Eindelijk een efficiënte bejaarde taart

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 28 October 21:54

Laten we eens iets ‘leuks’ bespreken.

De niet te stuiten vooruitgang en onvoorstelbare hang naar efficiëntie. Bezuinigingsmanagers. Iedereen kent ze wel. Je vindt ze vaak in een zaaltje bij een hotel aan de snelweg voor een bijeenkomst die de baas heeft uitgeschreven. Staande voor een groot wit vlak waarop een gelikte Powerpointpresentatie uit de beamer draait. Knappe koppen met een snel kapsel incluis smeuïg praatje, dat hun vernieuwende overtuiging in kleurige lijnen en taartvormen verduidelijkt. Een ingewikkelde visie, maar opgeleukt met belangrijk lijkende statistieken. Je gaat als domme doorsnee mens automatisch geloven dat ze weten waarover het gaat. Ik weet echter óók (ervaring vanuit het verleden) dat zij vanachter hun bureau methodes bedenken waar wij, of we het willen of niet, uiteindelijk aan mee moeten doen of er ooit, maar dan is het vaak al te laat, de dupe van gaan worden.

Ik vraag me dikwijls af of deze empathieloze cijfergoochelaars en/of smalspoor intellectuelen ooit de werkvloer onderzoeken waarvoor ze hun geesteskinderen bedenken. De doelgroep waar ze later met rotsvaste zelfverzekerdheid hun (van enige medeleven ontblote) tunnelvisie op loslaten en weten zij wie er op die werkvloer leven en werken? Dat die mensen de dupe  worden van hun prachtige snelle oplossingen? Zijn hun elektronische speeltjes heilig? Zo fantastisch dat ze er geil soppend van op hun leren bureaustoelen heen en weer glijden? Heeft niemand door dat die slim ontwikkelde automatiserings foefjes bij het uitvallen van de stroom toch de hele kankerzooi in het honderd laten lopen?

Zo is de nieuwste verontmenselijkingsmethode

onaangekondigd, door alle gangen van Rijstate getrokken. 

Over alle zes verdiepingen.

Een vette olievlek, verkleed als lieflijke waterrimpels van een ondiepe vijver, waar je als onschuldige passant onder de oppervlakte toch een duur, maar raszuiver stel kooikarpers vermoedt. e9da8ec33602b3c4a9dea58111c90597_medium.

Of een waterlelie, die op het punt staat te ontluiken. Hoe creatief ik het fenomeen van deze volksverlakkerij ook beschrijf -als patiënt, bezoek je nooit voor je lol een ziekenhuis- je komt toch echt niet onder deze nieuwe ontwikkeling uit. 

Tegenwoordig mag ik de balie met de aardige blonde medewerksters niet eens meer benaderen. Ik moet namelijk mijn persoonlijke barcode voor een apparaat met een scherm houden (Oh ja? Hallo, ik ben toch geen banaan of een zakje specieboontjes?). Dan moet ik effe wachte en ... bliebblieb.

eec05f326053976e9a33e5671d620fe6_medium.Niks pizza… Ook niet de ludieke bescheurgrap van deze nieuwe ziektedag. Dat zou tenminste nog de naargeestige bange boel wat opfleuren, maar...nee... Hupsakee, daar staat op het scherm te lezen bij wie je een afspraak hebt. Alsof men dat inmiddels vergeten zou kunnen zijn. Een vodje papier zoemt daarna uit een gleuf en klaar ben je. Niet vergeten want anders gaat je beurt voorbij!!!

