Titel

Door Mariell gepubliceerd op Friday 31 October 23:04

Je kan er goed uitzien voor je leeftijd... aan aandacht dan ook geen gebrek! Maar die ene die je dan trekt die loopt niet zo hard als anderen.. Je kan het niet uitstaan, je weet dat hij je een mooie vrouw vindt, dat de klik er is, maar die date die duurt maar en duurt maar omdat hij nou eenmaal een drukbezet man is. Ik wacht wel af en denk maar, als het zo moet zijn dan is het zo... maarrr ben er bang voor.. juist omdat ik hem echt wat vind hebben waar ik als een blok voor val. En dat valt dan meestal weer net niet echt op mij..

Ik, alleen heb het de laatste maanden moeilijk gehad, het was een rotjaar, ik had nooit gedacht na wat we allemaal meegemaakt hadden, hoe hard ik gelopen heb, dat dit zou eindigen en al helemaal nooit gedacht dat mijn gevoel weg zou zijn! Maar het is weg, er is iets in me geknakt, zo wilde ik niet oud worden met iemand waar ik niet mee kan praten. Na het ongeluk is alles anders geworden, blijvend invalide, een karakterverandering, geen sex, niet kunnen praten, ik werd er gek van, ik liep op mn tenen, niks kon ik voor mn gevoel goed doen, om de haverklap ruzie om niks. Toen hij zei ik denk dat we het niet gaan redden heb ik meteen gezegd dan steek ik er geen minuut langer energie en tijd meer in. Hij is naar Leeuwarden gegaan en we hebben miniem contact. Hij blijft hopen dat het goed komt, maar ik weet dat het niet zo is, maar hij hoort het niet! Hij is zo met zichzelf bezig dat hij alleen zichzelf hoort. Dat ik niet app of bel vindt ie heel normaal. Heel af en toe zie ik hem na zn therapie in de Vogellanden. Ik heb medelijden met hem. Maar hij wil ook niet anders lijkt het wel. Mn schoonmoeder is overleden, uren heb ik bij haar bed gezeten zodat ze niet eenzaam was, want dat was ze omdat bijna niemand haar kon verstaan.. Gelukkig heb ik ook al heb ik haar zo leren kennen, ze kon alleen maar in haar bed liggen, geen leven, dat ik nog zo'n band met haar heb kunnen opbouwen. Ik heb haar verzorgd tot en met de crematie, ik heb alles meegemaakt en gedaan, voor het eerst van mn leven. Ik heb het met liefde gedaan en ik hoop dat ik haar leven nog een heel klein beetje heb kunnen verlichten.. Mn dochter heeft nog een miskraam gehad, een miskraam die niet op gang wilde komen, ze is al langer bezig met de miskraam dan dat ze zwanger is geweest, over 2 weken weer een echo om te kijken of alles weg is, zo niet dan moet ze alsnog een curitage ondergaan. Ik heb zo met haar te doen, ik zie het verdriet in haar ogen als ik vanmiddag met haar in het ziekenhuis zit, waarom mocht het bij haar niet goed gaan terwijl elke idioot een kind op de wereld kan zetten en in een vuilcontainer achter te laten.. Ik hoor haar denken, weer 2 weken wachten voor ik verder kan.. Op dit soort dagen voel ik me heel eenzaam en heel alleen!

Reacties (0) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.