Traumatische ervaring

Door Ibrilman gepubliceerd op Friday 24 October 00:17

 

Ik wil hier graag iets van me af schrijven, want door een erg nare en traumatische ervaring van vandaag zit ik rechtstreeks terug in de posttraumatische stress.

Een buurman uit de portiek naast onze flat heeft soms last van psychoses en in combinatie met alcohol gaat het soms helemaal mis. Het kan soms een half jaar goed gaan, maar hij kan ook heel onberekenbaar zijn. Hij bleek weer erg agressief te zijn. Kinderen speelden buiten, en die bedreigde hij met een mes. Een buurvrouw kwam net thuis, ze zag het gebeuren en haalde de kinderen direct binnen en belde de politie. Een buurman hoorde wat er was gebeurd en ging naar hem toe om met hem te praten. Ook hij werd door hem bedreigd en hij moest een paar keer achteruit stappen om te voorkomen dat hij hem stak. Zijn zoontje (6 jaar) speelde nog ergens buiten en werd door die man bijna gedwongen om pillen te slikken. Hij kon gelukkig wegrennen en verstopte zich in de struiken. 

Dat was net het moment dat ik bijna thuis was. Toen ik net de stoep op wilde, kwam die man naar me toe rennen. Ik ben bang voor hem en als ik hem zie, rijd ik er gerust een straat voor om. Nu stond hij al bij me voor ik iets kon doen. Hij schreeuwde: 'waar zijn je vrienden?' Geen idee waar hij het over had, ik zei maar: 'nergens, ik heb geen vrienden'. Ik kon nog net op tijd mijn fiets naast me neerleggen, want die had hij al in handen en begon er tegenaan te trappen. Ik was natuurlijk helemaal in paniek. Ik keek steeds uit of ik mensen op straat zag, maar op dat moment was er helaas niemand. Ik riep dat hij me met rust moest laten. Ik pakte mijn mobieltje in de hand en wilde 112 bellen, maar daar kreeg ik geen kans toe. Hij stond een paar cm. van me af en ik kon de alcohol ruiken. Hij riep: 'wil je dood? Wil je dood?' En hij bleef schreeuwen, wat hij daarna nog zei kan ik me niet herinneren. Ik kon alleen maar om hulp roepen en roepen: 'Jezus, bescherm me!' Hij maakte rare bewegingen en ik was bang dat hij een mes had. Wat er vanaf dat moment gebeurde, ben ik kwijt. Toen drong niets meer tot me door. Hij stond een paar cm. van me af, ik ben me daar na de bedreiging helemaal niet meer bewust van geweest. Ik heb dus niks meer gezien of gehoord maar toen hij later werd opgepakt, had hij zijn mes nog bij zich. In de tussentijd had iemand mijn buren gewaarschuwd en kwam mijn buurman direct te hulp. Toen kwam er hulp van alle kanten en hij bleek al weg te zijn, wat ik helemaal niet in de gaten had gehad. Het hele gebeuren heeft misschien hooguit 2 minuten geduurd, maar het leek veel langer. Het is dus ook maar even geweest wat er sinds die bedreiging gebeurde, maar het is net of ik echt een gat in mijn geheugen heb. Even later stonden we daar met een man of 10. Die man kwam nog even terug lopen en zei toen: 'sorry, buurvrouw'! Ja, daar heb ik wat aan, zei ik. Mijn buurman heeft de fiets gepakt en me mee naar huis genomen. Daar stond hij buiten. Mijn buurman deed de deur voor me open en hij zou de fiets binnenzetten. Hij probeerde hem tot kalmte te manen. 

Boven stonden 2 buurvrouwen al klaar om me op te vangen. Ze zeiden dat de politie onderweg was, en dat heel wat mensen hadden gebeld, vanaf dat hij ook tekeer ging tegen kinderen. Een buurvrouw haalde haar zoontje op, die helemaal overstuur was. 

