Niks te Zwarte Pieten en toch simpel genieten

Door Weltevree gepubliceerd op Thursday 30 October 10:21

Even iets anders dan kanker en zo

Tradities zijn prachtig. Vooral als je er vanaf je vroegste jeugd mee bent geconfronteerd. Dan geven de speciale gebeurtenissen en feesten extra glans aan bepaalde dagen en tijden in het jaar. Maar... net zo min als met Valentijnsdag of Thanksgiving heb ik iets met de spookpompoenen heksennacht. Halloween heet het opgeklopte gedoe dat vanuit Amerika is overgewaaid. Ik word er amper warm of koud van, om het maar eens plastisch uit te drukken, maar dat kan best komen omdat ik er niet mee ben opgegroeid...

24a5448a238ab9acd70de0557e4e011c_medium.

Zo was het Sinterklaasfeest voor mij het onbetwiste hoogtepunt.
De spanning, het verhaal er omheen en als het had gesneeuwd mijn angst dat de lieve Pieten (nee, de discussie over hen gaat aan mij voorbij) van het dak zouden vallen. Nooit vond ik het onmogelijk dat ze door de schoorsteen konden en ik heb me net zo min afgevraagd hoe dat grote paard met de Sint er nota bene bovenop zo hoog over die daken kon blijven lopen. Die zak met cadeautjes was niet half zo belangrijk als het moment waarop er aan de voordeur werd gebeld. Zo dom, altijd was mijn vader net even de schuur in om iets onnodigs op te halen of mijn broer moest ineens naar de WC. “Doe nou niet joh, je zult zien dat ze juist net weer aanbellen als jij zit te poepen, precies als vorig jaar.”
 
Op de tweede plaats stond het gezegende Kerstfeest

Vanwege de gewijde sfeer, de bijzonderheden van het zielige verhaal over zo'n baby in een kribbetje. De geur en verstilde sfeer in de kerk en na de nachtmis het zalige krentenbroodontbijt, dat mijn vader altijd klaarmaakte want hij ging niet naar de kerk. De geur van verse koffie die je door de lange gang al tegemoet kwam, ik ruik het nog. Het lekkere eten (echte gebraden kip en bijzondere groente) was enkel een soort extra bonus want mijn opoe kwam dan altijd op bezoek. Doorgaans zat zij in Velp, iedere zondag als we kwamen, naast de plattebuiskachel met haar kromme magere duimen te draaien. Ook mijn gehandicapte oom Evert maakte op eerste Kerstdag zijn opwachting om bij ons eten. Dan reed hij met zijn interessante driewieler voor , waar de kinderen in de straat belangstelling voor hadden omdat die fiets met de handen werd aangedreven. In de kerstboom zaten echte kaarsjes geklemd. Ik heb al die jaren de flinterdun geblazen kerstballen bewaard, gebruik ze ieder jaar, met het kaarsvet er nog op. 
December was een heel drukke maand want vlak daarna kwam al het oliebollenbakken met oudjaar. Vanaf mijn zesde mocht ik meebakken. 

fc7a87acc041f763ded901452653cc4e_medium.De Mariamaand vond ik ook bijzonder, want dan mocht ik als enige bruidje met de lange jurk voorin de processie. Die bruidsjurk groeide met mij mee. Ieder jaar haalde ma weer een oprijg uit de rok of het lijfje en ze krulde mijn, anders zo saaie rechte, haren met de krultang die op het gas was verwarmd. (Nog hoor ik het geluid, ruik ik de geur en zie ik hoe ze die ijzeren tang controleerde met een oude krant. Als daarvan het papier verbrandde was de tang te heet.) Meestal stak ze daarna echte bloemen in mijn haar. Witte Margrieten.


Puur Hollands allemaal.

Ik hoopte heel lang dat het in stand houden van die tradities zou beklijven en ik heb ze volgehouden tot mijn kind al lang de deur uit was… Al doen mij al die rituelen om persoonlijke verdrietige redenen tegenwoordig nog bitter weinig, de door de commercie geïmporteerde speciale evenementen zeggen me totaal niets. Ongekende minnaars? Waar? Spoken, uitgestoken pompoenen die je verlichten kunt of heksen, draken en andere monsters in angstaanjagende nachten? Mij kunnen dat soort dingen gestolen worden, maar dat kan best komen omdat ik niet in Amerika ben opgegroeid...