Wachten in wachtruimte 2

Daar, plingplong, verschijnen op een breedbeeld plasmascherm diverse nummers en jij moet zelf als een havik in de gaten houden wanneer jouw geluksgetal binnen blingplongt. In feite worden we massaal gedwongen om als een kip zonder kop bij iedere (bling) ons hoofd (blong) naar dat scherm om te draaien, want onder jouw persoonlijke nummer zie je (hooguit een paar seconden ) naar welke spreekkamer jij je moet begeven. Lekker onpersoonlijk, maar het schijnt een stuk efficiënter te zijn en tevens die leuke blonde gezelligerds bij de balie uit te sparen. Het is niet van belang uit welk potje de ww-uitkering van die onvrijwillige nieuwe werkeloze betaald moet worden, want dit minieme probleempje valt niet onder de verantwoording of functieomschrijving van de bezuinigingsmanager met zijn electronische hersenpan. Voor de ww draait iedere Nederlander via de belasting op.

De eerste keer vond ik het echt lachwekkend en kon het niet laten: 

“Zo. Jaja, hihi en dat noemen we vooruitgang? Een nummertje trekken zoals bij de keurslager?” Uit de beide wachtruimten klonk gegniffel en uit één hoek kwam meteen een gevat antwoord. “Haha, ja en mag het ook een ietsje méér zijn?”

“Nee, slager, liever niet, haal er bij mij maar een halve kilo af,” zei ik zonder erbij na te denken en de lachsalvo’s stoven van diverse kanten op me af. Kankerpatienten onder elkaar kunnen wel tegen een stootje, dacht ik nog, maar inmiddels zijn we twee weken verder en is iedereen aan die onpersoonlijke scan-aanpak gewend. Ik ken de ziekenhuisroutes onderhand op mijn duimpje, loop rond alsof ik dat al jaren doe, maar… toen wist nog niemand dat ik klant zou worden van de

hiep-hiep-hoera Thuis-zorg.

Ik was zo blij dat dit bezuiniginstraject tot op heden de ver van mijn bedshow bleef... Thuiszorg... waarom dat woord me zo tegen staat kan ik niet eens benoemen, maar het voelt als een voorbode van nog veel engere onverschillige afhankelijkheid op weg naar een onherroepelijke verlammende ondergang…

Natuurlijk werken daar lieve en vast ook zeer kundige mensen, die van hun vak houden, maar je krijgt volgens mij nooit dezelfde persoon over de vloer. Ik heb bij mijn nicht tijdens onze yahtzee-sessies nu al een stuk of tien verschillende hoofden gezien met idem dito lichamen en ze hebben allemaal ook een ander accent. Stuk voor stuk geloven zij in hun eigen aanpak. Allemaal bedoelen ze het goed, maar het is wel de meest succesvolle methode om als patiënt met niemand vertrouwd te kunnen raken. Dat lijkt me geen pretje als je terminaal bent en zelf ook weet dat je dagen/weken of maanden geteld zijn.

PGB. Dan kon je zelf hulp 'inkopen' Had je nog iets daarover te zeggen, maar...Brrr, kokkerdehalskals, dat komt bijna niet meer voor en de thuiszorg (ooit wijkverpleging) wordt nog verder kapot gereorganiseerd. 

7788c148d55a257c2a48d62b33dc1e52_medium.

Morgenvroeg wil ik in ieder geval toch wel weten wanneer die verpleegster voor de doorspuit spuit komt. In verband met de rest van de planning. Helaas belt niemand van de thuiszorg me op om iets af te spreken, zoals mama-care’s Nikita me om elf uur die morgen had verzekerd en dus hang ik 's middags om half vier bij de mama poli aan de telefoon.

Nee, ik moet afwachten, vindt de coördinatrice, "want ze werken daar tot vijf uur," en "nee, ze heeft óók geen telefoonnummer van een thuiszorg bij de hand, zodat ik dat zelf kan regelen.

“De wond moet dagelijks worden doorgespoeld en Nikita had beloofd dat men zou bellen, maar… bladiebla. Het resulteert erin dat ik zo snel mogelijk iemand van een andere afdeling aan de lijn krijg. Ik doe niet eens moeite meer om namen te onthouden, maar ze vraagt of ik accoord ga met Thuiszorg Midden Gelderland.  