Het is zo'n afschuwelijke ervaring geweest, dat kan ik niet uitleggen. Op het moment stond ik haast stijf van de adrenaline en kon letterlijk niet meer bewegen en nu herinner ik me dat nog wel kon bedenken om om hulp te roepen en dat ik riep: blijf van me af, laat me met rust. Ik kon alleen bidden dat er snel hulp kwam.

De politie was al naar hem op zoek, ook buren keken al naar hem uit. Bij mij thuis maakten agenten proces-verbaal op. Toch werd het uiteindelijk grotendeels omschreven als schade aan de fiets. Ik zag het later wel maar het drong niet genoeg tot me door. Het ging mij natuurlijk om aangifte van de bedreiging! Vanavond werd ik nog door mijn buurvrouw gebeld; ze had van de politie gehoord dat dat niet voldoende in het verslag was gezet, waardoor ze dachten dat 'het wel meeviel'. Terwijl het er wel in was gezet, en ik wel heel duidelijk heb verteld wat er gebeurd was. Ik heb er achteraan gebeld, en maandag nemen ze contact met me op. Mijn buurvrouw maakt morgen melding van dat ze zag dat hij kinderen bedreigd had, en ik heb ook doorgegeven dat mijn buurman ook aangifte wil doen van bedreiging van hem en zijn zoontje.

Door de hele gebeurtenis is de PTSS volledig terug. Mijn gevoel van veiligheid is volledig weg, en het vertrouwen in anderen natuurlijk ook. Ik durf nauwelijks de deur uit te gaan (zeker niet alleen!) Al ben ik uiteraard ontzettend dankbaar voor mijn buren en de mensen op straat die me te hulp schoten! Het is echt een afschuwelijke ervaring die ik mijn ergste vijand nog niet zou toewensen.

Inmiddels heb ik een wijkcoordinator via de woningstichting contact met me opgenomen. Nadat hij het hoorde, had hij direct stappen ondernomen. Hij weet om wie het gaat en weet dat het een half jaar goed kan gaan, maar dat het ook helemaal mis kan zijn, en dat hij dan een gevaar vormt voor zichzelf of de omgeving. (die man was overigens de volgende dag al weer thuis.) Hij nam contact op met de wijkagent, de gemeente en Dimence. Ze zijn bezig om een gedwongen opname in de psychiatrie te regelen, en omdat het veel te ver ging en dat dit niet langer zo kan, hebben ze onderling al contact met de gemeente voor gedwongen uithuisplaatsing, om ieders veiligheid, ook die van hemzelf, te waarborgen. Zolang ze daar mee bezig zijn en het nog niet geregeld is, gaan we nu als buren samen boodschappen doen (we voelen ons dan toch wat veiliger) of houden het plein in de gaten als iemand de deur uitgaat. We hebben telefoonnummers uitgewisseld en informeren elke dag bij elkaar hoe het gaat. Ook mijn buurjongetje die altijd buiten speelde, durft dat niet meer en zit nu de hele dag binnen. Het hele gebeuren heeft een grote impact op iedereen, en we hebben allemaal angstklachten gekregen, ook degenen die niet met zijn uibarsting te maken kregen.

Update: hij is na een paar maanden verhuisd en ik zie hem gelukkig niet meer. Hij heeft hulp gezocht en heeft zich laten opnemen. Met juiste hulp en medicijnen gaat het veel beter met hem. Het geeft me ook veel rust dat ik gewoon naar huis kan gaan zonder bang te zijn dat ik hem ergens zie. Ik heb er een tijd straatvrees van gehad, dat gaat een stuk beter maar ik voel me nooit op mijn gemak als ik buiten ben. Voor de verwerking is nog tijd nodig, ik zit er nog middenin.