PS, kreeg van iemand een stinkend leuke link over het effect van de haarkrultang. https://www.youtube.com/watch?v=LdVuSvZOqXM

(hahhihihoewaaidesnaai) Oh, echt even vanaf het midden kijken...wat een mop. Het gezicht van dat kind....Oempfff, De tang van vroeger, ik heb hem ergens nog, heeft het gelukkig nooit zo bont gemaakt als deze nieuwerwetse versie. Ik zit hier nog na te gieren, hihihi...Mijn mams wist wel hoe het moest, hahah, al stonk ik vlak voor het Maria Lof ook wel eens naar schroeiend haar... hoewaaihihi, en dan zei ma met een stalen gezicht dat het allemaal echt wel meeviel, hihi... maar zoals dit... Oeiloei, wat een leuk filmpje... Zo sneu voor HAAR, oef, haar foetsie haar.

Reacties (36) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
zo herkenbaar, die tradities !
k zie me nog zitten ... met de beentjes opgetrokken in de zetel .. vol schrik toen de deur heel stilletjes openging en een hand met witte handschoen opeens nic-nac koekjes naar binnen gooide. .. de 'lieve Sint'.
En daarna kwam papa binnen .. vol verwondering omdat hij dit juist gemist had :-))

En o wee ... de krultang was wel een beetje TE warm :-))
Mooi weergegeven hoor :)
Prachtig die tradities......
Ja, ik ben er trots op ze in ere te hebben gehouden. Helaas heeft het al jaren geen positieve gevolgen, maar daar voel ik me niet verantwoordelijk voor, gelukkig
Gelijk heb je.....geniet er van!
Een echte column
Dat is een groot compliment uit jouw mond, dank je wel
Hier ook van de oerhollandse tradities, al moet ik zeggen dat de mariamaand voor mij totaal onbekend is.

Ik denk dat elk kind, die Sinterklaas gevierd heeft, de spanning nog weer op kan halen. Het moment van zenuwachtig wachten. Dat harde bonzen op de deur. Het blijft bij en je geeft het weer door.
Behalve aan mijn veel jongere zusje, natuurlijk, die hebben wij, mijn broer en ik al heel snel uit de brand geholpen.
'Goh, kijk nou eens naar buiten - Is dat pa niet met de zak van sinterklaas?'

Heerlijke maand.
Hahaha, ja, en toen mijn ouders me eindelijk opbiechtten dat ze het mij allemaal op mijn mouw hadden gespeld (omdat alle andere kinderen van mijn leeftijd HET al wisten) voelde ik me compleet bedrogen, had een half jaar lang een groot wantrouwen tegen alles wat men zei... Tot bleek dat ik het jaar erop ook zelf surprises en gedichtjes mocht maken, geld kreeg op kleine cadeautjes te kopen. Toen kreeg dat feest ineens een geheel nieuwe charme en was er van wantrouwen weinig meer te bespeuren...
hier ook een moeder die dol is op tradities.. ik hoop dat mijn dochter later net zulke gouden herinneringen heeft dan die ik aan vroeger heb..

hele kleine dingen ook: de week voor sint mocht ik altijd alleen met mijn moeder naar de koopavond en dan gingen we etalages kijken en winkels kijken en mocht ik 'wijzen' naar de dingen die ik leuk vond en als kers op de taart gingen we daarna ergens warme choco drinken..

voor mijn gevoel was ik dan een prinses die 'midden in de nacht' van al die lichtjes mocht genieten, als waren ze speciaal voor mij opgehangen..

vanaf mijn dochters 5e verjaardag doe ik dit ook met mijn dochter en het supermooie is dat mijn moeder dan ook meegaat en wij genieten van dochter en kleindochter en ook van de herinneringen aan vroeger.. en ook nu nog.. ( ze wordt 17) doen we dit elk jaar..

Ik wordt 45, dus deze traditie heb ik al 40 jaar en nog nooit een jaar overgeslagen!

pff wordt er nu nog warm van als ik het zo opschrijf..
Heerlijke reactie. Zou zo maar een artikel hebben kunnen wezen...Dank je wel.
Mooie overdenking van de feestdagen.

Ik ben van plan, mocht ik kinderen krijgen, ook de tradities voorbij zetten. Zij het wat op een andere manier dan mijn ouders. Minder cadeaus, bijvoorbeeld. En een leuke traditie die ik van Tolkien wil stelen. Die schreef elk jaar op kerstmis een brief van de oude kerstman naar de kinderen. Niet zozeer een brief, maar eigenlijk een verhaaltje over de gebeurtenissen op de noordpool. Lijkt me wel leuk om zoiets te doen.

En de commercie? Die gaat dan rustig aan mijn huis voorbij.
Prima plan. Dat komt wel goed met jou