Te druk

Door De heer van Gieten gepubliceerd op Thursday 30 October 01:05

Met haar in roze schoenen gestoken voetjes, huppelt ze naast haar moeder die haastig de parkeerplaats oversteekt. Het blonde paardenstaartje zwiept vrolijk van links naar rechts in het ritme mee. 
"Maar, hoezo dan?" hoor ik haar vragen en ondanks het gehuppel is er geen spoor van ademnood.
“Omdat het niet lukt. Ze hebben het wel geprobeerd, maar niemand wil het,” luidt het antwoord.
“Is het niet leuk om te doen dan?” wil ze weten.
Moeder, die een bekende ziet en deze vriendelijk lachend toeknikt, haalt haar schouders op: “Dat weet ik niet. Vast wel.”
“Wil jij het dan niet?” en er klinkt zoveel hoop in deze paar woorden terwijl hoor ogen glinsterend opkijken naar haar voorbeeld, de wenkbrauwen iets opgetrokken. "Nee" zeggen lijkt onmogelijk.
“Daar heeft mama toch helemaal geen tijd voor?” 
De schuifdeuren van de supermarkt openen automatisch. Met het boodschappenkarretje voorop gaat het rechtsaf, door het hekje. 
“Niemand heeft tijd,” pruilt het kleine ding terwijl ze een paar appels uit de kist neemt en naar haar moeder brengt.
“Die moeten we nog wegen,’ leert ze haar dochter. “Grote mensen moeten nu eenmaal werken lieverd, om centjes te verdienen. En dat kost nu eenmaal veel tijd. De boodschappen die we nu halen?” en afwachtend wordt ze aangekeken. “Die moeten we wel betalen bij de kassa,” gaat ze verder. “En de auto’s, het huis. Je nieuwe kleren en de vakantie in Frankrijk. En niet te vergeten je contributie voor handbal.”
Het paardenstaartje hangt nu stil terwijl ze met een frons in het voorhoofd staat na te denken. Het is bij de hagelslag, maar mama is met haar karretje al voorbij de chocopasta. 
Tenslotte vraagt ze: “Dus eigenlijk werk jij, zodat ik op handbal kan, maar daardoor is er straks geen handbal meer?”
Moeders lijkt het niet te horen in haar haastige zoektocht naar een snelle maaltijd voor het gezin. 

 

Reacties (4) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Is handbalvereniging De Hazewind ter ziele? Of zie ik dat nu verkeerd?
D'r mankeerde maar weinig aan, vandaar de column. Uiteindelijk, na het verschijnen van de krant, heeft het zich opgelost.
Gelukkig maar, de handbal vereniging was altijd een belangrijk gegeven toen ik nog op de mavo zat. Niet dat ik zelf lid geweest ben.
Nu spreek ik wel over de jaren tachtig.
Welkom op Plazilla meneer van Gieten, een heerlijke introductie deze eerste column hier.