Mijn langste maandag ooit

Door Berna gepubliceerd op Tuesday 04 November 19:13

Zondag 2 november 2014

Gisteren ben ik vroeg naar bed gegaan. Ik voelde mij moe. De laatste tijd voel ik mij  niet fit. Tijd om misschien eens naar de huisarts te gaan.

Terwijl ik in dromeland ben voel ik mij angstig worden. Het zijn eigenlijk hele enge dromen. Dromen zonder woorden en betekenissen. Ze zijn in het duister gewikkeld. Ik zou willen dat het ochtend was, maar de klok lijkt stil te staan.

Een enorme hoofdpijn overvalt mij. Ik voel een lading steken in mijn hoofd met vlijmscherpe messen. Ik zou willen gillen terwijl mijn man zijn wekker afloopt.

‘’Het is maandag, we moeten weer’’, mompelt hij, terwijl hij uit bed stapt. Iedere beweging die het matras maakt,  brengt mij tot het uitschreeuwen van woorden die ik niet kan vormen en de klanken zitten muurvast. Ik probeer naar hem te wenken, maar hij is zich rustig aan het aankleden.

Iedere ochtend voordat hij naar beneden gaat geeft hij mij een kus. Ik schrik als zijn gezicht mij nadert en ik lig compleet beweeg loos in mijn bed. ‘’Tot vanavond schat, ik ga wel sporten hoor, dus wacht niet op mij met het eten’’.  Zegt hij.

Ik moet hem waarschuwen dat ik mij niet oké voel, dat mijn woorden zich niet kunnen vormen, dat ik met één oog niets meer zie, dat ik zo’n enorme hoofdpijn heb en dat mijn hele rechte kant gevoelloos is.

Hij knijpt in mijn linkerhand die ik met grote moeite onder mijn dekbed vandaan heb kunnen halen, maar ook deze voelt zo raar aan. Ik heb de kracht niet om hem in zijn hand te knijpen, om hem op deze manier kenbaar te maken dat ik vast zit in mijn lichaam.

Ik probeer een kreet te produceren, maar er komt hooguit een klein kuchje uit mijn keel. Ik wil schreeuwen dat hij niet weg mag gaan. Dat hij 112 moet bellen, maar met mijn ene oog zie ik dat hij onze slaapkamer deur sluit.

Mijn hoofdpijn neemt in verdere mate toe. Ik voel aan mijn goede kant van mijn bovenbeen  warm vocht lopen en ik lig weerloos in mijn bed.

De langste maandag ooit.

Ik wist dat het nu 6.30 uur in de ochtend was en mijn man zou pas om 22.30 uur weer thuis zijn. Hij zal wel proberen om te bellen als hij in zijn auto zit, om nog maar een keertje te zeggen dat hij op weg naar de sport is. Maar ik zou vandaag de telefoon niet aan kunnen nemen, want ik kan niet uit bed komen.

Af en toe zak ik weg in een droomloze slaap, om na een poos weer gillend zonder schreeuw wakker te worden.

O mijn God, ik zou nu al lang in het ziekenhuis moeten liggen. Echt, als iemand een beroerte krijgt, moet hij binnen een kwartier op een aparte afdeling in het ziekenhuis liggen, om zodoende te voorkomen dat men heel veel restverschijnselen over zou houden.

Ik schrik weer wakker en ik voel dat mijn onderlaken steeds natter wordt. Met mijn nachtpon drijf ik ongeveer het bed uit. Ik voel een enorm gevoel van schaamte in mij op komen, maar ik kan er niets aan doen. Echt niet!

Het wordt steeds donkerde in mijn kamer. Hoe laat zou het nu zijn? Zou mijn zoon het doorhebben dat ik hier weerloos lig?  Zou hij in mijn slaapkamer komen kijken of ik hier ben? Ik verwacht het zelf niet. Hij zal denken dat ik een dagje weg ben. Hij zou het wel raar vinden, want ik leg toch altijd een briefje neer, als ik onverwachts weg ben en er staat dan bij waar ik naar toe ben.

Tot mijn grote schrik bedenk ik dat hij naar het schaken is, direct van het werk en dus niet thuiskomt.

Het is pikkedonker en ik hoor de buitendeur dichtslaan. Daar is mijn man eindelijk. Het is weer stil in huis. O, als hij mij nu maar vindt. Het geluid dat ik produceer is steeds zachter en het lijkt wel of mijn rechterkant nu ook gevoelloos is.

Plotseling kijk ik in een fel licht en ik zie een schim dichter bij mij komen. Hier, hier ben ik, maar hij hoort het niet, omdat mijn woorden niet uitgesproken kunnen worden.

Zijn schim wordt alsmaar zwakker en zwakker en mijn lichaam wordt door elkaar geschud. ‘’ Te laat’’ wil ik schreeuwen en op dat moment  zak ik voorgoed weg in het niemandsland.

Een paar dagen later kijk ik neder op mijn huilende naasten, terwijl het Ave Maria afgespeeld wordt.

a749c46ca474bdc17ff35bffedc0184a_medium.

 

 

Reacties (18) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Dramatisch indringend verhaal. Ik keek naar je en wilde je helpen, maar wist je adres niet, anders had ik geheid 112 gebeld.
Lief van je.
Dank je wel.
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Goed geschreven ..eng!
Dank je Yneke
Luguber men zou er bang van worden maar wel goed geschreven
oef... dat zou zo maar in het eggie kunnen gebeuren...
mooi weergegeven