Een typisch van-me-af-schrijfmomentje

Door Liesss gepubliceerd op Wednesday 15 October 21:50

Een voorborduursel op mijn twee vorige artikelen.... 

Nog steeds, nog steeds aanschouw ik u als mijn moeder. Terwijl ik dit niet wil en mijn verstand tegen mij zegt: Liesss zet alsjeblieft dat gevoel nou eens uit.  Vaak als ik dit dan probeer en naar mijn verstand luister lukt het vreemd genoeg ook nog acht van de tien keer,  maar die twee keer dat het dan terugkomt, komt het dubbel zo hard aan. Het gevoel. Het gevoel dat ik u nodig heb als mijn moeder, dat ik graag bij u ben en het allerliefst met u samen in één huis zou willen wonen. Dat gevoel maakt mij verdrietig. Verdrietig, omdat ik weet dat ik dit niet mag voelen en omdat ik weet dat het nooit de realiteit zal zijn. Gek hé, dat ik niet genoeg neem met het contact dat we nu hebben. Op de een of andere manier zegt mijn gevoel dat het nooit genoeg is. Ik verlang naar meer contact, naar meer aandacht. Ik wil het liefst de hele dag in de buurt zijn van dat fijne, op mijn gemak voelende  gevoel. Als ik dit typ klinkt het alsof ik verliefd ben, maar ik kan u bevestigen dat ik dat niet ben.  Ik heb geen seksuele verlangens naar u en zie het ook absoluut niet voor me dat we een relatie zouden hebben. Ik wil gewoon graag in de buurt zijn van iemand bij wie ik me weer even zorgeloos een kind mag voelen. Alsof ik dat al die tijd niet heb gedaan. Ik ben misschien wel een kind geweest, maar heb er in feite naar mijn idee altijd alleen voor gestaan. Misschien ben ik dan wel geobsedeerd. Geobsedeerd voor iets, dat gewoon niet realistisch is. Het wordt tijd dat ik het ga accepteren. Accepteren dat ik niet gelukkig ben met de ouders die ik heb. Ik ga de strijd aan en ik ga hem winnen met behulp van een psycholoog en een cursus waarin ik op zoek ga naar mijn identiteit. Ja gevoelens, jullie zijn nog lang niet klaar met mij!

Reacties (3) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Triest, maar het kan gebeuren dat je niet gelukkig bent met je ouders, maar je mag wel blij zijn dat je ouders hebt die voor je zorgen. Er bestaat geen ideaalbeeld van ouders,
Ja, zo herkenbaar.. Helaas kunnen gevoelens niet uitgeschakeld worden.
Voor mij is het ''fijn'' om te weten dat ik er niet alleen voor sta en jij dus ook niet. Je bent niet de enigste...
Hoi,

Ik heb een vraag.. Ik loop al jaren tegen overdrachtsgevoelens aan en voel mij hierin niet begrepen en eenzaam.
Nu ben ik op zoek naar mensen die het herkennen en erover willen praten met mij.

Graag hoor ik of jij hiervoor openstaat! :)

Gr.