Uitgewaaid... en hoe... hihi (2)

Door Weltevree gepubliceerd op Tuesday 28 October 11:24

Donderdag

Al heeft men gewaarschuwd dat de reactie op antibiotica wel vierentwintig uur op zich kan laten wachten, heb ik toch het idee dat de volgende morgen de wond al veel minder rood is. Ik ben opgelucht. De hond heeft de routine al na twee dagen helemaal door. Na een ontbijt (op ons gemakje) mag zij uitrazen op de honden-uitlaatplaats. Kaal, gelegen tussen open velden is er amper een boom te vinden en van de nog steeds knalharde wind staan daar de haren plat strak langs ons lijf.

Vandaag gaan we dan toch eindelijk naar Hoorn, zien daar wel of Enkhuizen nog in de route meegenomen kan worden. Het weer is neutraal, af en toe miezert het maar de wind is inmiddels minder guur. 

11aa18cab791860bfe3a1b03dc17bdf4_medium.

In Midden Beemster is het tijd voor de plaspauze. Aan de hoofdstraat van dat oude lintdorp heeft ieder huis een bruggetje over de sloot die langs de doorgaande weg loopt en al in 1635 stond er tegenover de kerk de dorpssmederij, waar nu een bloemenwinkel is gevestigd. Hij is dicht... Er tegenover mag Missy zelfs naar binnen en we doen er een overheerlijk bakkie in wat kennelijk altijd al een herberg was.

Hoorn ligt rondom aan het water.

780b00ec2e1796e0049079dc35373a01_medium.0944e2bf8bb314ed346c806d3b7c905f_medium.

De plaats is zeker de moeite waard met de halve toren aan de haven waar op de muur de kinderen van Bonte Koe in brons zijn vereeuwigd. Oude boten dobberen op kabbelend water. Koopmanshuizen in allerlei stijlen, soorten en maten, maar musea laten we voor wat ze zijn. Meestal mag de hond er niet naar binnen en op één of andere manier kunnen we ons geen van twee goed concentreren om er veel wetenswaardigheden bij te leren. Daarna waaien we nog even uit in de storm die over het Egmondse strand giert om als twee ingekakte oude dozen de rest van de avond in de luie stoelen voor 'de bak' te hangen. Uitgeteld...

81c96946642fe5ec6a6d83fe54adc60e_medium.Ondanks dat het daarna weer onafgebroken regent besluiten we vrijdag de Zaanse Schans ‘te doen’. Zoals Japanners, die er in busladingen op de parkeerplaats worden afgeleverd. d6a25be66a19a74c88763e7cfa375242_medium.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Het is er prachtig met de uit de wijde omgeving opgehaalde houten huisjes. De klompenmakerij, de juwelier en ook de kuiperij, alles staat er bij elkaar. De oude bakkerij waar EmjE een warme wafel koopt en bij Albert Hein (museumwinkel) biedt men de echte Zaanse mosterd een hele euro goedkoper aan dan het Indische kruidenhuis. De verf- maar ook oliemolen blijven staaltjes van poldermalerij waar wij als 'Ollanders' over de hele wereld naam mee hebben gemaakt. De molen van de houtzagerij is niet open, maar het is al heerlijk om er in dit gezegende waterbalet langs op te lopen. Ondanks (of juist dankzij) dat pokkenweer smaakt de koffie onder de luifel van de distilleerderij bij de ingang na twee uur als een engelendrank waarna we toch echt doornat de auto weer opzoeken.

de0a05a79faf95548a73eb0d363291de_medium. 

Thuis lijkt het of ik de voeten totaal kapot gelopen heb. De hagelwitte nieuwe sokken zijn verdorie bloed doorlopen. Gelukkig valtut mee. Het is niet alles bloed wat er vloeit... Het rode leer van de modieuze makkelijke schoentjes heeft heel erg afgegeven en ze zijn met zool plus veters als een vaatdoek uit te wringen. Meteen de sokken door een sopje schommelen haalt niets uit en deze voetverwarmers kunnen gevoeglijk bij de andere, ooit witte, maar verkleurde mislukkelingen. Het duurt wel een uur (plus een glaasje sherry) voordat mijn onderkoelde tenen aangenaam beginnen aan te voelen, maar een kniesoor die daarop let...

Zaterdag moeten we tussen tien en elf de persoonlijke spullen hebben ingepakt. We trekken naar Haarlem, de heerlijke middeleeuwse stad die ons hart gestolen heeft, waar Lucifall met haar mannetje woont. Missy en Tika, hun poes, spelen een kat en muis spel tussen de eethoek en de hoge kast met het grote bronzen veelarmige beeld. Het stelt een God voor waarvan ik de (moeilijke) naam niet meer weet. De brandende waxinelichtjes in de door Sandra kleurig geverfde kelken geeft meteen een heerlijke intieme sfeer. Al met al gedragen onze huisdieren zich onverwacht goed tot ze wat meer aan elkaar lijken te zijn gewend. Nu hoor ik ook in geuren en kleuren wat er voor kwam kijken om het Plazillameuteboek in mijn brievenbus te krijgen.

