Grijze muis

Door Schweiz gepubliceerd op Monday 27 October 19:43

Ik kan niemand meer in de ogen kijken zonder me af te vragen of ze het weten. Of ze erachter zijn gekomen.  Misschien per toeval, misschien hebben ze me gevolgd, misschien hebben ze iemand ingehuurd. De baas zou me wel laten schaduwen, de vrouw zou me eerder persoonlijk volgen. En confronteren. Ze zou me ermee confronteren, daar is geen twijfel over mogelijk.

De vrouw kijkt me in de ogen. Of ik nog iets nodig heb van de winkel, vraagt ze. Ik geloof van niet. Natuurlijk heb ik wel iets nodig, iedereen heeft wel iets nodig. En ik zeker. Ik heb een bizarre behoefte, die elke donderdagavond bevredigd wordt. Op die ene avond per week ben ik even niet de kalende accountant van een bedrijf dat zich chic genoeg vindt om een kantoor te huren in de gloednieuwe Rotterdam aan de Wilhelminakade, en tevens een miserabele echtgenoot die geld genoeg verdient om een materialistisch ingestelde vrouw tevreden te houden. De vrouw houdt niet van mij, heeft ze ook nooit gedaan. Andersom trouwens ook niet, maar zo is het leven nu eenmaal.

Een blik op de keukenklok vertelt me dat het tijd is om te gaan werken, maar het geluid van de deurbel spreekt dat tegen. Misschien was de vrouw alweer terug en was ze haar geld vergeten. Niet thuis natuurlijk, maar in die nieuwe chique schoenwinkel in het centrum. Dan zou ze me vragen of haar nieuwe aanwinsten haar niet bééldig staan en ik zou haar zorgvuldig geformuleerde vermoeden bevestigen.

Maar het is de vrouw niet, het is een scoutsmeisje. Het tijdperk van de geitenwollensokken is Scouting Nederland duidelijk ontgroeid. Het meisje is mooi. Jong. Fris. Onaangeroerd. Met een gulle lach vraagt ze me of ik misschien een pak koekjes wil kopen, om de jeugdbeweging te steunen. En ik mag dan wel een grijze muis zijn, de mogelijkheid om een jong meisje blij te maken laat ik in geen geval liggen.

***

De tijd lijkt elke week trager te gaan. Vooral die laatste minuten duren zo ellendig lang, die minuten gedurende welke je je niet meer kan concentreren op je werk, maar je al aan de avond die bijna zijn intrede doet, denkt.

Eindelijk is het moment er weer. De lift naar beneden, door de lobby, langs de draaideur en naar buiten. Links van mij de weg naar mijn appartement, dat de hele avond onbewoond zal blijven, rechts van mij de weg naar de verlaten pakhuizen in Katendrecht. Ik ga naar rechts. De vrouw zal intussen ook wel klaar zijn met haar dagelijkse strooptocht doorheen de Koopgoot en richting de dansclub aan het gaan zijn. Donderdag is dansdag. Toch één ding dat we gemeen hebben.

Ik trek de versleten schuifdeur open, een muffe lucht komt me tegemoet. Hoewel het niet echt een verrassing is, maakt mijn hart weer een sprongetje als ik zie dat de toeschouwers reeds hun plekje hebben ingenomen. Ze staan er nog wat onwennig bij, een beetje stijfjes, maar dat zal wel loslopen. Alle voorbereidingen zijn al getroffen, en het is intussen alweer mijn tiende voorstelling; het publiek staat dus een goed geoliede act te wachten. En ze zullen tevreden zijn. Tevreden mensen vermenigvuldigen zich en komen altijd terug. Ook vandaag zijn er weer meer toeschouwers.  Ik loop naar de stereo-installatie. Op mijn bevel start de muziek te spelen. Op de tonen van You can leave your hat on loop ik energiek naar het midden van het de ruimte. Ik ben er klaar voor.