"Die zullen dan zo spoedig mogelijk contact met u opnemen, want die wondverzorging moet inderdaad wel meteen een aanvang nemen." Daarom wacht ik braaf af. Tot na het eten... tot ’s avond half elf, maar dan denk ik dat ze me echt niet meer zullen contacten. Zou er dan morgenvroeg om acht uur zomaar iemand in een witte jas voor mijn deur staan? Zodat ik na de behandeling meteen onder de douche kan? Of komt ze precies op het moment dat ik Missy uit moet laten? En als dat allemaal niet werkt, hoe laat moet ik dan morgen opnieuw in de telefoon klimmen... 84dbf024cba86a560fe15375942dcb9c_medium.

Naar welke van al die verschillende afdelingen moet ik dan in Godsnaam bellen? 

Reacties (33) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
het is weer met veel humor geschreven, maar het is de werkelijkheid !
En weten dat zoveel mensen te maken hebben met thuiszorg !!
We hebben het er maar mee te doen...niet zeuren en er het beste van maken
Thuiszorg...ik heb het ook gedaan.Ik werd gestoord van de tijdsdruk.
Het lijkt me voor die lieverds van de thuiszorg zo onbevredigend nooit eens rustig met de patiënten te kunnen klessebessen, want een band kun je dan niet opbouwen
Dat is het ook.Heb het daarom ook laten gaan.Ik kon dat niet.
Je beschrijft het zo vol met humor.. en daar waar je allemaal mee in aanraking komt en tegen aanloopt, je lachen zou er haast mee vergaan..
Nee, je moet blijven lachen, want anders vlieg je zo een dip in...
Kokkerdehalskals ja..het went niet echt..
Alsof het een fabriek is... ja mevroutje als u alvast op de loopband gaat liggen, rolt u zo langs de loketjes en de specialisten...
Ja, zo'n eng vieze joen beschreef ik ook al onder P1eters reactie
Dat had ik nog niet gelezen. ;) Ik zie opeens een paar fouten in mijn reactie... moet lopende band en mevrouwtje zijn natuurlijk!
Thuiszorg kunnen heel leuke en goede krachten zijn maar soms.
Zorg in ieder geval dat je er voor 1 januari vanaf bent 2014 anders heb je dadelijk nog een tbs er bij je in huis voor je wonden te verzorgen
Ik hoop echter dat je iemand krijgt met wie het klikt

Heb inmiddels kennis gemaakt met één van de drie...wordt weer een sappig verhaal, hihi...
Leuk geregeld bij jullie. Mijn moeder heeft al een paar keer thuiszorg gehad en geen klachten. Al loopt er wel eens iets mis natuurlijk. Laatst kwam er twee keer per dag iemand om haar steunkousen aan en uit te trekken (inmiddels doet ze het zelf) Op een zondag waren ze nog niet geweest toen ze weg moest. Ze heeft de centrale gebeld om dat te melden. Kwamen die op het lumineuze idee dat ze na een kwartier nog eens moest bellen. Waarop mijn moeder hun vertelde dat ze dan al in de kerk zat. Verder is het bij haar altijd goed gegaan. Er kwamen geloof ik drie verschillende dames, waarvan 1 of twee zelfs hier uit het dorp. Misschien dat het ook verschil maakt of je in een dorp of een stad woont maar dat weet ik niet.
Het is mooi dat er thuiszorg is, maar de patiënt is inmiddels een product, een tijdsbesterk, een puntje van een taart en voor elke handeling staat het aantal minuten in een protocol. Aan de binnenkant van je voordeur plakt men de volgende barcode, (zodat de computer kan registreren hoeveel minuten men binnen is geweest)
Ja Mam had een pasje op de deur zodat ze konden zien dat er iemand moest komen. Het ziekenhuis in Assen is niet zo onpersoonlijk. Gelukkig niet.