De geroepene, deel 64

Door San-Daniel gepubliceerd op Friday 31 October 07:26

images?q=tbn:ANd9GcRGf0J7AMX_oNh5VS0fTXm

'Het is weg', zei Marius,' net zo makkelijk als het gekomen is'. 'Laat je niet door schimmen misleiden, goede Marius,' sprak de Leviet. Wat wij meemaken is het einde van de wereld, elke dag opnieuw.' Samuel keek na het uitspreken van deze woorden de wegbenende Gillianos na. Het bleef stil en wij staarden allen voor ons uit, het mondstuk van de waterpijp aan de kant waar Gilianos gezeten had, lag nu ongebruikt. 'Ik ga ook maar eens,' vervolgde Samuel, ' en wat voor Gillianos geldt, geldt ook voor mij, ik zal ook tijdje niet meer komen. Uit overwegingen van mijn eigen veiligheid'.

'Zo valt alles maar dan ook echt alles uiteen,' zuchtte ik, terwijl ik opstond om hem ter afscheid te omarmen. 'Ik weet dat je Leviet bent en uitverkoren en beschermd en al dat soort gedoe,' zei Marius die weer tot zich zelf gekomen was,' maar ik stuur twee knechten mee tot de stadspoort, al is het maar om je pad bij te lichten '. Samuel gaf een korte knik en even later verdwenen de fakkels in het duister, gevolgd door Samuel die nog een laatste maal omkeek.

'Zo eindigen afspraken in de tijd,' zei Marius terwijl hij nog wat restsina bij tapte,' zoals Gillianos zo mooi verwoordde.' Ik knikte,' Gillianos is de enige van ons allen die met beide benen op de grond staat, hij heeft dan ook zijn wortels en zijn belangen hier, meer dan wij.' Het was genoegelijk zo nog wat na te praten.

images?q=tbn:ANd9GcRGf0J7AMX_oNh5VS0fTXm

Samuel liep in gedachten verzonken bij het flauwe schijnsel dat de flambouwen wierpen. Door de zwarte mantels die de knechten droegen, gingen zij haast op in het duister, het leek alsof hij zwevende handen volgden. Handen die manshoogte de weg wezen met omhoog gehouden fakkels   Ineens stond hij op scherp en als hij een jachthond geweest was, dan zou hij zijn oren nu gespitst hebben.  Er was iets fout, vreselijk verkeerd, zij liepen niet naar de poort. 'Hey, zei hij tegen de knechten, 'we gaan verkeerd,' maar een daverende slag trof hem achter het oor en hij stortte voorover. Zijn waardige grijze haar dos kleurde rood.

'Zij blijven wel erg lang weg,' vond Marius terwijl hij de karaf uithield om mij bij te schenken.' Ik knikte met een heerlijk soezerig gevoel in mijn hoofd van de wijn. 'Waarschijnlijk brengen zij hem tot zijn huis,' meende ik,' dat is wel zo goed' Marius nam wat olijven en zei, 'nog eentje toe en we gaan slapen' en hij schonk nog eens bij.

Wij konden toen niet vermoeden dat onze vriend de Leviet toen stevig aan de tand gevoeld werd door de duisteren. Zo stevig dat hij wenste nooit geboren te zijn geweest en dat hij zijn God smeekte, om zijn leven te laten eindigen wat bij dageraad werd ingewilligd, nadat hij meer had toegegeven dan hij ooit zelfstandig had kunnen verzinnen.

San Daniel 2014

druk op deze link voor informatie over de boeken van San Daniel 

 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
erg die arme Leviet dat zijn leven zo moet eindigen.
wat gruwelijk, allemaal omdat je niet in iemands hokje past.
religie en machtsstructuren
Spannend geschreven , graag gelezen