Van loser tot held

Door Nonnie gepubliceerd op Friday 31 October 10:51

 

9220a6f986ba6a953febab40f413169a_medium.

Heel mijn leven al ben ik een enorme lafbek, slap en futloos. Toen ik klein was, werd ik hier vaak mee gepest. Geen kunst aan natuurlijk, want ik durfde toch niks terug te zeggen, absorbeerde de dreunen en liet het allemaal gelaten over me heen komen. Al wat ik deed was me stil terugtrekken in een hoekje, waar ik muisstil en bijna bang om te ademen bleef zitten, totdat iedereen mijn bestaan was vergeten. Dit was de enige manier die ik kende om met problemen om te gaan, me voorzichtig terugtrekken uit de strijd en wachten tot de storm was overgewaaid. En hoewel ik hiervoor geen medailles in de wacht heb gesleept, kan ik zeggen dat het verbazingwekkend effectief is gebleken.

Toch stoorde het me dat ik nooit eens een weerwoord had of in elk geval de moed kon opbrengen om op mijn beurt mijn tanden eens te laten zien. Ik was er immers van overtuigd dat dit maar één keer nodig was en dat de jennende menigte dan met de staart tussen de benen de handdoek in de ring zou gooien en naarstig op zoek gaan naar een ander slachtoffer. Zoals de zaken ervoor stonden, was dat echter niet nodig, want daar was ik immers, de schlemiel van de stad, zo’n geitenwollensokken sukkel, een vrijwillige boksbal voor iedereen met een slecht humeur. Wil je je afreageren? Geen probleem. Als vanzelf was ik de uitverkorene, alsof iedereen feilloos aanvoelde dat ze ongestraft bij mij terecht konden met hun negatieve energie. Pak dat bleekneusje maar was de ongeschreven regel en ik was volkomen machteloos tegen het geweld en de vernederingen. Nooit kwam het in me op om het ontvangene te retourneren met intrest.

En hoewel ik van nature gruwel van agressie, droomde ik onderduims van de dag dat ik eindelijk eens van me af zou slaan, de dag dat mijn kwelgeesten de afmars zouden blazen om zich terug te trekken en hun wonden te likken tot ik hun complete onbenullige bestaan was vergeten, kwestie van de rollen omdraaien. Daarvoor hoefde ik slechts te transformeren in een rechtschapen held in een strakke maillot met een uitdagende grote letter op de brede borstkas, die zijn bijzondere krachten zou aanwenden om het goede te laten zegevieren, in dit speciale geval de redding van een volstrekt hulpeloze stumper. Mijn jandoedelreputatie zou stante pede zijn gered.

In mijn dagdromen had ik geen expliciete voorkeur voor de vorm, waarin ik precies zou metamorfoseren. Of het nou de held met de gouden S was, de bespinwebde strijder, die eigenlijk vier pootjes tekort komt, maar desondanks goed raad weet met een vliegenmepper of de onrechtbestrijder die van boosheid uit zijn broek scheurt om als groen monster de slechteriken flink aan te pakken. Het was mij om het even. Deze dromen van een zeker heldendom hielden mij op de been, want hier kon ik anders zijn dan in werkelijkheid. In mijn dromen was ik stoer, dapper en vol vuur en passie. Enigszins verontrustend was wel de hoeveelheid bloed, die hieraan te pas kwam. Niet zozeer om het rode vocht zelf, als wel om mijn reactie erop, want ik was dol op bloed, bijna geobsedeerd zelfs. Waar die fixatie vandaan kwam was mij een raadsel.

Helaas bleef het bij dromen. In de realiteit was ik nog steeds de druiloor, die al met een witte vlag liep te zwaaien voordat iemand zelfs maar naar me gewezen had.

Kleine kneusjes worden groot en aldus geschiedde ook met mij. Niet dat dit veel veranderde aan de manier waarop ik in het leven stond. Nog steeds was ik een angsthaas, bang voor mijn eigen schaduw en durfde ik eigenlijk nooit iemand aan te spreken of op enige andere manier uit mijn cocon te kruipen. Inmiddels wist ik dat we zijn wie we zijn. Het heeft geen zin om tegen de natuur in te gaan, want zelfs de veelvuldige vernederingen in mijn jeugd konden mijn karakter niet ombuigen tot een meer aangepaste houding, waardoor ik pispaaltje af zou zijn. Iedereen heeft zijn kwaliteiten, daarvan ben ik overtuigd, alleen die van mij zaten goed verstopt. Niet blind voor mijn eigen karakterfouten, wanhoopte ik aan mijn toekomst. Het grote hangijzer van de volwassenheid was immers de vraag wat ik met mijn leven wilde doen. Mijn gebrek aan lef beperkte de mogelijkheden aanzienlijk. Moedeloos werd ik ervan. Bij de keuze van een carrière dien je uit te gaan van je sterke kanten en hoe hard ik ook zocht, ik kon maar geen pluspunten vinden in mijn slappe karakter. Mijn kracht zat in elk geval niet in mijn vuisten of tong. Nog altijd begaf ik me liever niet buiten de platgetreden paden en voelde ik me het best als ik straal genegeerd werd, dat iedereen me gewoon met rust liet.

Tot op een goede avond mijn huisgenoot Elly zich sneed tijdens het schillen van de aardappelen. Ze had een flinke jaap in haar duim en het bloed stroomde overvloedig. Geschrokken hield ze haar duim onder de kraan en rende vervolgens met een doekje rond haar gewonde duim naar boven, waar ze in het medicijnkastje de benodigde spullen vond om de wond te verzorgen. Ingebed tussen gaasje en verband zoog ik gretig het bloed op, waardoor ik eruitzag als een rozerode suikerspin, maar dat kon me niet schelen, want ik voelde me intens gelukkig. Stoer, dapper en vol vuur en passie deed ik het werk, waar ik voor was gemaakt. Eens een watje, altijd een watje, maar hey, ik was een held op mijn eigen gebied. Bestemming bereikt.

 

Meer Nonnie?
http://www.nonniegelezen.nl

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mooi verhaal :)
Dank je wel.
Prachtig geschreven, ik heb het met plezier gelezen.
Dank je wel, Dipper
Mooi verhaal. Leuk om jouw stijl te lezen. Je schrijft goed.
Dank je wel, Ronald66.
Gelezen.
Gelezen.
Fijn zo.
Top!
Mooi geschreven!!! Ik kan het vrijwel niet bijbenen al die verhalen :) heb medelijden met de jury.
Ik ben de laatste, geloof ik.
Net als jij probeer ik zoveel mogelijk van de inzendingen te lezen, maar ik ben er nog lang niet. Pffff. De jury hoeft zich in elk geval niet te vervelen.
Het is ook vrijwel onmogelijk, als je nog een leven ernaast hebt tenminste hahaha.
Een leven ernaast. Oh! Kan dat dan?
Het ziet er niet naar uit... ;)
Heerlijk dat je op de valreep toch nog meedoet!

Prachtig geschreven, een bijdrage die we niet hadden willen missen!
Dubbeldank (wederom zonder r), voor de uitnodiging die gewoon al dagenlang tussen mijn meldingen stond, zonder dat ik daar melding van heb gekregen (ik verdenk mijn muze!) en voor het compliment.
Ik ben ook blij dat ik er weer bij ben. Veel te leuk om over te slaan.