Ben ik wel normaal?

Door Weltevree gepubliceerd op Friday 31 October 11:31

Vanbinnen blijf ik dertig, maar af en toe ook net een giebelende tiener en gedurende de dag denk ik bijna nooit aan mijn verdwenen vlees. Ineens beklemt mij de vraag: Ben ik wel normaal?

Ik zie foto’s van nog niet eens zo lang geleden, toen er nog twee forse jongens statig aan mijn voorgevel prijkten en het doet me niets. Daar kon ik goed mee voor de dag komen, maar die tijd is voorbij en hoewel ik die woorden in mijn hoofd regelmatig herhaal,  ik kan er geen traan om laten. Ook de behoefte om er zielig over te doen bekruipt me niet. Wel begint het me de keel uit te hangen dat de ontsteking, ondanks de grote pillen Amoxilline/Clavulaanzuur 550/125 niet van wijken wil weten. Ik walg van het aangezicht dat de eerst zo nette snee in de vergrotende make-upspiegel biedt.

48ceb826813c2d1ee43652e90b049a1e_medium.Ben ik wel normaal? Dat ik er straks mooi plat en strak bij wil lopen en dat ik denk dat het wanstaltige uitstulpende stomme vel met de harde plekken eronder nooit meer glad zal trekken? Dat ik vermoed over enige tijd nogmaals onder het mes te moeten om die wildgroei weg te snijden? Hoezo, weg met die foute hap? Hier heb ik niet voor gekozen en ik vind dat ik niet naar behoren word beloond voor mijn toch best stoutmoedige inzet en instelling.

Ben ik wel normaal?

Je zou toch zeggen dat het me af en toe aan zou moeten vliegen dat ik niet meer compleet ben? Doch ik voel me niet incompleet. Het is maar de buitenkant die gehavend is, denk ik net op moment dat de telefoon gaat.

Dokter wie? Wat nu weer? Oh ja, oh jeh, Zevenaar. Oh nee, mijnheer Achterwege. Brrrr. Hij belt precies volgens afspraak in de middag van dertig oktober. Ik schrik wel omdat de tijd zo snel voorbij is gevlogen en dat ik helemaal niet meer gedacht heb aan de kanker die is weggesneden. Oók niet aan de beslissing die ik maken moest over preventie. Hij verwacht echter wel een antwoord.  Zonder enige bijgedachten, hooguit lichtelijk geërgerd, lepel ik emotieloos op dat ik niet aan de chemo begin. Al wat hij zegt is: “Oh… Oh.” Zin om er iets over uit te leggen heb ik niet en over de motivatie van mijn keuze vraagt hij niets. Ik ben er klaar mee, houd enkel uit beleefdheid het gesprek op gang met: “Ik denk dat u al wel vermoedde dat ik er geen zin in had?” Dat laat hij in het midden met: "Och." Nee, deze man is sociaal beslist niet vaardig.

“En wat doet u met de hormonentherapie?”

“De anti-hormonen bedoelt u?” verbeter ik hem en hij lijkt te zuchten.

“Dat kon toch niet zonder de chemo, moest er achter aan, begreep ik van u?”
“Nee hoor, die kan ook zonder de chemo worden gestart.” Nu breekt me de klomp en geen haar op mijn hoofd denkt er over nog eens tegenover deze slapjanus te moeten zitten.

“U heeft toch echt gezegd dat het één niet zonder het ander kon.”

“Nee hoor, het is heel goed mogelijk om prevatief aan die hormonen te beginnen zonder de chemo.”

“Nou... eh... dan zal ik dat volgende week wel eens uitvoerig bij de mama-care doorspreken,” blijf ik kordaat, weinig toeschietelijk want ik ben zo helemaal en finaal klaar met hem. “En weet u dokter, alles op zijn tijd. Momenteel loop ik het ziekenhuis plat vanwege de wond die alsmaar tegensputtert.”

“Het is anders wel zo dat die kuur vanuit ons wordt geïnstigeerd.” Reageren wil ik niet eens op dit gehengel naar erkenning van zijn oncologische autoriteit en de stilte mijnerzijds brengt hem waarschijnlijk in onzekerheid.

“Ik raad u wel aan dan toch tenminste met die hormonen te beginnen, ter preventie bedoel ik.” Het zijn anti-hormonen, mijnheertje hardnekkig, denk ik pissig en onderdruk met moeite een lullige opmerking, zeg rustig eerst van het afschuwelijke ontstoken vlees af te willen alvorens waar-dan-ook over te beslissen. Ik geloof dat hij alweer zucht. Ik ook en als ik hem heb opgehangen bespringt me een onbedwingbare lust naar een echte sigaret.          

5750193ae3cccd57fc5970b2b7c85467_medium.De leuke Xander komt tegenwoordig alleen, Dorien mag met anderen meekijken. Hij is er al lekker vroeg, mijn zelf gebakken ontbijtje is nog niet eens verorberd en inmiddels kennen we beiden al wel het klappen van de zweep. Van boven naakt, (Hallo, neenee, alléén ik ben bloot) maken we grapjes met elkaar, al begint het me danig te vervelen, tegen te staan, dat mijn eigenwijze lijf dwars blijft liggen. Terwijl hij met de slang in de weer gaat hoor ik dat zijn moeder mijn stuk over 'haar stuk' ook heeft gelezen en dat ze het wel leuk vond, haar zoon als het snoepje van de week beschreven te zien.

“Ja, moeders horen het graag dat hun zoon in de smaak valt.” Terwijl ik zijn mooie goed gevormde hoofd bestudeer, het ondertussen beneden mijn hoofd lustig slurpt en drupt, vraag ik of hij een vriend heeft, maar hij lacht meteen vrolijk .