 

Reacties (14) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Heftig wel!
Oei vrouw toch.
Je weet nu in ieder geval dat je niet in je eentje staat.De mensen letten op je,ook al wist je dat nog niet.
Ik hoop dat je je daar een beetje door gesteund voelt.
X
We letten als buren heel goed op elkaar en het heeft de band enorm versterkt! We hebben afgesproken om samen de deur uit te gaan om boodschappen te doen en elkaar te bellen als iemand weg moet, dat iemand anders dan de straat in de gaten houdt of die man er niet is (hij is alweer thuis) en dat er niks gebeurt. Gelukkig zijn ze via de woningbouw al stappen aan het ondernemen voor gedwongen opname in de psychiatrie, en gedwongen uithuisplaatsing om ieders veiligheid te waarborgen, ook zijn eigen veiligheid. Hij is ook een gevaar voor zichzelf.

Maar het heeft zo'n impact; niet normaal. Ook de buren die niet rechtstreeks met zijn uitbarsting te maken hadden, durven niet meer alleen weg. Mijn buurjongetje is 6, en speelde altijd buiten, als het aan hem lag de hele dag. Dit durft hij niet meer. Ook hij heeft een groot trauma opgelopen.
tegen Ibrilman
1
Dat is dus wat het heeft opgeleverd:Saamhorigheid.
Je kunt het nu anders bekijken als op school:Je was nu slachtoffer van deze maffe man,maar nu staan er WEL mensen om je heen...
Da's een kadootje meis.Beter dan toen.
Het laat jou zien dat je gegroeid bent.
Ik hoop dat je begrijpt hoe ik het bedoel.
Ik kan me voorstellen dat je door deze ervaring enorm aangeslagen bent, maar je hebt alles goed gedaan. Ook goed is dat je niet afwacht maar verder hulp zoekt. Volgens mij ben je al heel ver gekomen, daar kun je je misschien wel aan optrekken.
Je bent weerbaarder geworden.
Ik ken Ingrid inmiddels behoorlijk goed. Hans en ik zijn ook bij haar thuis geweest en ik moet zeggen... ze doet het goed. Het klopt wat je zegt. Ze is weerbaarder geworden en verder dan een aantal maanden geleden.
Heel veel sterkte ermee!XX
heftige ervaring, sterkte
Je hebt heel goed gehandeld, door Jezus aan te roepen Ingrid. Dat was heel wijs van je en ik geloof ook zeker dat dit ertoe bijgedragen heeft dat het niet nog erger is afgelopen voor je en hij je niets aangedaan heeft.

Het is duidelijk dat die man ernstige problemen heeft als hij medicijnen nodig heeft en teveel alcohol drinkt. Het is terecht dat jullie een handtekeningenactie beginnen tegen hem. Verhuizen is zinloos, dan wordt een andere buurt slachtoffer van hem. Wel zou hij gedwongen moeten worden opgenomen en verplicht moeten afkicken.

Jij echter, zuster, kan een belangrijke schakel zijn in het proces van verandering. Ik weet niet zeker of je het verhaal hebt gelezen over die dronken man die 13 oktober op onze huwelijksdag tot bekering kwam? Wij hebben simpel tegen de man getuigd en dat heeft hem veranderd. Hij was veel rustiger na het gesprek en vooral het gebed.

Wat wij kunnen, kan jij ook. Wij kunnen bidden voor totale verandering van mensen en dat kan jij ook. Jij kunt Jezus ook aanroepen en voor hem bidden. Probeer hem, hoe moeilijk ook, te vergeven. Hij heeft een ernstig probleem, maar je weet dat hij ook normaal kan doen. Bidt dat hij tot berouw en bekering komt en Jezus leert kennen. Bidt dat hij vrijgezet wordt van zijn alcoholverslaving en bid dat God een wonder doet op het gebied van agressie en de ziekte die hij heeft. Ik ben ervan overtuigd dat er wat demonen uit die man gedreven moeten worden. Jij, als kind van God, kunt zelfs autoriteit over die demonen nemen en ze wegsturen in Jezus Naam.