Eerst de schoenen en sokken uit, dan de das weggooien naar een toeschouwer, zoals het hoort. Vervolgens moet het hemd uit. In een beweging ruk ik de knoppen los en laat ik het overbodige kledingsstuk vallen op de grond. De toeschouwers, onder de indruk van mijn sterk behaarde onepack, laten hoopvol hun blik zakken. Ze weten wat er volgt. Ik besluit mijn lichaam eerst nog in enkele sensuele bochten te wringen alvorens - eveneens in een vloeiende beweging -  mijn onderste ledematen van hun linnen gevangenis te ontdoen. Niets dan een slip heb ik nog aan. Het meisje helemaal links begint hoorbaar sneller te ademhalen. Ze heeft de avond van haar leven. Meestal haal ik er nu enkele attributen bij, de meeste vrouwen vinden een vliegenmepper wel leuk, anderen worden helemaal gek van een suikerspin, maar ik kies ervoor het meisje links extra te verwennen. Het is duidelijk haar eerste keer.

Als ze doorheeft dat ik haar mijn speciale aandacht zal geven, slaakt ze zelfs een gil. Ze trappelt met haar benen van opwinding. Het lijkt wel of ze ervandoor wil gaan, maar dat wordt gelukkig verhinderd door de hand- en voetboeien die haar aan een metalen paal vastmaken. De prop in haar mond dempt haar gegil. Ik had die ene ochtend er echt niet aan kunnen weerstaan, toen ze aan mijn deur koekjes kwam verkopen, ook al is ze wat jonger dan mijn andere toeschouwers. Ik moest haar meenemen. Ze zou mijn show zeker appreciëren, ik zag het in haar ogen.

Ik haak mijn vingers onder de elastiek van mijn zwarte slip. Het scoutsmeisje gilt nog harder. Ik trek me er niets van aan. De eerste keer zijn ze altijd zo weerbarstig. Als ik een week later mijn toeschouwers weer bezoek om mijn show op te voeren, zijn ze een stuk stiller. En bleker. Uithongering kan wonderen doen. 

Het is ondertussen tijd voor de apotheose. Met een snok trek ik mijn slip uit, zonder enige schaamte. De muziek loopt stilaan op zijn einde. In vol ornaat loop ik nog een ererondje langs de vele vrouwen die week na week naar mijn show komen. Twintig ogen kijken toe op hoe ik alles nog uit de kan haal. Ik voel me gewild. Niet overbodig. Geen grijze muis. 

Stap over naar Oxxio

Help deze website en onze schrijvers, stap over naar Oxxio als energieleverancier.

Reacties (51) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Mmmmmmm. A secret dark life, I like it! Het etiket 'grijze muis' dat op een vieze engerd plakt, het idee is heel realistisch.....de wereld zit er misschien wel vol van.....creepy.....
Gelezen.
Gelezen.
**Belt een baggeraar... 'Luister eens, meneer, kan die slotgracht nog een paar meter verbreed en verdiept worden?'**
Een duistere inhoud, maar wel meeslepend geschreven.
Dank je, maar euhm ... was ik niet degene met de slotgracht en krokodillen? ;)
Goed voorbeeld doet goed volgen ;)
Nou, zo kan ik alvast je huis een stuk makkelijker vinden ;)
Lekker "dark". Daar hou ik wel van. Duivels genoten!
Dank je wel!
Geef jij daar even een prachtige show! Weet zeker dat als de vrouw dit gezien had, ze als een blok voor je zou vallen. :)
Dat betwijfel ik niet, maar de vrouw houdt niet zo van het gezelschap van andere vrouwen. Zeker niet als ze al een tijdje dood zijn ;)
Vreemde muizen lopen hier rond ;)
Hopelijk raakt deze grijze muis niet in het Plazillamuizendorp ... Hoewel ik denk dat Candice dat niet zo erg zou vinden :)
vanuit het topje van mijn bananenboom kijk ik verwonderd naar als dat gedoe van die muisjes. En ik schud mijn niet zo wijze hoofd.
Hoe is het daar, in de bananenboom? Kom je ook nog wel eens naar beneden? Geen behoefte de benen eens te strekken?