Afwijzing

Door Mich Peters gepubliceerd op Friday 17 October 07:42

AFWIJZING:

Het was er opeens.
zomaar, ineens, zonder enige aanleiding.

Ik probeerde heel voorzichtig,
je aandacht te trekken.

Je reageerde zó lief naar me,
zo ongevraagd

Kon je mijn gedachten lezen,
of verbeelde ik het me maar?

Je leek een beetje onbeholpen, dat gaf niet,
ik was óók verlegen.

Ondanks dat ik je pas kende,
voelde ik me vertrouwd en sentimenteel.

Wanneer ik dit van dichtbij meemaakte,
was dat iets, wat me heel diep raakte.

Dat iemand dat met mij zou doen,
zomaar zonder enig verweer.

Ik dacht dat ik het kon vertrouwen,
het voelde speciaal en zat in mijn hart.

Zo bijzonder en kwetsbaar,
op een plek, ver van deze wereld.

Zoekend in elkaars ogen,
werd er gewikt en gewogen.

Wat zag je in mijn ogen,
of keek je dwars door me heen?

Alles en iedereen is uniek,
en toch ook weer hetzelfde.

Wilde gewoon mezelf zijn:
een mens met een hart en ziel.

Met de vrijheid van een vogel,
en geen een, als blok aan een been.

Hoopte ik dat je nét zo dacht,
een positieve spirit.

Je had een te beslissende houding,
over je heen.

Je vond het steeds niet goed gaan,
wat moest ik nu met jou?

Te zwaar om te hendelen,
en te ingewikkeld misschien?

Was ik goed genoeg voor jou,
wat was nou jouw ideaal?

Je leek steeds meer onbeholpen,
soms was je geïrriteerd?

Wie zocht contact en wie zette de eerste stap,
bang voor een AFWIJZING?!

Wij spraken eerst dezelfde taal,
maar nu verstonden we elkaar niet meer.

Met subtiele hints,
probeerde ik je iets duidelijk te maken.

Durfde ik het risico niet te nemen,
te bang om iets te aanvaarden.

Ik was bang voor verandering,
wilde dit simpelweg niet geloven.

Ik stuurde af en toe een berichtje,
je antwoorde niet direct of nooit meer.

Ik negeerde je AFWIJZING,
een “toekomst” zonder perspectief.

Ik ging met mijn handen door mijn haar,
was een beetje verward.

Besluiteloosheid had de overhand,
waardoor ik niet verder kon.

Ik begreep niet hoe jij al die keren,
mijn gevoel kon beroeren.

Was ik nu naïef,
en had ik altijd in je woorden geloofd!?

En ondertussen wist ik,
hield ik mezelf voor de gek?!

Ik dacht dat we altijd samen zouden blijven,
maar nu raakte ik je toch kwijt.

Mijn verstand neemt nu de leiding,
maar was in strijd met mijn hart.

Ik wilde nu even opgaan,
in mijn verdriet en pijn.

Ik wist dat het ooit wel over zou gaan,
maar voorlopig deed het zo’n zeer.

Schrijven kon soms helpen,
het maakte soms het hoofd lichter.

Zonder me er nog tegen te verzetten,
gaf ik mezelf over.

Alles was beter,
dan dat ik het weg stopte.

Om mezelf misschien “weer” te gaan verliezen,
daarvoor voelde ik me veel te goed.

Ik had het gevoel dat ik iets kwijt was,
het voelde niet compleet.

Nu stond niets mijn “eigen ik” in de weg,
ik kon weer helemaal voor MEZELF gaan.

Was niet meer bang,
om alleen te handelen.

Het was de kunst om in het leven,
dit “fenomeen” op tijd te (her)kennen.

Want ergens wist ik wel,
ik was blij dat ik je had gekend.

Je duwde mij regelmatig van me af,
om juist weer DICHTER BIJ MEZELF te komen.

Eindelijk weer rust terug in mijn lijf,
dan ook rust in mijn hoofd.

Ik kan wel zeggen dat er ergens iemand is,
die dit wel op een positieve manier antwoorden kan.

Zodat ik ook buiten mijn dromen,
je in het echt ontmoeten mag.

En dat die ene, de echte ware voor mij,
dan weer snel naast me staat.

Fijn weekend :)

Groetjes Mich

Reacties (16) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
mooi gedicht!
Liefdesverdriet spreekt enkel voor de liefde die je in jezelf mist...
Let's shake hands!
Lotgenoot hier.
Denken dat je iets moois gevonden hebt en dan POEF! verdwijnt het weer in het niets.
Jou met pijn achterlatend. Een zwaar k*tgevoel! Heb er ook veel over gerijmelarijd en geschreid.
Mooi verhalend gedicht en heel herkenbaar.
Wow... deze voelde zo herkenbaar. Prachtig onder woorden gebracht en gaat bij mijn favorieten ;)
Intiem contact met de ander is erg leerzaam en opent deuren naar jezelf, die je anders dicht zou hebben gelaten
' Verliefdheid is de meest creatieve wijze van zelfontplooiing.' ( Erich Fromm)
Dan wordt het misschien tijd dat ik weer verliefd word! Haha ;)
Das een goed plan
Je leert jezelf er zeker heel goed door kennen, of het nou wel of niet goed uitpakt, want je wordt vaak verliefd op dat stukje in de ander dat jezelf ook graag zou zijn/kunnen/willen/worden....
OMG, dat wordt dan een onhaalbaar project vrees ik, ik wil nogal wat..haha ;))
Wat is OMG?
Je valt vast voor een lieve mens met een natuurlijk sterk ego, (lees: zonder onderdrukkende bijverschijnselen die tekenen van machtswellust vertonen)