Lees Psalm 121 die is wel bemoedigend voor je, zuster.

Ik wens je uiteraard Gods kracht en sterkte toe. Ik heb overigens vannacht, toen ik niet kon slapen, bidstond gehouden en ook voor jou gebeden. Ik wist niet dat je dit artikel geschreven had, omdat ik de computer al uit had. Ik geloof dus echt dat het van God is en ik hoop dat je weer wat meer rust hebt.

Gods zegen en kracht,
Jeetje meissie, dat is niet niks. Ik kan me voorstellen dat dit je niet in de koude kleren gaat zitten. Een paar jaar geleden hadden wij hier in de buurt ook zoiets. De buurt heeft een handtekeningenactie gehouden, de situatie was voor velen onhoudbaar geworden. Dit leidde, mede door herhaalde malen bellen met de politie, tot een buurtgesprek met de wijkagent. Het heeft nut gehad.
Dat is fijn om te lezen. Wij zijn hetzelfde van plan. En niet alleen in onze flat, maar op het hele plein. Veel mensen zijn vanmiddag getuige geweest van zijn bedreiging tegen de kinderen die buiten speelden, en dat hij mijn buurman bedreigde. We wonen hier in onze flat met 4 kleine kinderen, 2 van een jaar oud en een baby van 5 maanden oud. Niemand voelt zich hierdoor veilig. We zullen elkaar extra in de gaten houden als we de buitendeur horen en er iemand weggaat of thuiskomt. Maar toch... je zou haast de deur niet meer uit durven. Gelukkig zei de agent die ik aan de telefoon sprak, dat hij in ieder geval morgen nog vast zit. Maar deze situatie is gewoon niet te doen. De agenten zeiden: 'hij weigert zijn medicijnen in te nemen en wil geen psychische hulp'. We hopen dat hij wordt opgenomen of anders onder toezicht geplaatst.
Same here. Hoe lullig het ook is, hoe meer mensen de handtekeningenactie ondersteunen, hoe beter. Vooral als er kinderen bij betrokken zijn, is het zaak adequaat te handelen. Hier werd een moeder belaagd met een glazen asbak terwijl ze met een kind liep dat net leerde lopen. Het is hard voor degene die dit gedrag op deze manier uit, maar mensen die op deze manier zorg mijden maar overduidelijk een gevaar voor zichzelf of de omgeving vormen hebben gewoon hulp nodig. Bij gedwongen opname is doorgaans wel toestemming nodig van de burgemeester.
Ik heb inmiddels contact gehad met de toezichthouder of opzichter in onze wijk. Hij had het verhaal gehoord van de woningstichting en belde net terug. Hij weet om wie het gaat, en hij weet hoe hij in de war kan zijn. Ik heb het hele verhaal verteld, en hij had inmiddels al stappen ondernomen. Hij heeft contact gezocht met de gemeente, de wijkagent en Dimence (hulpverlening). Ze nemen de zaak hoog op en proberen samen met Dimence een gedwongen opname voor hem te regelen. En er dan zorg voor dragen dat hij de juiste hulp krijgt en moet aannemen. Hij zal met een gedwongen opname zeker maanden daar zijn. Verder neemt de wijkagent nog contact met hem op om zowel zijn eigen veiligheid als die van ons te waarborgen. Er zal dus echt iets aan gedaan worden. Hij zei ook: het is te gek voor woorden dat zoiets moet gebeuren en dat zulke stappen nodig zijn om voor ieders veiligheid te zorgen. Bij vragen kunnen we altijd op het spreekuur bij hem komen. En maandag belt hij weer terug met meer informatie.
Goed om te lezen dat er toch wel hulptroepen ingeschakeld zijn. Wij kregen ook het advies melding te maken van elk incident, zodat het dossier opgebouwd kon worden. Hoe gaat het nu met je?