Op DAT moment scheiden onze wegen

Door Berna gepubliceerd op Saturday 25 October 16:07

Vanmiddag ben ik bij een crematie geweest van een meneer waar ik de afgelopen twee maanden gewaakt heb s nachts.

Hij is begin van de afgelopen week overleden en ik kreeg een kaart. Ondanks hij dicht bij mij woonde zou de crematie drie kwartier bij mij vandaan zijn. Toch ben ik gegaan, als eerbetuiging aan de overleden man en zijn familie.

Het was een prachtige bijeenkomst en heel erg druk. Dit verbaasd mij niet, want het was echt een schat van een man. Een mooi mens en wat mannen niet zo heel vaak doen tijdens het ziekbed is uit zichzelf mijn hand vastpakken. Dit deed hij al toen ik nog maar net binnen was de eerste nacht. Ik vond het lief en het klikte direct.

Deze man heeft mij aardig beziggehouden tijdens de nachten, maar dat vind ik niet erg. Eigenlijk was het een heel bijzonder adres en ik heb er fijn gewerkt.

Als het kan ga ik naar een begrafenis of crematie toe. Ik vind dit persoonlijk bij mijn werk horen. De familie waarmee ik een goede band opgebouwd had waren verrast. Ik heb genoten van de verhalen die de twee kinderen en vier kleinkinderen vertelden over hun vader/opa. Ook de echtgenote had een mooie toespraak.

Het lijkt net of je iemand dan nog beter leert kennen en ik vond het ook niet raar dat de opkomst zo enorm groot was.

Rondom die man zag je een sluier van liefde. Ook de humor herkende ik en beleefde dit nogmaals door de verhalen. Die man had een enorme humor en wat bijzonder was, hij bleef zo enorm bij zichzelf. Daardoor was hij af en toe een tikkeltje eigenwijs, maar daar kon ik heel goed mee om gaan. Het was een enorm leuk adres eigenlijk.

Na de prachtige bijeenkomst in de aula van het crematorium, kon je nog naar een gelegenheid een paar km verderop om koffie te drinken.

Maar eerst ging je voordat je de zaal verliet de man nog een laatste groet brengen. Een prachtige foto stond er voor zijn kist. Ik boog voor hem en ik boog naar de familie en zwaaide.

Op DAT moment gebeurde het dat onze wegen uitelkaar gingen. Nee, ik ben niet naar die locatie geweest omdat ik de bijeenkomst zo indrukwekkend had gevonden dat ik het zo goed vond.

Ik ben naar huis gereden. Weer ervaringen rijker. Vooral de ''liefde'' heb ik gevoeld. Het bestaat dus echt.

Dank aan deze mensen dat ik een stukje mee mocht lopen tijdens de laatste levensreis van hun dierbare naaste, hier op aarde.

Nu ga ik uitrusten en stap daarna in, naar een nieuwe reis.

Het was een prachtige reis en ik weet het zeker dat deze man mij nu toelacht vanaf ‘’boven’’.

Reacties (10) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Wat integer en mooi geschreven ook hoe je verteld dat hij jou hand vast pakte en hoe je zo de echtheid proefde. groot respect met hoe je dit doet!
Een mooie afsluiting.
Dank je wel
Ik proef altijd de enorme voldoening die dit werk je geeft uit je verhalen. JE bent denk ik ook een rots in de branding voor de mensen die je bijstaat in die laatste, volgens mij, moeilijke periode in hun leven. Ook denk ik dat je voor de familie van onschatbare waarde bent.
Dank je wel voor je lieve reactie.

Op zich vind ik het dan heel moeilijk om zo n adres weer los te laten. Ik probeer dit af te ronden door naar een begrafenis of crematie te gaan.

Daarna laat ik er een pauze tussen zitten voordat ik weer een naar een nieuw adres ga.
tegen Berna
1
Dat lijken me ook verstandige acties. Dat loslaten is precies de reden waarom ik na een stage in een verzorgingshuis besloot dat ik niet geschikt was voor de zorg.
Heel veel respect.
Dank je Candice
Ik heb respect voor mensen zoals jij die mensen begeleiden aan het eind van hun leven. Zeker de manier waarop je ermee omgaat en zelfs de moeite doet om naar de begrafenis of crematie te gaan, zegt veel over jouw hart voor je patiënten.

Fijn dat je dit voor deze man en vele anderen hebt mogen doen en nog mag doen.
Dank je wel Rachel