De climax is super kort, het naspel des te langer

Door Weltevree gepubliceerd op Monday 13 October 14:45

Zo’n borstamputatie is een fluitje van een cent en in een half uur gepiept, maar op de nasleep kan niemand je voorbereiden. De volgende dag stond ik nog totaal verdoofd voor het ziekenhuis met watten in de beha gepropt. Geen hond merkte dat ik een stuk vlees miste en pijn had ik de eerste tijd nog niet. Die kant van mijn lijf voelde namelijk helemaal niets en ik dacht dan ook letterlijk en figuurlijk alles gewoon door te kunnen doen. Over wondvocht maakte niemand zich druk. Tot ik uit mijn bed dreef en de lieve buurtjes de lakens wasten en die namiddag het hele bed ook weer voor me kwamen verschonen. 

4d3d292267661e9c4c884106880ce9ca_medium.Buurman Harrie zei dat ik moest stoppen met roken, ”omdat de wond dan beter en sneller geneest.” Hij kan het als verpleger weten en dus heb ik spoorslags die elektrische sigaret aangeschaft. Dat ding doet goede diensten hier. Daar is prima mee te leven, maar ’s morgens moet ik toch wel een echte peuk. Anders komt de stoelgang niet op gang en de keren dat ik in het bos ineens de drang krijg om achter een struik te zakken zijn legio…maar...

Wildpoepen valt te veel op in een rood regenjack…

647bb5b20eb0a43262e20bd47c96031b_medium.Mijn neptiet, een dot watten in één van EmjE’s nylonkousjes, ligt de laatste dagen echter in de badkamer. Dat ding laat ik uit de beha, want dat zit wat makkelijker, drukt minder op de wond die onderhand begint te steken en trekken. Daarnaast lek ik nog steeds behoorlijk en dan moet ik om de haverklap niet alleen de beha, maar tevens die watten wassen… Ik loop derhalve a-symetrisch rond, ook als ik de hort op ga. Met een stoer leren jack er overheen valt het amper op, denk ik en wie er over vallen wil, kijkt maar  weg...

700da22f4b3cbb2dcf21cbda466720b0_medium.

Zo… dat is even aanpezen, onder de douche en meteen daarna met de hond naar het bos voor een extra lang rondje. Nee, dat is duidelijk nog enkele doortastende tandjes te veel.

Kijk, douchen is nu niet zomaar even onder de hete straal springen en met geurig schuim mijn oude lijf afraggen.  Tegenwoordig komt er een heel wat voorspel bij kijken alvorens efkes lekker rond te soppen, dus zoiets als timemanagement is zeker aan te raden. De beha met voorsluiting moet voor het grijpen hangen plus onder onmiddellijk handbereik voldoende inlegvellen (of droge washandjes) om meteen eventueel loslopend wondvocht op te vangen. Onderhand vind ik dat onvoorziene extra gedoe vanwege die nieuwe rechterkant irritant storend. Rechts komt op de vreemdste plekken wel weer wat gevoel terug, maar het lijkt toch alsof ik met een alien onder de douche sta. Een tweede ik, die me is toegewezen zonder dat ik er om gevraagd heb. Aan dat gevoelloze vlees is te wennen, maar het ziet er raar uit, één zo’n zwabbertiet en daarnaast een soort vormeloze ravage. Dat is met de beste wil van de wereld niet echt aantrekkelijk te noemen. Natuurlijk, als straks alles strak is getrokken, de snee minder losjes in elkaar geregen lijkt, zal het wel minder opvallen, maar toch…

Ineens staat er een spiegel in de douche. Niet om geil te kijken naar mijn eigen opwindend prachtige lijf, maar om te controleren of alles tijdens de wasbeurt naar behoren verloopt. De snee ziet er niet náár uit doch blijft een niet te missen bewijs dat mijn lijf me flink voor de gek heeft gehouden. Die niet aanwezige borst vind ik niet erg schokkend, maar van bovenaf gezien heb ik nu zomaar een onbelemmerde kijk op alles dat in de afgelopen jaren daaronder is gegroeid. Dat was in het begin wel even heftig schrikken. Bijna traumatisch, hihi...Heb ik echt zo’n blubberende dikke pens?

