussen.

De Tassen.
Ik word wakker van de zonnestralen die mijn gezicht verwarmen en open mijn ogen. Ik ga recht op zitten terwijl ik rillend van de kou om me heen kijk. Ik wrijf in mijn handen om het warm te krijgen terwijl ik rond kijk in de hoop een herkennings punt te vinden. Ik zie alleen maar bomen om een meer heen staan waar een wandelpad omheen loopt, als ik me omdraai zie ik na wat bramen struiken nog meer bomen staan. Ik besef dat ik me in een bos moet begeven. Terwijl ik om me heen kijk zie ik bij een grote boom naast het water nog wat tasjes staan. 246e06da449d6cc1744b67a0dd25b39e_medium.Ik besluit er heen te lopen en te kijken wat er in zit. In een plastic tas zitten wat opgepropte kleding. In een andere plastic tas zit een bakje, bordje, pannetje en een beker. De andere tas is een stuk zwaarder, een grote rugtas. De rugtas op het bankje is er niets bij. Ik pak de tassen op en ga terug naar het bankje en open de grote rugtas. Ik zie heel wat schriften en tekenblokken die er oud uit zien. Twee flessen waarvan 1 leeg en 1 vol met water, een fles aanmaaklimonade, nog een dikker dekentje en een etui vol met schrijf en tekenwaar. Terwijl ik met mijn handen de inhoud van de tas verkend begint mijn maag te knorren. Ik herinner me dat ik vannacht een appel in de andere tas heb zien zitten. Ik zet de grote tas op de grond en pak de kleine rugtas er bij en open hem. Tot mijn verbazing zie ik dat in het blikje kattenvoer zit zonder er nog over na te denken pak ik een appel en neem een hap. Ik geniet van de zoet zure appel als er ineens iets van uit het pad op me af komt rennen. Het is een hond die blij lijkt mij te zien en ik aai hem uitbundig.

De Man.
“Goeden morgen Vlinnie.” Klinkt een zware mannen stem. Ik schrik op en laat de appel uit mijn handen vallen. Ik kijk de man met grote ogen aan. ‘hoe weet hij mijn naam?’ schiet er door me hoofd heen. “liet ik je schrikken?” Voorzichtig knik ik ja terwijl de hond er met mijn appel vandoor gaat. De man begint voluit te praten over hoe zijn ochtend en nacht verlopen zijn, alsof we elkaar al jaren kennen. Hij vertelt over hoe zijn puber dochter verliefd is geworden op een foute jongen en dat ze vannacht niet thuis was gekomen en hij haar de hele nacht heeft gezocht en nog altijd niet heeft gevonden. Tijdens het vertellen opent de man zijn tas en haalt er een thermoskan uit en twee mokken en schenkt de mokken vol met het zwarte goed uit de thermoskan. da3ed047a8996e91d8b6d9221d58822d_medium.Hij duwt me een mok in me handen en onderbreekt even zijn verhaal om te zeggen. “Hier pak aan. Donker en zwart zoals je hem het liefst hebt” Waarna hij emotioneel verder verteld. Het dringt allemaal niet echt door wat de man allemaal tegen me zegt omdat ik overladen wordt door mijn gedachten. ‘Wie is deze man? Ken ik hem? Hoe weet hij hoe ik me koffie drink? Waar heeft deze man het over?’ mijn gedachten worden onderbroken van de telefoon van de man die luid door het stille bos klinkt. De man stopt met praten staat op en loopt een stukje van me vandaan en neemt zijn telefoon op. De ma begint ijsberend te bellen terwijl ik een slok van mijn koffie neem en zie hoe de hond een duik in het water neemt. “Megan hierrrr.” Roept de man, terwijl hij zijn telefoon weer ophangt en naar mij toe loopt. Hij schenkt zijn koffie terug in de kan terwijl de hond zich op de waterkant uitschud. De man geeft me een kus op me voorhoofd. “lieverd ik moet nu echt gaan. Er zitten wat broodjes in de tas een warme trui en droge sokken. Die kan komt de volgende keer wel weer, ik moet nu echt weg.” Hij draait zich om en roept Megan bij hem en verdwijnt weer.

Het schriftje.
Na een poosje verbijsterd op het bankje achter gebleven te zijn neem ik nog een bakje koffie en besluit ik om even in het schriftje te kijken wat ik in de tas heb zien zitten. Misschien krijg ik dan wat meer duidelijkheid over waar ik ben en waarom ik niet thuis bij de kinderen ben. Ik zet de warme mok naast me neer op de bank en blader door het schriftje. Het is een veel gebruikt schriftje en staat vol met letters, tekeningen en schema’s. Hier en daar zit een scheur, wat uitgelopen inkt en wat vouwen. Ik besluit om bij het begin te beginnen en sla het schriftje open en begin te lezen;

Je Zelf

Vertrouwen verloren

in de wereld
van je zelf

Blijven zoeken
naar het vertrouwen
in je zelf

Alsmaar vechten
duwen en trekken
met je zelf

Blijven hopen
geluk zal komen
door je zelf


Er prikt een traan in mijn ogen bij het besef dat ik dit geschreven moet hebben. Het is overduidelijk mijn handschrift. Ik neem een slok van de warme koffie en lees het gedicht nog een paar keer over voor ik de bladzijde omsla. Er komt een tekening van een prachtige vlinder tevoorschijn. Ik strijk met mijn vingers over de lijnen van de vlinder terwijl mijn gedachten beginnen. 0e90b396294c3b1ce821973489ecda41_medium.‘Deze heb ik getekend. Wanneer was dat? Wat maakt dat uit! Waar ben ik? Lijkt me een betere vraag.’ Ik schud met mijn hoofd in de hoop dat de gedachten verdwijnen. Ik kijk om me heen terwijl ik me weer begin aftevragen waar ik ben. Plotseling hoor ik achter me een luid geritsel en krijg ik kippenvel op mijn armen. Ik draai me snel om en zie twee felle ogen uit de struiken me aanstaren. Ik sta op en doe een stap naar achter en zie hoe de ogen op me afkomen. “MwaMwa, MwaMwa” Tot mijn verbazing zie ik dat mijn eigen kat blij op me af komt rennen. Hij loopt tussen mijn benen door en geeft mauwend kopjes. Ik pak hem op en hou hem stevig tegen me aan en ga weer zitten op het bankje. Mijn vingers gaan over zijn zachte vacht terwijl mijn tranen beginnen te lopen.


© Vlinnie

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heel mooi en pakkend verhaal.
Dankjewel
Wonderlijk en mooi.....Maar de linken erbij kan ik niet allemaal plaatsen?
Thnx. ... linken zijn er niet;)
Gelezen.
Indrukwekkend verhaal, mooi geschreven Vlinnie
dankjewel
Gelezen en beoordeeld!
Leest lekker weg!
dankje
Mooi hoor, Vlinnie
dankje