Mevrouw Schaamhaar en andere trutten.

Door LadyDi gepubliceerd op Sunday 26 October 19:51

Ik parkeer mijn auto en ik zet mijn Dolce & Gabbana zonnebril af die ik vervolgens opberg in mijn rode Tory Burgh schoudertas. In mijn autospiegel werp ik nog een laatste blik op mijn make-up en ik corrigeer mijn haarlok iets naar achter. Voorzichtig stap ik uit de auto opdat ik mijn naadpanty’s laddervrij behoud.

“Héy meissie, gaat ie goed?”
“Hé hallo Sjaak, jawel, het gangetje hè?”

Ik krijg een vette knipoog van hem
en hij tovert hiermee een glimlach op mijn gezicht.
Hij is echt. Een onvervalst mens die met twee benen op de grond staat. Naja, nu even niet want hij hangt tussen de dakgoot en de steiger om een lekkage te verhelpen, die mijn juwelierszaak al een tijdje teistert. Uiteraard krijg ik een ruime blik op zijn bilnaad omdat zijn spijkerbroek half op zijn knieën hangt. Hij is duidelijk veel te vet maar het deert hem niet; de lunch wordt steevast gebruikt bij de snackbar aan het eind van de straat. Het shaggie dat standaard in zijn linker mondhoek prijkt, geeft geen rook. Wellicht is deze allang uit, met dit miezerige weer.

Ik steek de sleutel in de deur van de winkel en ik geef een zucht.
Een nieuwe week.

“Goedemorgen mevrouw Schrama, alles goed?”
Mevrouw Schrama is een vaste klant. Haar man is een 72-jarige onroerend goed makelaar die in zijn leven goed geboerd heeft.  Maandelijks krijgt zij van hem een leuk bedrag op haar bank. Zij heeft geen moeite om het saldo op peil te houden want elke maand mag ik haar in mijn zaak ontvangen.  Ze komt dan niet alleen om te kijken.

4eba6b35127ffe455224a078b758514c_medium.

“Kan ik u een kopje koffie aanbieden?”
Ze knikt en dat is voldoende. Terwijl wij genieten van een kopje espresso worden de laatste roddels in de high society doorgenomen. Ik wacht haar mening af en ik ga hier, als een zoete, roze suikerspin in mee. Zoals altijd gaan we daarna naar de nieuwe collectie en zij vertelt mij dat het Prada mantelpakje dat zij draagt, nieuw is. Uiteraard hoort hier weer een bijpassende ring, ketting en oorbellen bij. Met alle souplesse manoeuvreer ik haar naar juwelen die in de prijs hoger liggen dan elders in de winkel. Zij waardeert dit; ze is immers niet de vrouw van de kruidenier. Na enig wikken en wegen over de aanschaf, mag ik de kassa weer voldaan laten rinkelen. Ik bedank haar, geef haar een verpletterende glimlach en ik houd de deur voor haar open.

Geweldig toch?
Vergeet het!

In elk vrij moment van mij verdiep ik mijzelf in het gebeuren in de hogere kringen. Ik moet overal van op de hoogte zijn. Ik ga naar tennis en naar de golf; daar vertoeft 75% van mijn clientèle, aan wie ik subtiel laat weten wat de nieuwe collectie goud met diamant inhoudt.
Ik ga elke week naar de kapper, schoonheidsspecialiste en de nagelstyliste. Waarom ik dit doe? Het mag duidelijk zijn dat de over het paard getilde dames in mijn klantenbestand dit van mij vereisen. Mijn zaak heeft een goede naam en daar is mijn bankrekening content mee. Ik schroef elke maand de prijzen op en dat bevordert zelfs de verkoop. Hoe koket is het om op de golf te kunnen vertellen dat je die ring hebt gekocht van negenduizend euro? Als ik dezelfde ring voor drieduizend had aangeboden dan was hij nog niet verkocht geweest. En weet je? Met die drieduizend euro had ik al een mooi marge gehad. Als je belazerd wilt worden, ben je bij mij aan het goede adres.
In mijn winkel draait het om de naam.

b757d7e9bcb12f582c313f2cf74f8ea6_medium.

Hoe graag zou ik die tulpentrut op mijn manier te woord staan!