Eenmaal schoongeboend, stap je ook niet effe lekker snel in je schone ondergoed. Ik vraag me telkens af (of en) wanneer al dat wondvocht nou eens stopt en met je linkerhand rechts je onderbroek ophijsen omdat de andere hand een absorberend gaas tegen die lekkende wond moet drukken, is best een ingewikkelde toer. Datzelfde geldt voor de ‘makkelijke’ voorsluiting van de speciale beha…  Die twee cupsaan de voorkant dicht haken terwijl je met een gevoelloze arm een groot gaas vastklemt is een klus die je echt eerst onder de knie moet krijgen…

f419b5ee3f53879fc88c01259f0c3ce8_medium.Geestelijk heb ik nergens moeite mee, maar EmjE - zij is tenslotte ook nog niet zo lang geleden flink open getrokken en geopereerd-  en ik zijn nog wel ouwe trutten kneusjes. Geen zin in extra toestanden in het week-end of iets leuks buitenshuis verzinnen. Nee, oubollig aankneuteren, doen waar we zin in hebben. (Dat is naast het hoognodige nog bitter weinig.)

Wel hebben we een huisje geboekt in Noord Holland, Egmond aan den Hoef... Gisteren heeft EmjE via internet bij de ANWB een boekje over Noord Holland besteld, plus een goede wegenkaart. Vrijdag smijt ik wat kleren in de koffer, de mand en een zak voer voor de hond in de achterbak en uiteraard gaan alle beha’s en absorberende troep die ik vinden kan mee. Voor onder en boven, maar we vertrekken zondag pas. Gonnie viert zaterdag namelijk haar waarschijnlijk laatste verjaardag, dus dat moet een 'kanjerfeest' worden. Ik heb een, hopelijk passend, cadeau voor haar bedacht, maar daarover later meer. 

Reacties (60) 

Voordat je kunt reageren moet je aangemeld zijn. Login of maak een gratis account aan.
Sterke en succes!!
Dank je wel. gaat vast wel goed komen
sterkte. Blijf de moed erin houden
doe ik, dank je wel...
Ik heb altijd een hekel gehad aan het spreekwoord dat de sterkste schouders de zwaarste lasten dragen, maar ik ga het nu bijna geloven!
Ondanks dat ik heus begrijp dat dit je niet in de koude kleren gaat zitten, leest jouw blog als een ¨tiet¨...., het lijkt bijna wel een feestje..., nou ja, ik overdrijf natuurlijk, maar je weet nog altijd te genieten van de mooie dingen van het leven, nu weer even lekker uitwaaien, tussendoor nog even de laatste verjaardag vieren van iemand waar je van houdt.

Wat ik je maar zeggen wil..., doe het toch een beetje rustig aan, Godzijdank heb je nog alle tijd van de wereld, je hebt geen haast, die wond gaat uiteindelijk genezen, en dan gaat het allemaal weer op de automatische piloot. xx
Hahaha, das een goeie, het blog leest als een tiet.... Dank je wel. Maar bezorg je niet
Ik doe het rustig aan, zoals je ziet:
Emje en ik zijn ouwe trutten kneusjes. Geen zin in extra toestanden in het week-end of iets leuks buitenshuis verzinnen.
Dapper.
Iets beters kon ik niet verzinnen.
Dank je wel
Wat een heerlijk opgewekt verhaal.....over eigenlijk iets heel heftigs.
Toch beter maar puffie luchtig blijven,
opdat geen zielig zelfbeklag kan beklijven.
Mijn BH held hier aan het woord!
Ja, buurman Dragan kwam vanmiddag met dat gloednieuwe trapje aan. Hihi...
Leuk hè.....had ik ook al gemaild.............xx
Om de een of andere reden heb ik totaal gemist wat je is overkomen. Ik schrok me de pleu... toen ik dit artikel in mijn vizier kreeg.
Maar goed, ik kan wel genieten van de relativerende manier waarop mijn favoriete schrijfster het probleem tegemoet treedt. Ik hoop oprecht dat je na deze ingreep gezond van lijf en leden blijft.

Hou je haaks meid!
Zo zeg, dan heb dus alle delen van het kankerblog gemist. Ja, dan kan ik me wel voorstellen dat jij je hiervan efkes de pleu schrikt...al is de ergste schrik nu wel voorbij....en probeer ik het inderdaad toch luchtigjes te houden...