Kwetsen of beledigen kan niet?

Door Appelpit gepubliceerd op Wednesday 15 October 14:40

Gisteren plaatste Kai-Maduro een artikel dat een heftige reactie bij mij losmaakte, maar waaronder de mogelijkheid om te reageren was uitgeschakeld:

http://plazilla.com/page/4295153029/je-mag-een-ander-niet-kwetsen-of-beledigen-wat-een-waan-idee?utm_source=plazilla&utm_medium=mytrending&utm_campaign=plazilla

Met dit artikel ben ik het zó oneens, dat ik er toch op wil reageren.

Als je je door opmerkingen van anderen gekwetst voelt, is dat je eigen verantwoordelijkheid. Dat is in grote lijnen de strekking van het betoog. Daar zit natuurlijk wat in. Iets dat in alle onschuld gezegd wordt, kan soms door een ander als belediging opgevat worden. Sommige mensen zijn ongelooflijk snel op hun teentjes getrapt en anderen zijn daar veel minder gevoelig voor.

Maar om de verantwoordelijkheid voor het zich gekwetst voelen helemaal bij het ‘slachtoffer’ te leggen, vind ik erg kort door de bocht. Niet voor niets vinden we in het wetboek van strafrecht de term “psychisch geweld”. Als iemand stelselmatig van zijn omgeving te horen krijgt, dat hij/zij niets waard is, niets kan, lelijk is, stinkt, moet die persoon wel heel sterk in z’n schoenen staan om dat onaangedaan van zich af te laten glijden.

Er zijn de laatste jaren diverse gevallen in het nieuws geweest van kinderen die zó gepest werden, dat ze zelfmoord pleegden. De afgelopen week nog ging een zwaar gepeste jongen een klasgenoot met een mes te lijf met fatale gevolgen. Stelselmatig beledigd en gekwetst worden bestaat wel degelijk en het dóet iets met je.

Ook evenwichtige, volwassen mensen kunnen zich bijzonder ongelukkig voelen als ze steeds maar weer te horen krijgen dat ze waardeloos zijn, dat hun leven er niet toe doet. Dit is psychische mishandeling en dat kan hele nare gevolgen hebben.

Kai-Maduro, ik voel me door je artikel aangesproken. Namens iedereen die zich wel eens oprecht ongelukkig voelt door iets dat een ander tegen hem/haar zegt, wil ik je betoog tegenspreken. Het is géén waanidee dat je een ander kunt kwetsen of beledigen! 

Reacties (23) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Ik heb het artikel gelezen en ik vind het dikke onzin! Sorry dat ik het zeg. Maar dit is zo'n artikel waarin je zegt: Schakel je gevoelens uit! En dan voel je niet dat iemand iets zegt of doet wat pijn doet...

Ik citeer:
Het zich gekwetst of beledigd voelen is bij de meeste mensen het gevolg van de gewoonte, om de verantwoordelijkheid voor de eigen minderwaardigheidsgevoelens, via een omweg op anderen af te schuiven.

Dit is dikke zever. Dit is geen gewoonte. Dit is gevoel. Menselijkheid. En heb je die niet, dan scheelt er iets! Heb je die wel zul je een ander zelf niet kwetsen, want je wilt niet dat een ander het bij jou doet. Dus schakel het vooral niet uit, want dan ben je net een robot.

Ik citeer:
Het vermogen om je mentaal gekwetst of beledigd te voelen is niet iets waar je mee geboren wordt. Het is je aangeleerd.

Het is niet aangeleerd. Dit is menselijkheid. Nu snap ik waarom die van die vreemde landen zo gevoelloos de kop kunnen afsnijden van een ander. Die doen dit wat er in dat artikel staat!

Wat men zaait, oogst men...

