Mijn Leven!

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 02 November 14:08

“Sorry schat, maar ik ga echt slapen nu. Morgen moet ik heel vroeg op om Mariska naar schoolkamp te brengen en dat terwijl ik ook nog drie afspraken heb… Mijn hoofd staat er echt niet naar. Ik beloof je dat ik morgen gezelliger zal zijn voor je.”

We geven elkaar een lieve kus en ik draai mij om, om vooral snel in slaap te vallen. Het gekke is, dat ik ondanks mijn vermoeidheid nog een hele tijd wakker blijf liggen. Alle nieuwe dingen in mijn leven moeten een plaatsje krijgen, terwijl het oude nog niet verwerkt is. Sommige nachten duren lang, heel lang! Uiteindelijk val ik in een diepe slaap.

Ik word wakker.
Met mijn ogen nog gesloten, neem ik de dag snel door. Het gaat druk worden vandaag.

Ik open mijn ogen en ik kijk in het rond.

Waar ben ik de afgelopen avond naar toe gegaan? Mijn hersenen maken overuren in een paar seconden tijd want niets wat ik zie komt me bekend voor. Ik voel mijn hart steeds sneller slaan als ik na gepijnigd nadenken nog steeds niet weet wat me overkomt. Mijn aderen zwellen op en ik voel een duizeling die me misselijk maakt. Wat is hier aan de hand?

Aan de hand… ik kijk naar mijn trillende handen en ik zie twee mannelijke handen met verzorgde nagels. Een zware zegelring prijkt aan mijn middelvinger. Ik word licht in mijn hoofd en de kamer lijkt om mij heen te draaien. Langzaam ga ik met mijn hoofd tussen mijn knieën zitten om flauwvallen te voorkomen. Ik weet zeker, als ik mij straks weer ophef, dat ik in mijn slaapkamer zal zijn met de vertrouwde dingen om mij heen.

Niets is minder waar.
Dit keer neem ik alles haarscherp op in de kamer. Ik zit op een rode fauteuil aan een fraai bureau, waar bladmuziek een belangrijke rol speelt. Aan de muur hangt een pakjasje dat zwaar geborduurd is en grote revers heeft. Er hangt een zware sigarenlucht in de kamer, vermengd met een parfum, dat wellicht nog zwaarder is.

Er wordt aan de deur geklopt.
“Nog tien minuten.” Voetstappen verstommen weer in een doodse stilte. Mijn hartslag heeft inmiddels een regelmatig ritme, wat veel te hoog is. Een ouderwetse wasbak trekt mijn aandacht. Water! Ik kijk naar de handdoek die erbij hangt en ik vraag me af waar ze dergelijk linnengoed verkopen. Alles is anders! Terwijl ik op zoek ga naar een glas, valt me een gedaante in de spiegel mij op. Ik draai me acuut om, om die persoon in de ogen te kijken. Er is niemand anders dan ik… Weer kijk ik in de spiegel. Een man van middelbare leeftijd kijkt mij aan, met ogen, die niet van mij zijn.

Ben ik gestoord? Totaal geflipt door mijn drukke leven?
“Nog vijf minuten”, hoor ik weer in de gang voor mijn deur.
Wát nog vijf minuten? Wat gebeurt hier!
Ik open de zware deur en ik zie een man weglopen, een andere gang in.

“Подождите, пожалуйста, вернитесь!”
Ik duizel…
Met een paar snelle stappen weet ik de wasbak te bereiken en ik geef mijzelf over aan de stuiptrekkingen van mijn middenrif.
De man in de spiegel volgt mijn handelingen en ziet hoe ik mijn… zijn … lelijke gezicht afspoel.
Ik besef dat ik zojuist in het vloeiend Russisch de man op de gang heb toegeroepen:  ‘wacht, kom alsjeblieft terug!’
Damn… in mijn hele leven heb ik nog geen woord Russisch gesproken! Ook de eerdere meldingen aan de deur waren in het Russisch en dat viel me toen niet eens op.

“Bent u er klaar voor?”
Ik schrik; de deur staat open en ik had hem niet aan horen komen.
Behendig haalt de magere man het pakjasje van de hanger en houdt hem aan me voor. Beduusd en versuft ga ik mee in deze rol en ik steek mijn armen in de mouwen.

“Ik wens u heel veel succes’, zegt hij er direct achteraan, en met een onderdanige, korte buiging verlaat hij de kamer, net zo snel als dat hij binnen was gekomen. Ik kijk de gang in, waar ik de man wederom de hoek om zie lopen.

 

Ik knijp in mijn handen en ik masseer mijn vingers. Langs de wasbakrand laat ik mijn vingers licht pijn lijden, door ze de andere kant op te buigen. Ik heb geen idee waarom ik dit doe maar het voelt goed!

Mijn hartslag wordt rustiger…

Ik loop de gangen door en ik weet de weg. Het verbaast me niet eens en dat verbaast me. De geluiden van stemmen sterkt aan, na gelang ik door de gangen loop. Heel veel stemmen! In de ruimte die ik inloop staan zeker twintig mensen die verwachtingsvol in mijn richting kijken.
“Svjatoslav, kameraad, het is ons een grote eer! Mag ik u aankondigen?”
Ik knik, terwijl ik nog steeds mijn vingers masseer. Ik heb geen idee wat me te wachten staat maar iets zegt me dat ik mij moet laten leiden in dit avontuur.