“Nee hoor.”

"Misschien wel raar, maar ik denk dat verplegers vaak wel homo's zijn." Gelukkig neemt hij mij deze impertinentie niet kwalijk en kletst met gemak dat vooroordeel weg. Hij heeft er zelfs wel lol om dat ik, nieuwsgierig aagje, weten wil of hij dan tenminste een heel leuke vriendin heeft. Totaal verbaasd staar ik hem aan als blijkt dat hij alweer een aardig tijdje single is, "en," vervolgt hij overduidelijk met grote trots," ik heb een zoontje van zeven.” Nu valt mijn mond helemaal open, mijn missende kies ten spijt.

“Jij, alleen? Zo'n leuke vent? En wat? Een zoon van zeven al? Maar zo oud ben je toch helemaal niet?” flap ik er uit en zo te zien vindt hij het gelukkig wel gezellig om tijdens zijn spuit- en pompwerk over andere zaken te praten. Ik moet naar zijn leeftijd raden. 

“Eh, toch zeker een stuk jonger dan mijn dochter?” hoop ik er onderuit te komen, Oempfff. De volgende blunder staat al in de startblokken, want hij dringt aan, ook als hij hoort dat zij inmiddels al zevenendertig wordt. Ik trek een achterlijk grimas en gok. “Achtentwintig?”

“Helemaal goed.” Pffft...Ben ik wel normaal dat ik nu niet het gevoel heb dat mijn zoon mij doorspoelt? 

Als kers op de taart ziet Xan dat de te diepe plooien in de huid nu ook beginnen te smetten en hij wurmt er de flinterdunne doekjes tussen die ik gisteren uit een veel gewassen katoenen bloesje heb geknipt. Zo kan het droog blijven. Vandaag wil hij wel een sapje, zegt hij, terwijl hij de map bijwerkt. Xan en ik, dat zit wel snor…

"Allemaal in het nette," zou mijn moeder zeggen.

Reacties (58) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat balen dat die ontsteking niet weggaat :-(

Je bent zeker normaal, liefke!
xxx
Bedacht me gisteren ineens dat die wondspoeling uiteraard ook in het weekend door moet gaan. Ligt ons relaxte weekend in de soep....effe aanpassen dus...maar goed...
Zojuist is Xan weer vertrokken. Ik zie hem de hele volgende week niet, want hij heeft vakantie.... Ben benieuwd wie er nu weer komen...
Ik was 23 toen mijn eileiders/eierstokken enz zijn verwijderd, ik heb me hier nooit anders door gevoeld al vroeg de buitenwereld wel om ik me "nog wel vrouw voelde", ik heb dat nooit gesnapt, net of dat wat met mijn gevoel te maken heeft.....zo trots op hoe jij alles doorstaat, ondergaat, beleefd en leeft, LEEF daar gaat het om!
Heerlijk, jouw reactie, dank je wel
Normaal??
Soms heb ik zin om te zeggen 'dat is toch niet normaal zoals die lieve vriendin schrijft of zegt.'
Maar ik wil het anders verwoorden : "het is toch wel leuke, beetje gekke lieverd .. eentje uit de duizend ... eentje naar mijn hart ... een uniek exemplaar... een schat van een vrouw"

Jouw blog kan hopelijk een hele grote steun zijn voor andere kankerpatiënten en een hart onder de riem van velen.

't was fijn de reactie van Sander501 te lezen hier!!!!
Ja, ik was ook zeer verrast door Sander501. Dat bewijst toch wel dat ik bij hem in goede handen ben, vinnikkus
Als ik enkel op de titelvraag zou antwoorden, dan zou ik zeggen: nee meis, je bent niet 'normaal'. Gelukkig niet want je zet je eigen gevormde karakter neer en dat is heel prettig voor je omgeving. In de trend van: zo gek als een deur.

Op je verhaal: ben ik normaal?
Ja. Lijkt me heel logisch dat je zo reageert. Alles heeft zijn grenzen en het gaat wel om je lichaam!

sterkte!
Dank je. met al jullie steun- ik kijk nog vaak in het mooie Plazillabendeboek, kom ik er zeker...normaal of niet, hihi
Ik vind je sterk en moedig..je denkwijzes heb je heel mooi beschreven..Normaal iemand in mijn ogen ben je uitzonderlijk in vele gevallen en dat is als compliment bedoeld, Normaal zijn is ook niet alles...;-) En hoe je schrijft dat je je niet incompleet voelt...het is maar de buitenkant die gehavend is! Je bent een mooi mens hoe je denkt schrijft en bent..!
Dank voor je compliment, meis... Ik word verwend door zoveel lieve mensen.
Je bent gewoon uniek....
Ja hallo, maar uniek is iedereen immers? Dus toch nog wel normaal...Ik twijfel gewoon wel eens even, maar goed. Ik ben alweer aardig bijgetrokken, want gisteren vond ik het gewoon allemaal wel errug vervelend worden, dat GEDOE....
Mooi geschreven! Gun het ff de tijd al begrijp ik dat het je niet snel genoeg kan gaan. Ik zeg tot morgen

Groetjes de loodgieter alias Xander
Oei, kijk nou dan... Wat leuk je hier te zien. Maar goed, nu heb je eenvoudig jezelf "bloot gegeven" ( figuurlijk dan) ...
Kunnen we even "achterlangs"( oei, das ook geen goeie, tussen het spoelen door bedoel ik) met elkaar klessebessen.
Lief zijn voor ons Weltevreetje he gezelligerd? :-)