Ik ben het volledig met je eens Appelpit! Het is een onzinnig artikel zonder inhoud.
Een mooie nuance breng je hiermee aan.
Appelpit,
dat hartje krijg je omdat je 'psychisch geweld' in het algemeen veroordeelt, maar niet omdat ik het met je kritiek op Kai-Maduro eens ben.
Natuurlijk kan iemand die al zwak in zijn schoenen staat en een deerniswekkend laag zelfbeeld heeft door 'pesten' net dat zetje krijgen dat hem fataal wordt - dat zal niemand ontkennen. Daar zijn inderdaad voorbeelden genoeg van.
Maar in die gevallen is altijd sprake van een situatie waarin het slachtoffer niet kan ontsnappen omdat het getreiter zich tegen zijn persoon richt: hij of zij is geen fictieve identiteit op een internetsite.
Hij of zij is een mens van vlees en bloed en wordt te kijk gezet voor andere mensen van vlees en bloed: vrienden, kennissen, medescholieren, ouders etc. Het treft hem in zijn eigen omgeving en in de kring van mensen waarbinnen hij zich tracht te handhaven.
Het is niet alleen psychisch geweld in z'n algemeenheid die strafbaar is, maar ook de onderdelen daarvan: smaad(schrift), belediging, laster, het zonder toestemming van de betrokkene publiceren van beeldmateriaal etc. Voor BN'ers zijn de regels wat ruimer: die moeten op dat gebied méér slikken dan de doorsnee burger, omdat hun doen en laten onder de vrije nieuwsgaring valt. Maar b.v. laster ( feiten verspreiden waarvan men weet of kan weten dat die niet waar zijn) en belediging zijn ook bij bekende personen strafbaar.
Aantasting van iemands 'eer en goede naam', ook op het internet, is daarnaast in het civiele recht een onrechtmatige daad waarvoor men schadevergoeding kan eisen. Daarvoor moet men wél schade kunnen aantonen: b.v. het verlies van iemands baan. Wat het met jezelf en je zelfbeeld doet is, en daarin geeft ik Kai-Maduro ook gelijk, een kwestie van hoe je er zelf mee omgaat. Je kunt het ook van je af laten glijden, de schouders ophalen en desnoods de middelvinger opsteken. Deze weerbaarheid kun je aanleren. Wat jou persoonlijk kwetst doe je inderdaad jezelf aan, niet de ander.

Ik beperk mij nu verder tot het internet.
Daar ben je niet met je échte identiteit, maar met een alias. Het is doorgaans een fictieve persoon die op een site ageert, schrijft, meningen geeft en 'vriendschappen' sluit. Als je vindt dat je daar onheus bejegend wordt kun je je er gemakkelijk aan onttrekken door je account te sluiten. Je echte leven is namelijk niet in het geding.
Het spookdier schudt alle aanvallen op het fictieve personage 'spookdier' glimlachend uit zijn vel, want zijn echte leven staat daar volledig buiten.
Spookdier pesten? Ze doen maar. De mens achter het spookdier staat stevig genoeg in zijn schoenen om aanvallen, net als Kai-Maduro zegt, van zich af te laten glijden. Ik ben namelijk het 'spookdier' niet.

Het gevaar hier bij Plazilla en andere sociale media zit hem voornamelijk daarin dat mensen het niet kunnen laten om zichzelf te etaleren: met foto's, achtergrond, woonomgeving, levensgeschiedenis, jeugdtrauma's, huwelijks- en familieperikelen, financiële problemen, lichamelijke kwalen, seksleven - zeg maar hun hele hebben en houden. Dat zijn de mensen die om erkenning, troost, steun en vriendschap verlegen zitten - kennelijk omdat ze dat in hun werkelijke leven missen en niet zonder kunnen. Het internet geeft hen de ruimte om daar op zoek te gaan naar alles wat ze in hun werkelijke leven tekortkomen. Dan is er geen sprake meer van fictie maar van een mens onder een alias. Dat is op zich al een zwaktebod. 'Fictief' erkenning zoeken voor je echte bestaan is vragen om ongelukken.
Het 'alias' wordt namelijk niet door onze wetten beschermd. Het is immers geen échte persoon(lijkheid) die beledigd, bespot of op andere wijze neergehaald wordt. Een rechter zal dan ook nooit tot het oordeel komen dat een belediging van een 'alias' de delictsomschrijving van artikel 266 Sr vervult. Ik mag een fictief personage zoveel beledigen als ik wil. Ik mag best beweren dat Father Dart een pedofiel is (laster) en Appelpit een kankerhoer (belediging). Want wie is nou Appelpit?

