Mannenavond

Door Natuursmurf gepubliceerd op Wednesday 29 October 19:22

Donderdagochtend

Op mijn tenen trippel ik door het bos. Bij het minste geluid schrik ik op. Alsjeblieft, geen afleiding nu. Mijn zenuwen staan op springen. Een vluchtende eekhoorn doet me schrikken. Een nieuwsgierige bij wordt haastig weggewuifd. Mijn vliegenmepper maakt overuren. Ik weet dat het niet in mijn aard ligt, maar ik ben op. En als de batterijen leeg raken doe je wel eens dingen die je normaal niet doet. Als ik mijn donderdagavond niet had, lag ik al lang op apegapen.
Loom kijk ik van links naar rechts. De week hangt als een veel te zware rugzak over mijn schouders. Ik snak naar een beetje rust.

Gelukkig, de buurvrouw is niet thuis. Snel naar binnen voordat ze me ziet. Je wilt niet weten waar ze me de hele week mee lastig valt. Het is een schat van een vrouw, maar haar mond staat geen moment stil. En vrolijk dat ze is. De godganse dag! Ze staat zingend op en gaat zingend weer naar bed. Ik hou best van een vrolijke noot, maar af en toe moet ik even ontluchten. Gelukkig is dat moment bijna aangebroken.
 

 

Donderdagmiddag

De luiken zijn gesloten. Op mijn deur hangt een bordje niet storen. Bij de meeste mensen zou dat waarschijnlijk afdoende zijn, maar in dit dorp gaat niets zoals het gaat. De inwoners zijn van bijzondere makelij, die kun je niet zomaar afpoeieren. Dan heb je al snel de poppen aan het dansen. Voor je het weet wordt de burgermeester erbij gehaald en baardmans weet altijd waar het aan schort. Bloedirritant.

Ik zet een cd van Beethoven op en probeer mijn geest te kalmeren. Ik ben te gesjeesd voor meditatie oefeningen. De tijd tikt langzaam weg.

Ik check nog snel even mijn plazilla account. Er is weer een nieuwe schrijfopdracht uitgeschreven en de verhalen buitelen over elkaar heen.
Ik open WORD en staar volkomen in extase naar mijn lege scherm. Heerlijk, wat een rust. Wat een oase. Mijn gedachten transformeren in witte vlinders en maken rondjes om mijn hoofd. De wereld begint te draaien. Ik val bijna om.
Oké, zo is het genoeg.

 

fb89c3f1b1f997d83921237f0f0e7172_medium.

 

Donderdagavond

Heb ik al verteld dat mijn buurvrouw ook een uitstekend gehoor bezit?
‘Natuursmurf! Waar ga je heen?’
‘Dat gaat je geen smurf aan!’ Het is eruit voor ik er erg in heb. Ik heb het nu lelijk te pakken. Ik moet nodig ontsmurfen. Ik ren zo hard ik kan en tot mijn grote opluchting kom ik geen smurf meer tegen.

Een half uurtje later klop ik aan bij het kasteel van Gargamel.
‘Hé Natuursmurf, fijn dat je er bent. Ik heb de borrelnootjes al klaar gezet. Wil je een biertje?’
‘Lekker!’
Ik plof op de bank en rek mij eens lekker uit. Azraël springt op mijn schoot en ik aai de kat tot hij zachtjes begint te spinnen.
Naast mij zit Vader Tijd flink bier te hijsen. Af en toe laat hij een flinke wind waarbij zijn lange, witte mantel opbolt als een ballon.
‘Hoe gaat het met Moeder Natuur, Vader?’ vraag ik terloops.
‘Het is een grote zeur,’ moppert hij terwijl hij een handvol nootjes naar binnen werkt. ‘Ik heb nooit eens tijd voor mezelf,’ laat hij er krakend op volgen.
Ik kijk hem vragend aan, maar de oude man eet onverstoorbaar door.
‘Toch ben je vanavond mooi aan haar ontsnapt,’ beur ik hem op.
Vader Tijd haalt zijn schouders op. ‘Ze had een spoedgeval aan de kust. Iets met een zuidwesterstorm.’ Een glimlach krult om zijn mond. ‘Beter daar dan hier,’ grinnikt hij. ‘Ze kan behoorlijk hoog van de toren blazen.’
Hij rilt even en trekt zijn geitenwollensokken op tot aan zijn knieën.

Opeens begint de aarde te schudden. Potten en pannen vallen om. Een harde dreun op de deur.
Vader en ik kijken elkaar glimlachend aan. We zijn compleet.
Gargamel doet open met zijn keukenschort nog om. ‘Je bent precies op tijd Bolle Gijs. Ik haal net de snacks uit de oven.’
Bolle Gijs dendert naar binnen. In zijn linkerknuist heeft hij een grote suikerspin.
Ik zie Vader Tijd likkebaarden.
‘Niet zo jaloers, vadertje. Jij hebt er al één onder je kin hangen,’ knipoog ik.

Even later zitten we met z’n vieren aan de tafel. De kaarten zijn gedeeld. Een flinke stapel chips voor mijn neus groeit. Dit wordt mijn avond. Ik voel het tot in mijn kleine blauwe tenen.

We spelen onze laatste hand.
‘Ik pass,’ zucht Gargamel.
‘Ik ook,’ zegt Vader Tijd.
Bolle Gijs gaat all in.
De drie boeren in mijn hand knikken denkbeeldig ja. Ik ga mee.
Er valt een spannende stilte.
‘Nou?’ laat ik er nieuwsgierig op volgen.
De ogen van de reus twinkelen. ‘Bolle Gijs heeft een straat.’
Ik zucht.
Speel nooit tegen een uit de kluiten gewassen oger die altijd honger heeft.

Dan slaat de klok twaalf keer. We kijken alle vier op. ‘De tijd vliegt,’ smurf ik teleurgesteld. ‘Nu moet ik weer een hele week smurfen.’
Vader Tijd springt op. ‘Geen nood.’ Hij pakt zijn zandloper en draait hem om. ‘Ziezo,’ glimlacht hij, ‘waar waren we gebleven…’

Ik kan je vertellen; dit was de beste avond van mijn leven.

 

 

acbc0071208a19122cb64852d9e2d41c_medium.

Reacties (32) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Mooi geschreven
Lijkt me beter dat Grote Smurf dat niet te weten komt :-)
Maar dan ken je de dubbelrol van Grote Smurf nog niet ;)
Lijkt me beter dat dit niet uitkomt. Gargamel???
Zo zie je maar weer dat we allemaal wel eens een dagje iemand anders willen zijn. Even uit dat strakke keurslijf stappen waarin je je een leven lang heb ingesnoerd.
Die zandloper zou ik best eens willen lenen.
Wat een leuk, smurfig verhaal!
Dank je. Een leven vol oneindige lol. Hoe zou dat zijn?
Leuk verhaal, Leest zo heerlijk weg. Hadden we allemaal maar zo'n vadertje tijd in huis, dan zouden alle leuke momenten veel langer duren.
Daar droomsmurf ik van.
Leuk geschreven