Kort verhaal: Planken

Door VG Sterk gepubliceerd op Thursday 30 October 15:05

Planken

 

Ik kwam Anja tegen op de hoek van het stadhuis. We zijn allebei fanatiek bezig met planking (spreek uit: plenking): je lichaam zo stijf houden als een plank en dit uitvoeren op verschillende locaties. Het wordt nog leuker als je jezelf in allerlei bochten wringt; dat vind ik tenminste.

   ‘Hey Anja, nog geplankt de laatste tijd?’ vroeg ik haar. Ze antwoordde dat ze ermee bezig was en dat ze op zoek was naar een nieuwe locatie. Ze stond er relaxed bij naast haar fiets en haar lange bruine haren wapperden in de wind. Het viel me op dat haar spijkerbroek wel erg strak zat.

   ‘Ik heb lang niets van je gehoord op facebook,’ zei ze. Ik antwoordde dat ik wel wat beters te doen had. Toen vertelde ik haar dat ik, al plankend, op de fiets, - met het ene been over het stuur en het andere been over het zadel - in een spagaat kon liggen. Ze leek niet al te erg onder de indruk. Ze noemde het zelfs traditioneel! Wat een trut, zeg! Nou, ik liet me niet kennen, hoor, ik bleef er gewoon cool  bij staan kijken.

   ‘Goh Anja,’ zei ik toen. ‘Beheers jij überhaupt de spagaat wel?’ Nee, die beheerste ze helemaal niet, maar ze redde zich eruit door te zeggen dat het helemaal niet om lenigheid gaat. Ze deelde me nogal uit de hoogte mee:

   ‘Het gaat erom dat je iets illegaals doet. De spanning moet niet uit de ledematen komen, maar uit het wegkomen mét, snap je?’ Ik vertelde haar dat ik het snapte en stelde voor om een wedstrijdje te houden op een verboden locatie, ‘s nachts in het mortuarium, ofzo.

   ‘Ik zal erover nadenken,’ zei ze. Toen stapte ze op haar fiets en maakte met haar hand een wuivend gebaar. Het was duidelijk dat ze zo snel mogelijk weg wilde. Ik keek haar na, terwijl ze wegfietste. Die dacht ook dat ze de koningin van Sheba was, of zoiets. Daarna besloot ik terug te gaan naar huis.

Vlak voor mijn deur in het portiek, liep ik de buurvrouw tegen het lijf. Ze begon te zeuren over het feit dat ik mijn rolschaatsen altijd voor mijn deur parkeer.  

   ‘Kun je die rolschaatsen niet gewoon binnenshuis neerzetten, in plaats van dat je ze steeds in het portiek stalt?’ vroeg ze nogal geïrriteerd.                                    

   ‘Dat zou ik wel kunnen doen, maar ik heb geen zin om mijn schone hal te bevuilen met die vieze rolschaatsen,’ was mijn antwoord. 

   ‘Maar ík heb geen zin om constant tegen die rolschaatsen van jou te moeten aankijken, meissie!’ blafte ze nijdig. Ik liet haar weten dat ze dan maar gewoon haar ogen moest dichthouden, wanneer ze langs mijn deur liep. Ik draaide snel het slot open en glipte naar binnen. Op de gang hoorde ik haar foeteren, de stomme koe.

Ik liep meteen naar mijn slaapkamer toe en plofte op het bed. Mijn gedachten gingen uit naar de opleiding die ik deed, namelijk journalistiek. Ik had nog veel huiswerk te doen voor de volgende week. Ik moest er eigenlijk maar eens aan gaan beginnen, maar ik kon mezelf er niet toe aanzetten. Ik lag daar maar naar het plafond te staren. Tringgg, Tringgg....! De telefoon ging over. Het was Anja aan de andere kant van de lijn. Of ik vanavond wilde afspreken bij het mortuarium. Yes! Eindelijk weer eens wat actie! Ik zou die tuthola wel es effe wat laten zien!

En mijn huiswerk vergat ik...


a7c3b424d01523d57be4b99ef5c8d98a_medium.

co-schrijfster: Ursula


© 2014 

Lees mijn verhalen, versjes en artikelen ook op: https://vgsterk.wordpress.com/

 

600b790d08232248c57dd6d357cee8f6_medium.

Reacties (12) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Haha! Misschien moet ik gewoon een vervolg schrijven! :-)
en toen was het verhaaltje uit
erg jammer!
:)
Hele leuke vertelling!
Dank je wel, Theun50! :-)
erg mooi geschreven;-)
Dank je wel, Yneke :-)
Geinig!
Dank je, Moz@rt!
Leuk ;-)
Dank je wel, Vuurvlinder :-)
ben benieuwd hoe het afloopt.
Dank je, Carin de Vries...