Bij Plazilla zitten heel wat mensen die het niet kunnen laten om een beeld neer te zetten dat gevaarlijk dicht bij hun werkelijke identiteit komt. Daarmee maken zij zich kwetsbaar, omdat zij alles wat aan het adres van hun alias gezegd en geschreven wordt op zichzelf gaan betrekken. Ze zijn zo identiek aan hun virtuele identiteit dat zij het verschil niet meer kunnen maken. Daar zit de fout.
Daarom worden aanvallen op wat zij schrijven ook als 'persoonlijke' aanvallen opgevat. Negeren van hun alias is in hun ogen het negeren van hun persoon. Zij doen het zichzelf aan, omdat zij de grens tussen hun échte persoon (in real life) en hun fictieve persoon (op het www) niet meer kennen.
Wie steun en bevestiging voor zijn échte persoon zoekt en zich daardoor op het internet blootgeeft speelt met vuur. Hoe zwakker iemand in real life in zijn schoenen staat hoe gevoeliger hij is voor kritiek op zijn daar publiekelijk geëtaleerde 'zelfbeeld'.
Wie dat doet geeft er op voorhand al blijk van dat hij of zij forse problemen heeft en kwetsbaar is. Dan is iemand wel heel vreemd bezig als hij kritiek uitlokt als hij slecht tegen kritiek kan.
Kai-Maduro heeft gelijk: stel je alleen maar bloot aan aanvallen als je er tegen kunt, Ga je de arena in dan zorg eerst maar eens dat je gewapend bent. Ik heb het al eerder gezegd: If you can't stand the heat, get out of the kitchen - of trek een warmtewerend pak aan. Dat doe je door eerst je zelfbeeld op te vijzelen.
Voor wat meer uitleg:
http://www.iusmentis.com/meningsuiting/smaad-laster-belediging/

Jawel, er zijn best situaties denkbaar waarin iemand er zelf (mede) schuldig is aan is dat anderen kritiek leveren die dan weer als kwetsend ervaren wordt. Wat ik op het artikel van Kai-Maduro tegen heb, is dat hij de verantwoordelijkheid voor de pijn van kwetsen en beledigen per definitie bij de gekwetste partij legt. Het is een soort vrijbrief om alles tegen iedereen te kunnen zeggen.
tegen Appelpit
1
Het gaat hier niet om schuld of verantwoordelijkheid: het gaat er enkel om hoe iemand een 'kwetsing' ervaart en persoonlijk verwerkt. Een kwetsing is alleen maar mogelijk als de ander het zich aantrekt, nu even afgezien van (meetbare) schade, b.v. als iemands carrière kapotgemaakt wordt. Dat is een heel ander verhaal, en daar heb ik het al over gehad.
Het gaat om de persoonlijke beleving van de 'gekwetste' - trekt hij het zich aan of schudt hij het uit zijn vel? Pijn doet het alleen maar als je in de kritiek een bevestiging ziet van wat je zelf al vreesde en misschien probeerde te verdringen - de bevestiging van je negatieve zelfbeeld. Dan hakt het er in, anders niet.
Voor de 'pijn' en de mate waarin je die voelt ben jezelf verantwoordelijk. Raar maar waar.
Een vrijbrief om alles te kunnen zeggen is het zeker niet, Ik denk dat je gewoon van de wettelijke grenzen uit moet gaan. Die zijn er namelijk niet voor niets.
Nee, ik denk niet dat je uit moet gaan van de wettelijke grenzen. Ik denk dat er ook binnen de grenzen van de wet best een zekere wellevendheid mag zijn. En gevoel van medeleven. De wet verbiedt mij niet om jou hier verrot te schelden, maar daarom hoef ik dat nog niet te doen.
En ik blijf het met je oneens over de verantwoordelijkheid. Als jij mij een schop geeft, ben ik dus verantwoordelijk voor de pijn die het doet? Omdat die afhankelijk is van mijn pijngrens? Flauwekul!
Kijk, die schop mag niet, dat is mishandeling. Een gevoel van medeleven resp. een zekere wellevendheid is misschien mooi, maar niet verplicht - en toepasbaar liefst uitsluitend in veilige omgevingen. In het echte leven kun je je beter een dikke huid aanmeten.
"Hey, let's be careful out there. Let's do it to them before they do it to us." ;-)
Evenwichtige volwassen mensen die dat soort lulkoek eenvoudig langs zich laten afglijden zijn een hele kleine minderheid.
Het artikel van Kai-Maduro is een mooi, maar vooral erg academisch-theoretisch relaas, waarbij hij vooral uitgaat van een "soll"-situatie, i.p.v. een "ist"-situatie. Het zou inderdaad zo moeten zijn, maar die verrekte praktijk is weer eens zo weerbarstig.

