Vervreemd van de wereld om mij heen ( Nog uit de schrijfopdrachten periode)

Door Yneke gepubliceerd op Monday 03 November 12:18

Er komt een snerpend geluid uit de speakers, haastig kom ik in de benen om er wat aan te doen, het is een geluid dat door merg en been gaat. Ik ben niet gewend met dit materiaal om te gaan, in de periode dat ik op groeide was er géén tv en ook géén radio.  Gelukkig, het snerpende geluid houdt op. Nu klinkt op warme toon een melodie en ik kom weer tot rust.  Mijn huis is niet veel,  toch echt een plekje voor mezelf. Vandaag besluit ik de stad, waar ik nauwelijks kom, te bezoeken en maak mij klaar voor de reis.

Ik zet de muziek uit en  pak  mijn tas en ga opweg naar het station. Mijn hart klopt in mijn keel, de wereld buiten mijn deur betreed ik weinig; omdat ik enigszins mensenvrees heb opgebouwd vanuit mijn verleden. Dit gebeurde na aanleiding van een vreselijke situatie, ik was nog kind en het bericht dat een meisje van mijn school vermoord in een bos was gevonden heeft mij toen zo van slag gemaakt, er over praten kon niet , dat werd gewoon niet gedaan.  Nauwelijks durf ik mensen aan te spreken of aan te kijken en schielijk vervolg ik mijn weg.

a28ca930a1610efe8bb06fce0d42d0ca_medium.

Na de moord op dat meisje, veranderde de wereld om mij heen en ik verloor de grip op mijn eigen bestaan. De zwaar gelovige mensen in het dorp, waar ik in woonde hadden een stempel gegeven en het als een straf beoordeeld die haar ouders moesten krijgen, daarom was zij vermoord , dat  kwam omdat zij een buiten echtelijk kind was, zo geloofde men dat.

De dorpelingen probeerden mij op vele manieren optebeuren en dagelijks hielden zij mij in de gaten , de ene om echt zorg te dragen, de anderen om mij tegen te houden om op zoek te gaan en ook om mij geen vragen te laten stellen. De zorg van het dorp werd mij teveel en ik vertrok midden in de nacht. Zo ben ik uiteindelijk in het kleine huisje beland waar ik net uit vertrokken ben, op weg naar het station.

Opgesloten in mijn lichaam en vol met vragen in mijn geest, weet ik mij nauwelijks te bewegen tussen de mensheid om mij heen. eenzaamheid had bezit van mij genomen en dat ik vandaag de stap had genomen alleen een stad in te gaan werd mij teveel, ik keer mij om en loop terug richting mijn huis. Niemand kijk ik aan en met een zucht stop ik de sleutel in mijn voordeur en sluit hem daarna achter mij.

Ik zet de muziek  aan en of het zo moet zijn hoor ik het nummer dat gedraaid werd op de begrafenis van dat meisje. Ik laat mij op de bank zakken en de tranen lopen ongehinderd over mijn wangen. Wat is het toch dat mij dit zo raakt en zo vervreemd maakt van de wereld om mij een?  Waarom kan ik die moord en dat meisje niet vergeten? 

De muziek stopt en er volgde een vreemde stilte...

Een stem klonk nu door de speakers en deze herkende ik onmiddelijk, het is de stem van  de moeder van dat meisje en wat ze zegt is regelrecht tot mij gericht.

'Luister goed' zo begint ze en vervolgd  'wat ik je nu ga vertellen, zal je leven voorgoed veranderen'. Ijzig koud word ik rond mijn hart en ademloos zit ik op de bank die wel erg koud aan begint te voelen, te luisteren.  'Ik weet dat je er niet meer bent' zei ze , ik was verbaasd, zij wist dat ik het dorp verlaten had en nu hier woonde, dus deze zin verbaasde me. 'je moet weten dat wij erg van je houden en elke dag aan je denken', klonk door de speakers heen , die ik ondertussen niet meer zag staan. Er gebeurde iets met mijn ogen, zwart was het om mij heen, het zal de enorme tranenval zijn geweest die mijn zicht onduidelijk had gemaakt, maar ondertussen werd het pikdonker.

De stem van de moeder van dat meisje hoorde ik ook niet meer, ik probeerde op te staan, dit lukte niet ik zat klem. Eerst maar even wennen aan het donker en dan verder kijken waar ik nu werkelijk ben. de geluiden klonken dof en uit de verte. Mijn smaak was vreemd in mijn mond proefde ik een soort truffel, of aarde. Mijn tasje die ik naast me had pakte ik, daar zat een klein zaklampje in wist ik. Deze probeerde ik te pakken, maar ik kon hem niet vinden. Weer klonk dat snerpende geluid en als bij toverslag zag ik weer , maar waar ik nu was ging mijn pet te boven.

4c2d35ef5e248bad46862cf2ef2e7539_medium.

Het was koud en kil, het enige licht wat ik zag was enkele zonnestralen door een kier. Door die kier kon ik net iets van de buiten wereld zien en zag een man die een boom omzaagde met een kettingzaag, dat was het snerpende geluid. Ik voelde iets in mijn handen het was mijn lievelings cd , dat voelde ik aan de speciale stikker die er op geplakt was.  Totaal wakker geschud besef ik ineens ik lig in mijn kist....

Ik ben vermoord.

 

 

-Yneke-

 

afbeeldingsbronnen:https://www.google.nl

Reacties (27) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Prachtig, spannend, aangrijpend verhaal met een onverwacht einde.
Fantastisch geschreven.
Geweldig geschreven Yneke
Dank je wel Fate
Gelezen.
Dank je
wat een akelig verhaal en zo mooi beschreven een moord en de dood maar niet wetende dat je dood bent.
Dank je Carin
Spannend verhaal. Onverwacht einde.
Dank je wel
Gelezen en beoordeeld!
Dank je
Gelezen.
Dank je