Mijn uitlaatklep

Door -Lyra- gepubliceerd op Tuesday 28 October 08:25

Ik was altijd al wat speciaal geweest en paste niet in de maatschappij alhoewel ik dat wel graag wilde. Dus deed ik maar alsof. Eigenlijk leidde ik al mijn hele leven een dubbelleven omdat er zo’n groot verschil was tussen mijn innerlijke belevingswereld en de zogenaamde echte wereld. Door de jaren heen, had ik geleerd mijn kwetsbaarheid te verstoppen en te doen wat van mij verwacht werd.

Ik had ook geleerd om een perfecte mama te zijn. Althans voor de buitenwereld. Ik slaagde er feilloos in om werk met gezin te combineren en vergat nooit iets. Ik bakte cup cakes voor de verjaardagen van de kinderen en vulde dagelijks de broodtrommels met originele hapjes. In het weekend ging ik met onze jongens naar de kermis en kocht ik een suikerspin voor hen. Ook het huishouden was goed georganiseerd. Elke vrijdag deed ik inkopen in de supermarkt en kocht ik alles wat op mijn boodschappenlijstje stond, tot vliegenmeppers toe. Ook op het werk blonk ik uit. De hele week holde en rende ik om iedereen te plezieren, maar op donderdagavond deed ik lekker mijn eigen zin.

Vroeger probeerde ik thuis aan mijn trekken te komen maar toen kwam ik meestal van een kale reis terug. Mijn huisgenoten konden me niet met rust laten als ze wisten dat ik thuis was. De kinderen deden van alles om mijn aandacht op te eisen. Mijn man was nog van de oude stempel en vond dat ik op de wereld was gezet speciaal om hem te dienen. Hij kon het niet hebben, dat ik een hele avond thuis was zonder aandacht aan hem te besteden.

Ik had echter ook nood aan een verzetje. Ik had het gevoel dat er dringend iets moest gebeuren. Anders zou ik barsten. Ik zocht iets waarin ik mij kon uitleven en mijn batterijen opladen. Onverwacht vond ik iets spannends via het internet.

Dus vertelde ik aan mijn man, dat mijn vriendin Susan (die ik voor de gelegenheid had bedacht) mij gesmeekt had om wekelijks met haar te gaan scrabbelen. Susan speelde al langer scrabble-wedstrijden, maar haar vaste partner was ziek geworden en nu was ik haar laatste toeverlaat. Mijn man vond het goed. In zijn binnenste wist hij best dat ik wat vrije tijd verdiende, al zou hij het niet toegeven.

Ik had een hele avond vrij. Wat een luxe. Aangezien het mijn enige vrije avond was moest dat vlekkeloos verlopen.  Ik had al een kamer geboekt en mijn spullen die ik nodig had in mijn tas gepropt. Gelukkig was mijn handtas wat oversized en kon alles erin. Eindelijk was het tijd om te vertrekken. Het was niet zo ver rijden. Ik parkeerde de huurauto op de parking van het klooster.  De nonnen verhuurden graag kamers aan leken. Ze hadden tegenwoordig meer kamers dan zusters.  Eerst moest ik mee-eten met de nonnen en daarna was ik verplicht om wat liederen te gaan zingen in de kapel. Ik vond dat niet erg, want dat maakte mij rustig en mijn geest klaar voor het echte werk. Na het gezang, trok ik naar mijn kamertje, deed mijn training en geitenwollensokken aan. Ik genoot eerst nog even van de stilte of meer bepaald van de afwezigheid van krijsende kinderstemmen. Daarna haalde ik mijn laptop uit mijn tas en begon eraan.

Reeds van de zondag, toen de opdracht van die week werd bekendgemaakt, kriebelde het al. De ideeën krioelden in mijn hoofd. Eindelijk kon ik mijn ei kwijt. Het moest snel gaan want vrijdagmiddag was de deadline al. Het was dus nu of nooit.

Ik tokkelde op mijn klavier alsof mijn leven er vanaf hing. Eindelijk kon ik mij eens concentreren op mezelf in plaats van op de anderen. Ik schreef zonder opkijken tot het verhaal af was. Het was natuurlijk niet perfect, maar de tijd was om. Moe maar voldaan ging ik terug naar huis. Ik kon er weer tegen voor een weekje.

Ik had een druk leven, maar schrijven was een uitlaatklep waarmee ik mijn emoties kon ventileren. Wat ik niet kon vertellen aan mijn man, kon ik kwijt in mijn verhalen. Wekelijks deed ik mee met de schrijfopdrachten van Doortje op Plazilla. Niet zo zeer voor de competitie, ik vond het gewoon leuk. Het gaf me weer het gevoel dat ik leefde. Ik had altijd al graag geschreven, maar gaandeweg in mijn leven had ik mijn pen ingeruild voor een stofdoek.

Toen ik thuiskwam begroette mijn man me met een kus. “En hebben jullie gewonnen?”, vroeg hij. “We hebben best goed gespeeld, maar de uitslag wordt maar zaterdag bekendgemaakt”, antwoordde ik naar waarheid.

-Lyra-

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Gelezen.
Fantastisch, zo'n dubbelleven!
Kan ik me helemaal in vinden.
Goed geschreven ;)
Dank je, Fate
Gelezen.
Mooi geschreven, je neemt er de tijd voor. Prachtig.
Dank je wel, Ronald
Wat een ontzettend leuk verhaal.
Mooi geschreven ook.
Dank je wel, berna
Een geslaagde ontsnapping uit de sleur.