Pesten, zeker als het systhematisch en langdurig plaatsvindt, is moordend en funest. Jaren ervaring in de arbo-wereld heeft me dat pijnlijk duidelijk gemaakt. Ook zogenaamde evenwichtige en volwassen mensen hebben een breaking point. En natuurlijk, de combinatie puber-evenwichtig en volwassen, dat is een onbestaanbare.

Grappig om te zien welke mensen zijn artikel positief hebben beoordeeld. Terecht overigens, want een goed stuk is het zeker. Ik vraag me bij een aantal van die namen wel af hoe ze reageren als ze zich in een discussie beledigd voelen. Nee, gelul! Ik vraag het me niet eens af, ik heb de reacties de afgelopen maanden regelmatig gezien en ze spreken boekdelen.
Gildor, het gaat hier niet om systematisch en langdurig pesten. Dat zijn gevallen waarin een individu of een groep een vooropgezet doel heeft: iemand in zijn omgeving het functioneren onmogelijk te maken.
Hoe gemakkelijker dat gaat hoe erger het wordt: dat weten zelfs kippen in een hok die bezig zijn de onderlinge pikorde te bepalen. Wie te gevoelig is roept slechts nog meer ellende over zich af. Evenwichtige en volwassen mensen komen maar zelden aan een breekpunt toe omdat ze slechts bij hoge uitzondering als slachtoffer uitgekozen worden. Een zwak ego is een veel geschikter mikpunt, zowel bij mensen als bij dieren.
Tot zover de praktijk.
Jouw opmerking over de reacties (de hartjes bedoel ik dan) herken ik volledig. Daar moest ik ook om grinniken. Ik denk dat Appelpit een van de weinigen is die het artikel van Kai-Maduro echt gelezen hebben, al vraag ik mij nu af of Appelpit de strekking daarvan wel goed begrepen heeft.
Het gaat in dat artikel uitsluitend over de slachtofferkant, niet over de 'dader'. Welke impact een denigrerende opmerking op je heeft bepaal je zelf en niemand anders. Dan zorg je maar dat je steviger in je schoenen staat.
Het spreekt vanzelf, en ook daarin heeft Kai-Maduro gelijk, dat het harder aankomt naarmate je je meer je je afhankelijk maakt van de waardering van anderen.
Ik ben het weer eens grotendeels met je eens. Ik sta achter het stuk van Kai-Maduro, inderdaad met de aanvulling dat we van een andere situatie spreken als wettelijke grenzen worden overschreden en als er geen sprake is van systematisch en langdurig pesten.

Wat jij zegt over de praktijk, ik ben het deels met je eens. Ik heb ook gezien dat sterke en evenwichtige personen de vernieling in gepest werden, maar dat gebeurde op een andere manier. Noem het maar de "overvalstrategie". Een goed in het geniep voorbereide aanval op diens positie. Ook heb ik gezien en meegemaakt dat juist sterke en uitgesproken personen te maken kunnen krijgen met systematisch pesten (in de vorm van tegenwerking), voor een groot deel te verklaren uit jaloezie en het feit dat dit soort personen gezien kunnen worden als bedreiging voor de eigen positie of status quo. Ik noem dat wel eens de "terreur van de mentale nivelleringsmafia". Niet alleen binnen het bedrijfsleven of overheid overigens... ;-)

Zij die met een alias opereren op internet geven in hun communicatie Altijd iets van hun persoonlijkheid vrij, het kan doodeenvoudig niet anders, tenzij achter de alias een hele goede acteur zit. Er zit een heel groot grijs gebied tussen de echte anonieme alias en de persoon die de onmiddellijke diepe en ongefilterde zielenroerselen op een haast exhibitionistische manier online plempt.
Ik geloof niet zo in een onderscheid tussen de "echte wereld" en de wereld "online". Vind ik een drogbeeld van vooral mijn generatie, de mensen die iets jonger en iets ouder zijn. We zijn niet opgegroeid in de digitale wereld. Ik vermoed dat "het jonge volkje" veel beter door heeft dat alles gewoon communicatie is en dat communicatie via internet op detailniveau andere spelregels heeft, maar meer ook niet.