We gaan over de markt, bomvol met heerlijk geurende specialistische lekkernijen. Hoewel we het heel rustig aan hebben gedaan vertrekken we, na smakelijke hete olijven en een gezellige maaltijd, moe maar voldaan, in de snel vallende schemering. Het is het eind van de herfstvakantie en evenredig druk op de weg, maar we draaien rond negen uur heelhuids voor de deur van EmjE's flat met nog een hele zondag voor de boeg om lekker luierend aan te trutten. ’s Avond blijkt de huid over de weggesneden borst toch weer te gloeien. Gelukkig staat er voor maandag al om half elf in Rijnstate een afspraak gepland, die Lily na het bezoek aan de Alkmaarse EHBO meteen heeft ingelast.

Nikita, de verpleegster, noch de chirurg die de borst heeft geamputeerd, zijn verontrust. Men vindt zelfs dat de Noord-Hollandse doktoren zich om niets druk hebben gemaakt. Het opnieuw rode vel bijeen getrokken is niets om zenuwachrig van te worden. Men besluit wel om de wond 'door te spoelen' waar ik volgens hen waarschijnlijk niets van zal voelen. Het lijkt inderdaad nog het meest op je oor door laten spuiten, maar dan op een andere plek. Onder de huid steekt de vakkundig rustige Nikita een katheter naar binnen. Meer dan tien centimeter verdwijnt hij in de inmiddels rare hobbel vel met hier en daar een hardere bobbel. Verbazingwekkend dat ik daar niets van merk. Ze drukt en masseert totdat het ingespoten water in het kartonnen bakje terug is gevloeid. Er zijn geen tekenen van een ontsteking in te vinden. Al lijkt het een kunstje van niets, dit lukt mij eenvoudig niet zelf, dus de wijkverpleging zal worden inschakeld, zegt Nikita zelfverzekerd. (Thuiszorg...brrr...nu begin ik me pas echt een oeroud wijf te voelen)  Woensdagmiddag, als de antibioticakuur op is, wil ze de wond bekijken en om half twaalf vertrek ik uit de ziekenhuisapotheek met een lading spuiten, opzetbare slangetjes en nieuwe gazen. 

“Mevrouw, uw zorgverzekeraar heeft wat betreft de kartonnen niervormige opvangbakjes géén contract met ons ziekenhuis.”
“Maar het zijn toch onmisbare attributen?” ben ik stom verbaasd. Nu blijkt eindelijk ook hoe het vroegere ‘ziekenfonds’ is gesaneerd en op welke winst en verliesbasis de 'zorgmarkt' tegenwoordig is geregeld.

“Menzis vindt dat u dat zelf betalen moet, net als de voorgeschreven opvangmatjes, trouwens. ” Klaar ben je, denk ik en sjouw bepakt en bezakt de bult op om bij EmjE verslag uit te brengen.

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (42) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
De Zaanse schans .. heel mooie. wij zijn er enkele jaren geleden ook geweest ('t is van vóór ik op xead schreef)
Je sokken rood gekleurd , ik schrok al .. gelukkig was het slechts kleur van je schoenen :-)

Maar toch schandalig hoe de zorgverzekering in elkaar zit!!
Heerlijk Hollandse foto's "-)

Wat schandalig dat die opvangbakjes voor eigen rekening zijn... !
Laten we hopen dat we ze een tijdje kunnen hergebruiken. Heb op één al aangegeven waar schoon water in hoort.
Dit roept idd om recycling of DIY...
Wat een prachtige foto,s en ik was geschrokken even van je witte met rood doorlopen sokken en dacht nee toch, maar ja natte rode schoenen waren gelukkig de oorzaak, je rode gloeiende huid is naarder, gelukkig niet ontstoken schrijf je, dan wat je schrijft over de zorgverzekering en die bakjes, ja ziek zijn is één al erg naar ding, maar daar waar je op alle vlakken tegenaan loopt lijkt me erg vermoeiend ook, wens je sterkte verder en hopelijk is je huid al stukken beter..
Gelukkig dat het met de sokjes vooral kleurstof was.
Fijn dat jullie zo genoten hebben. De zee is daar altijd een goed ingrediënt voor!
Dit klinkt als een heerlijke vakantie. Eenuhhhh dat van die kartonnenbakjes...is dat echt waar. Zo glijd ons prachtige Nederland dus af.
Doorgespoeld en doorgewaaid dus....typisch Nederlands!
Met de herfst aan het strand! Geweldig
Inderdaad, dat heeft wel wat, veel rustiger en Missy zegt dan ook: miaain kojel blijbt dan auch mein kuil zonder als die Deense Doggen