De geroepene, deel 62 de zeereis

Door San-Daniel gepubliceerd op Wednesday 29 October 07:22

images?q=tbn:ANd9GcQKDE9dvyr-u5iVW5jHT4O

Het was vreemd om niet meer dagelijks op een paard  grote stukken in tijd en afstand te overbruggen.  Jean en Eva liepen door Sant Feliu de Guíxols, en keken uit over de blauwe zee, die af en toe grijs leek door de bewolking die vanuit het Noorden kwam binnendrijven. Er was een baai met een puntig einde, die een natuurlijke kaap vormde. De vissersboten lagen in de luwte van die kaap, geduldig te wachten op hun bemanningen die de zee zouden trotseren voor hun dagelijkse broodwinning. Dichterbij lag de haven waar handelsschepen aan trossen lagen te wachten op de arbeiders die hen zouden laden of lossen. 

'Die schepen lijken mij veiliger toe,' had Eva gezegd. 'Dat denk je omdat zij groter zijn, dan de vissers bootjes,' lachte Jean. 'In werkelijkheid doen die grotere schepen verre havens aan en je weet het, dat vergroot de kans op contact met de blauwe dood.'De paarden waren verkocht aan de herberg in  het dorp waar zij tevens overnachting hadden

 'Aan de haven  heb je natuurlijk ook wel uitspanningen,' had Jean gezegd maar daar loop je een groter risco.'

images?q=tbn:ANd9GcTCpaCNM5XozLEnaQd0nvu

'Het wordt dus een vissersbootje,' zuchtte Eva. 'Hoe zie jij de reis verder, vroeg ze aan de leerling arts?' Jean staarde naar het strand waar mannen hun netten zaten te boeten, alvorens te antwoorden. 'We gaan eens kijken of we mee kunnen varen met hen,'zei hij 'en dan zien we wel hoe ver Zuidelijk zij gaan. 'Één keer in Malaga kopen we wel weer ruilpaarden bij een herberg, voor we het laatste stuk naar Cordoba afleggen.'  

'Goedemorgen,' groette Jean de mannen,' lekker weertje wel'. 'Ja,' zei een gebruinde oude visser die met een jongen zat te boeten. Het net vloog door zijn handen en zijn vingers zaten niet stil, ook niet onder het praten. 'Vaart u binnenkort uit,' vroeg Eva?' 'Dat hangt van de wind af,' antwoordde de oude baas. 'Kunnen wij mee,' vroeg Jean?'  De man keek nu verbaasd op, 'hoe bedoel je mee,' wilde hij weten?  'Betalend naar het Zuiden,' vervolgde Jean. De oude baas stopte nu met netten boeten en liet zijn handen even rusten. 'Dat zou kunnen, maar dat kost wel, voor niets gaat de zon op.' 'Hoe ver Zuidelijk kunt u met uw boot varen,' wilde Jean nu weten? De man schudde zijn hoofd, 'zo komen we nergens, waar wil je heen'? 

images?q=tbn:ANd9GcSpDqYYvPhQ1KZEdfgNTPc

'We zouden graag naar Malaga gaan', zei Eva met een lach. 'Uitgesloten,' zei de man,'dat kunnen we niet doen, we moeten ook terug, hé, we zijn geen vrachtschippers'. 'Wij vissen!' Het bleef even stil en toen zei Jean, 'maar u kunt op de terugweg vissen, hoe ver Zuidelijk wilt u gaan?' Ik ga niet verder dan Javea', zei de man, 'dat is al ver genoeg, zo' 400 milas'. Hij keek even naar de lucht en stak een natgemaakt vinger in de lucht,'het wordt Poniente wind,' zei hij. 'Javea ligt aan de andere kaap dan steek je de baai over in een min of meer rechte koers'.  'Hoelang duurt dat wel niet' vroeg Eva? 'Bij gunstige wind komen we de 2de dag aan', antwoordde de visser en hij kwatte voor zijn voeten,' de boot zeilt dag en nacht, hé, als julllie slapen dan legt hij nog steeds de afstand af'.

'Mooi,' zei Jean dan betaal ik u 4 dagen visvangst en dat moet interessant zijn voor u , want op de terug vist u uw boot weer vol.' 'Dat vol vissen moeten we nog maar eens zien', vond de oude baas. 'Ik steek van wal voor 5 visdagen loon' en hij kwatte in zijn hand en hield die uit. Jean schudde die en zei d'accord en zo raakte Eva en Jean, de helft van het paardengeld dat de herbergier die dag aan hen betaald had, weer kwijt.

'Morgen, bij het eerste licht, hier bij de pier','zei de oude baas en hij nam zijn netten weer ter hand. 

San Daniel 2014

voor informatie over de boeken van San Daniel, druk op deze link

 

 

Reacties (1) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Langzaam maar zeker komen ze elke dag een stukje dichterbij hun einddoel, mooi om te lezen hoe er toen gereisd werd.