Als je de plazilliaanse ruzies van het afgelopen jaar onder de loep neemt, valt mij op dat de strijdende partijen wel erg vaak uit de leeftijdsgroep 50+ komt. Toeval? Of ben ik iets op het spoor?

Op internet zie ik geen lichaamstaal en hoor ik geen intonatie. Ik kan alleen oordelen op platte tekst. Ben je overgevoelig, snel beledigd, met een zwak zelfbeeld en ook nog een gebrek aan taalvaardigheid, dan is de wereld online misschien niet de beste plek om je te willen manifesteren. Iemand met morbide obesitas kan beter niet beginnen aan een trektocht door de jungle. Eerst maar eens in shape komen en je goed voorbereiden. En ja, dat is absoluut een eigen verantwoordelijkheid.

En wat het schrijven op internet betreft, natuurlijk zoek je daarmee erkenning, waardering en wil je je enthousiasme voor een bepaald onderwerp delen. Dat doet toch elke schrijver? Dat kritiek er gewoon bij hoort, lijken velen zich niet te beseffen.

Ik kan me voorstellen dat iemand bij eerste lezing het stuk van Kai-Maduro kan lezen als "blaming the victim". Maar dat is het natuurlijk niet, het is veel eerder "empowering the victim". Ik heb er zoveel gezien in mijn verleden in verzuimmanagement en arbodienstverlening, mensen die werkelijk ziek werden van een arbeidsconflict dat uit de hand was gelopen, door wat voor oorzaak dan ook. Sommigen stonden objectief gezien echt met de rug tegen de muur uiteindelijk, anderen hadden nog de ruimte om fysiek de middelvingers op te steken en te zeggen "beste werkgever, ik kap met deze nonsens, voor jou tien anderen". Die laatsten zijn er uiteindelijk allemaal beter en sterker van geworden.
'als er geen sprake is van...' is natuurlijk ' als er sprake is van...'
Op je woorden letten, Gildor, zeker op internet...!
Er zijn er ook die een hartje geven om aan te geven dat ze het gelezen hebben. Ik b.v. -)
Ik begrijp wel dat je dat artikel schokkend vind....en toch...
Evenwichtige, volwassen mensen kunnen zich NIET bijzonder ongelukkig voelen als ze steeds maar weer te horen krijgen dat ze waardeloos zijn, dat hun leven er niet toe doet, want evenwichtige, volwassen mensen laten dat soort lulkoek eenvoudig langs zich afglijden. Zij weten dat die onzin bij die ander hoort, niet bij hen.
Misschien zijn er dan heel veel niet-zo-evenwichtige volwassen mensen. Volgend mij vinden nl. de meeste mensen het erg vervelend als een ander hen beledigt.
tegen Appelpit
1
Als je alleen maar naar deze Plazilliaanse vluchtheuvel kijkt zou je dat beeld inderdaad kunnen krijgen. Er wordt hier niet voor niets zoveel waarde gehecht aan bevestiging en waardering.
Maar daarbuiten waait een andere wind. Daar is het een kwestie van uitdelen en incasseren. Kijk maar eens hoe het er tegenwoordig in het bedrijfsleven toegaat: daar is het eerder de 'survival of the fittest'. Als je daar niet tegen opgewassen bent kun je het schudden.
Inderdaad, er zijn niet zoveel mensen die stevig in hun eigen vel zitten. Veel communicatie loopt uit de hand omdat één of beide partijen last hebben van een minderwaardigheidsgevoel, al dan niet terecht.
Ik hoorde dat 80% van de totale wereldbevolking wel aan één of andere storing lijdt. incluis zoiets als hoogtevrees, of angst voor dingen waar een ander totaal geen last van heeft. Ik voel me natuurlijk óók wel eens beledigd, maar dat zegt dan toch meer over mijn verwachtingen dan over wat die ander (om welke reden) mij heeft toegevoegd.
Misschien is er ook 'iets' in je wordt wakker geroepen omdat Kai de mogelijkheid om te reageren heeft uitgeschakeld?
Ik zou graag hebben gereageerd op zijn artikel, maar respecteer het dat hij die mogelijkheid heeft uitgesloten.
Dat zal hij niet zonder reden hebben gedaan.
Ik neem aan dat hij ons iets mee wil geven om over na te denken (zonder dat er van alle kanten een aanval op zijn denkbeelden wordt veroorzaakt?) Ik weet dat natuurlijk niet zeker, maar zo vul ik dat dan in.