“Zeg mevrouw Schaamhaar, je staat nu al drie uur in mijn winkel en het is elke maand hetzelfde liedje. Ik weet allang dat je zo ongeveer twaalfduizend euro gaat uitgeven, en dat maakt iets goed, maar dat slappe geouwehoer over alle kommer en kwel van die neptantes ben ik helemaal zat. Dat nieuwe Prada mantelpakje staat je trouwens voor geen meter; ik vraag me af wie je dit heeft aangepraat. Het hangbuikzwijntje in de kinderboerderij ziet er charmanter uit dan jij in dit opgeknoopte geheel. De kleur veroorzaakt honderd extra rimpels in je chagrijnige smoel en de lengte had wel iets korter of langer mogen zijn, opdat je die varkenspoten niet zo benadrukt.”
Als slagroom op de koffie had ik haar dan met de vliegenmepper om haar diamanten bezette oren geslagen. “Oprotten, Schaamhaar!”

Nee, ik loop met die mutsen mee en ik ben er goed in.
Op een kilometer afstand herken ik ook de draaimolenhoeren die een lucratief nachtje hebben gehad. Ze kunnen met alle dure merken aan hun lijf binnenstappen maar ik haal ze eruit, al is het alleen al door de verkeerd gekozen parfum. Ook hen behandel ik alsof ze Lady Di zijn.  
De kassa is me er dankbaar voor.

Gefrustreerd?
Jawel! En niet in de miste mate.

Ze zijn allemaal een belediging voor het vrouw-zijn. Nepper dan nep!
En ik dan ook…

Ik heb de onbedwingbare drang om dit te compenseren.
Het is broodnodig anders volgt onherroepelijk het scenario op die ‘Schaamhaar’.  

Uiteraard moet ik mijn naam beschermen dus ik moet het vertrouwen hebben van hen die aan mijn uitstapje deelnemen. Wat door de één een uitstapje is, is voor de ander een levensonderhoud…

Het is dinsdagochtend, 6:30 uur sharp.
Zoals elke dinsdag tape ik mijn vingers af, opdat mijn strakgelakte nagels niet zullen beschadigen. Ook knie,- en elleboogbeschermers mogen niet ontbreken. Mijn borsten pers ik in een strakke sport-bh en mijn haar draai ik in een knot met een Albert Heyn elastiekje. Ik trek mijn geitenwollensokken aan terwijl ik de laatste slok neem van mijn koffie.  Ik draai mijzelf voor de spiegel en ik geniet ervan als ik mijn beeltenis zie in een oranje overall en mijn tienkilozware, lederen schoenen met stalen neuzen. Met mijn helm, thermoskan en lunchdoos in mijn handen begeef ik mijzelf naar Sjaak.

d995d5979a848586a73ccaed789cab38_medium.

“Hoi meissie, alles goed?”
“Hey Sjaak! Ja, vandaag wel. Waar is de klus?”

We gaan met een busje naar de bouw, vijftig kilometer verderop. Onderweg halen we nog twee Polen op, een Roemeen en een Bulgaar. Mijn internationale talenkennis wordt flink opgevijzeld. Ik spreek inmiddels de meest schunnige woorden en zinnen vloeiend in zes talen.

De lekkerste taal vind ik de bouwvakkerstaal.
“Hey lekker huppelkutje, werk je nog een beetje door?”
“Zeg zaadstengel, let op je eige werk, zo meteen leg je het dorp weer zonder elektriciteit!”
“Ho ho, moet je ongesteld worden?”
“… censuur…”

Heerlijk!
Ik kan weer een weekje kapsonustrutten om me heen velen.

 

 

 

 

Reacties (43) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Kapsonestrutten en bouwvakkers, als je van een beetje variatie houdt.
Heel leuk gevonden.
Lekkere tegenhanger toch? :)
Dank je wel Nonnie
Gelezen.
sprakeloos.. kan me dat wel voorstellen :)
Dank je wel Infiction
haha, leuk verhaal. Ik zie je kop erbij als je die schuttingtaal eruit gooit!
haha
Dat kan jij zeggen ja :)

Ach ja, in ieder verhaal zit een 'eigen' stukje hè? :)
Gelezen.
Gelezen en beoordeeld!
Mag ik mijn uitgever bellen?
Is hij een lekker jong hapje? Dan heb ik nl. ook wel interesse. ;-)
tut tut.. Jerney toch! :)
Ik denk niet dat hij jouw type is
Hebbert! Ik zoek zelf wel iets... ;-)