Ik hoor de aankondiging en een luid applaus volgt.
Langzaam loop ik door, naar de plaats waar ik verwacht word.

 

Op het podium zie ik een indrukwekkend gezelschap muzikanten, die het orkest vormen. Een zwarte vleugel staat tegen me in te glimmen en ik besef dat dit mijn plaats is. De dirigent buigt zich naar mij en ik buig terug. Terwijl ik op de kruk ga zitten, schud ik mijn jasje los opdat mijn armen de ruimte krijgen.
De dirigent heft zijn dirigeerstokje en de vioolgroep legt de strijkstokken in de aanslag. De cello volgt en op de ‘trom’ van de paukenist moet ik invallen met mijn solo. Het orkest zal me ondersteunen zoals altijd…
Altijd?
Mijn vingers verstijven en het orkest valt stil. De zaal houdt de adem in. Een enkel kuchje verbreekt de lange stilte.
Ik heb mijn hoofd gebogen. Wat is hier gaande?!
De witte en zwarte elementen trekken mijn vingers naar hen toe. Vingers, die niet anders kunnen, dan gehoorzamen. De toetsen voelen fluweelzacht aan en er stroomt een warme gloed door mijn aderen. Mijn vrienden!

38b6007a8006913408a28992967f5183_medium.

Ik hef mijn hoofd op en ik kijk in de ogen van de, inmiddels nat bezwete dirigent.
Langzaam ga ik staan en ik richt mijn blik op het duizendkoppige publiek. Het is oorverdovend stil.
“Прости мне этот перерыв” Er volgt een zucht uit het, inmiddels gerustgestelde publiek. Ik kijk de dirigent wederom in de ogen en hij begrijpt het. Hij draait zich om naar het publiek, om met een korte geste aan te geven dat we het stuk opnieuw zullen aanvangen.

Een luid applaus volgt.

 

Het voorspel vangt aan… violisten die de strijkstokken laten dansen en een cello die het overneemt door dominantie. De paukenist slaat als herboren de klank die mijn vingers tot leven brengen…
Mijn eerste aanslagen voelen aan als een betasting op mijn huid, mijn eerste seksuele beleving maar dan veel sterker. Mijn partner is nu niet onervaren; nee, ik weet dan we één gaan worden in dit liefdesspel, tot wederzijds hemels genoegen. Mijn hartslag versnelt en mijn temperatuur wordt hoger. Zweetdruppeltjes verschijnen op mijn voorhoofd, terwijl mijn lichaam mijn vingers aanstuurt om tot een apotheose van formaat te komen. Wild in een volkomen extase blazen het orkest en de vleugel de prachtige compositie tot een geheel nieuw niveau. Een explosie in mijn aderen laat mij de laatste klanken zetten…
Wat een hoogtepunt! Wat een ontlading!

325b7c9590d8456520986ec442cd5b90_medium.

Mijn vingers rusten dankbaar uit… het publiek is gaan staan en zijn buitenzinnig in enthousiasme. Het orkest is ook gaan staan en de gezichten van de muzikanten verraden een zelfde gevoel wat ik heb.
Dit is pas MUZIEK en ik ben de Maestro!  

 

Ik buig naar de dirigent en het, nog altijd jubelende publiek.
Zo moet het leven voelen!

 

Ik ben de grote Svjatoslav Teofilovitsj Richter! 
Ik ben overleden in 1997; geen idee in welk jaar in mij nu bevind en hoeveel tijd ik nog heb. Zou de echte Svjatoslav mijn Mariska naar schoolkamp brengen?
Mijn Mariska?
Er is nog veel wat ik uit moet zoeken maar ik heb morgen een nieuw groot concert; daar heb ik nu geen tijd voor.

Mijn publiek wacht!

 

 

 

 

 

 

Reacties (31) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
heel mooi verhaal :)
Dank je wel NC-Klopedy
Heel spannend geschreven, de muziek was haast hoorbaar..en ben benieuwd wat je nog meer ontdekken zal ;-) na je concert natuurlijk...
Dank je wel Yneke

- als hij Mariska niet naar het schoolkamp heeft gebracht, breek ik mijn vingers! Dat ie het maar weet.. :)
;-))
Applaus van het publiek.
Zo ontdek je nog eens talenten, naast het schrijftalent uiteraard.
Je komt nog eens ergens hè? :)
Prachtig verhaal
Dank je wel Nescio
Erg mooi verhaal, en ik ben het volkomen eens met mijn zus over die gedachte aan Mariska.
Ik had er nog verder over kunnen schrijven
maar in deze gedaante kan zij (hij) toch onmogelijk voor haar dochter verschijnen. Daarbij schijnt zij haar leven als maestro toch wel erg lekker te vinden.. tikkie egoïstisch, doch, gedwongen.
Mooi gedaan. Die laatste bedenking over Mariska en de ander die nu wellicht in jouw lijf woont maakt het af
Dank je wel Karazmin!