Alle vier

Door NC-Klopedy gepubliceerd op Tuesday 04 November 19:52

Het is zondagavond, ik heb net twee grote glazen Jägermeister achterover geslagen en inmiddels is het kwart over acht. Er is verder niets op de TV, maar heb eigenlijk best wel zin in iets hartigs.

Laat ik de friteuse nog maar even voor de dag halen.

Eigenlijk weet ik zelf ook wel dat het niet erg gezond is, maar ik kan geen weerstand bieden aan het onbestendige gevoel van die lekkere trek. Ik maak de onderste lade van de vriezer open, daar liggen immers de snacks. Kijk die gepaneerde frikadellen eens liggen, met zijn vieren op een rijtje in dat kartonnen bakje, ze kijken me smekend aan met een blik van “je pakt ons alle vier of niet één”.

Ik ben de beroerdste niet en neem het pakje met de vier gepaneerde jongens in m’n hand.

Net op dat moment schrik ik van een schelle vrouwenstem die roept:

“Wat ben jij nu weer van plan?, We hebben anderhalf uur geleden nog chinees gegeten, als je zo doorgaat, zal je die dikke kop wel houden en vannacht heb je zeker weer last van je maag“.

Ik kom heel snel omhoog en met een rotgang knots met mijn hoofd tegen het opstaande deurtje van het rechter keukenkastje.

AUW, dat doet zeer. Dat gaat niet goed. Ik voel me duizelig en moet nu toch echt even gaan zitten of wat misschien nog beter is, even gaan liggen. Ik loop naar de lederen driezitsbank in de woonkamer en strek me neer. Alles draait, ik zie dat m’n vrouw iets tegen me zegt, maar hoor geen geluid en kan haar niet verstaan. Ergens eigenlijk wel lekker zo’n moment van serene rust. Juist als ik wil zeggen, mijn hoofd doet zo’n verrekte pijn, gaat het licht bij me uit.

 

Met een tintelend gevoel in m’n armen en een droge bek, word ik weer langzaam wakker. Eens even kijken of mijn vrouw nog ergens te bekennen is. Ik kijk rond en ben met stomheid geslagen. Is dit mijn kamer, is dit ons huis?

Ik ga rechtop zitten en kijk nog eens goed rond, wat vreemd, ramen, deuren en indeling typisch mijn huis, maar die stoelen en tafel herken ik niet. De vloer is gewoon onze tegelvloer, maar die TV lijkt zo uit een science fiction serie te komen.

Ik snap er werkelijk niets van. Ik sta op en voel me nog een beetje wankel op mijn benen staan, maar na een paar stappen gaat het al weer een stukje beter met me.

Ik loop naar de keuken en wederom val ik van de ene verbazing in de andere.  Het lijkt er sterk op dat de gehele keuken een andere kleur gekregen heeft, deze is veel lichter dan voorheen.

De koel-vries combinatie is een futuristisch apparaat met een soort van internet scherm. Nog nooit eerder zo’n machine gezien. Wat staat daar eigenlijk te pruttelen onder de afzuigkap? Ik zie dat het mijn oude vertrouwde friteuse is.

Als ik het deksel eraf haal zie ik die 4 gepaneerde frikadellen al in het vet liggen. Snel haal ik het mandje omhoog, ze zien er al aardig bruin uit. Ik doe het keukenkastje open om een bord te pakken. Vreemd hier stonden toch de borden, nu niet meer dus. Dan maar een ander kastje proberen en jawel hoor, gevonden! Een vork vind ik terug in de lade waar ik het gewend ben. Nu eens even kijken of er nog wat mayonaise te scoren is. Laat ik eens een kijkje nemen in die mooie moderne koelkast. Ik zie een pot staan van het merk “Ramiah” dit zegt me werkelijk niets. Laat ik voor de zekerheid maar even naar de houdbaarheidsdatum kijken. Ik geloof er niets van wat ik lees. Nog maar eens een keer kijken, ja het staat er toch echt: te gebruiken tot 27 november 2044. Dat kan toch niet. In de koelkast zie ik ook een pak melk staan. Ik neem de pak in mijn handen, erg lekker ruikt het niet, zeg maar gerust behoorlijk zuur. Als ik het zo in schat lijkt de datum daarvan reeds verstreken. Ik zie dan de kleine lettertjes; uiterste verkoopdatum: 25 oktober 2044. Het angstzweet breekt me uit. Ik begrijp meteen wat er aan de hand is, heb het wel eens in een spannende film gezien. Ik zit in een andere tijd.

Allemaal leuk en aardig, ik ga eerst die vier frikadellen maar eens opeten, straks zijn ze koud en daar heb ik echt geen zin in. Ik heb net een flinke klodder mayonaise op de eerste frikadel gegooid, als de buitendeur van de keuken open gaat. Een bloedmooie blonde vrouw komt de keuken binnen.

Ze begroet me lachend, noemt me Hans en loopt recht op me af, ze kust me op mijn lippen. Ik voel mijn kloppend hart tekeer gaan. Ik zeg niets, bloos waarschijnlijk een beetje en denk wie is ze? Maar wat nog belangrijker is wie ben ik volgens haar?

Ik heet per slot van rekening immers Karel.

Inmiddels glijdt de tweede frikadel door de mayo en probeer ik het hoofd koel te houden.

Net als ik die blonde stoot aan durf te kijken en wil vragen of zij misschien één van de twee overgebleven snacks wil hebben, begint ze te praten: “Ja, ik kwam net ons Marloes tegen en die vertelde, dat het niet goed ging tussen oom Fred en tante Sjaan en de kippen die ons Marloes laatst gekocht heeft, die leggen bijna geen eieren meer en ons Marloes zei ook nog dat, als ze zo’n last van haar linkerknie bleef houden, dat ze dan volgende week een keer naar de huisarts ging en de vakantie was haar ook al gruwelijk tegengevallen, want de zon had bijna niet geschenen in die veertien dagen dat ze in Turkije in dat all-inclusive resort had gezeten”. “En waarom kijk jij me nu zo stom aan”; vervolgt ze.

Ik zeg nog steeds niets en kan alleen maar denken dat in de laatste 30 jaar daar niet veel verandering in is gekomen.

Zwijgend eet ik de twee overgebleven frikadellen ook nog maar op. Poeh, poeh, vier van die jongens met een hoop mayonaise is toch wel veel. Ik voel me even niet zo lekker. Alles wat ik zeg is: “Nou nou” en loop de kamer in. Het lijkt me verstandig dat ik even op die lederen driezitsbank ga liggen, misschien zakt het rare gevoel dan wel weer. Ik lig nog maar net met mijn hoofd op het kussen, als ik heel in de verte iemand hoor roepen; “Karel, Karel…..Hee Kareltje”    

Reacties (15) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Smakelijk verhaal, met plezier gelezen.
dank je :)
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Leest lekker...komt er meer ?
Goed verhaal, het leest lekker weg.
Gelezen.
frikadamiah, dat krijg je ervan kennelijk, als je zoveel snackt?